Search Results

Το Christmas Theater φιλοξένησε για άλλη μια φορά την υπερπαραγωγή του West End, The Phantom of the Opera. Όπως βέβαια ήταν αναμενόμενο, επικρατούσε το αδιαχώρητο, μιας και το φιλοθεάμον κοινό, έσπευσε να παρακολουθήσει από κοντά μια από τις 3 μακροβιότερες μουσικοθεατρικές παραστάσεις του West End του Λονδίνου. Εγκυκλοπαιδικά, οι άλλες δύο είναι "Οι Άθλιοι" του Β. Ουγκώ, και "Η Ποντικοπαγίδα" της Α. Κρίστι. Η πλοκή του έργου είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλο το θεατρόφιλο/σινεφίλ κοινό οπότε θα περάσω κατευθείαν στο ψητό. Ready? Η διαχρονική φωνή του Αλέξη Κωστάλα απλώνεται σε όλο το χώρο του Κλειστού Σταδίου Γαλατσίου, ενημερώνοντας μας πως η παράσταση πρόκειται να ξεκινήσει. Τα φώτα χαμηλώνουν. Η αυλαία σηκώνεται. Το έργο ξεκινά με τη σκηνή της δημοπρασίας (νο σπόιλερς). Μόλις η σκηνή τελειώνει και ξεκινά η ομώνυμη ουβερτούρα, ανατριχιάζεις*, σε κατακλύζει η μαγευτική ανατριχίλα που ξέρεις πως γι αυτή πήγες στο θέατρο. Ο θίασος αποτελείται από εξαιρετικούς ηθοποιούς. Η σκηνή είναι γεμάτη με επαγγελματίες του είδους. Από τα νεότερα άτομα-ξέρεις, αυτά στην ηλικία μου-μέχρι τους "βετεράνους" της σκηνής, το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό. Ναι, η ελληνική σκηνή έχει πολλούς καλλιτέχνες που μπορούν επάξια να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες ενός μιούζικαλ, αλλά πρέπει να ομολογήσω πως τόσο σε επίπεδο υποκριτικής όσο και φωνητικής, οι ερμηνείες στο Phantom of the Opera, είναι καθηλωτικές. Τα σκηνικά είναι πελώρια (και "ζωντανά"), φτιαγμένα με τόσο μεγάλη λεπτομέρεια που δε μπορείς όχι να διακρίνεις, αλλά ούτε να φανταστείς πως δεν πρόκειται για πραγματικά κτήρια. Το ίδιο υπέροχα είναι και τα κοστούμια εποχής. *Ανατριχιάζεις, αλλά όχι τόσο όσο θα μπορούσες να ανατριχιάσεις. Τι σημαίνει αυτό; Ναι, ο χώρος μπορεί να φιλοξενήσει πραγματικά πολύ κόσμο. Τα καθίσματα είναι άνετα και υπάρχει πολύς χώρος να κουνηθείς χωρίς να ενοχλήσεις τον μπροστινό σου. Όμως οι αποστάσεις από τη σκηνή, για τους πίσω από το κέντρο δηλαδή, είναι πολύ μεγάλες, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει η απαραίτητη ορατότητα. Και μετά από την εικόνα, έρχεται ο ήχος. Οι χρόνοι αντήχησης που απαιτούνται για κάθε μορφή από τα παραπάνω θεάματα, είναι διαφορετικοί. Μιας και δεν έχω όμως γνώσεις ακουστικής θα πω πως απλά κάποια όργανα χάνονταν λίγο, λόγω της μέτριας ποιότητας του ήχου που φτάνει στα αυτιά του κοινού. Συνοψίζοντας. Πρόκειται για μια παράσταση, δημιουργημένη με τα υψηλότερα στάνταρ από όλες τις απόψεις (αν την παρακολουθήσεις στο Her Majesty Theater) ή σε γενικότερα σε κάποιο θέατρο. Επειδή όμως είναι πολύ πιθανό να μην ταξιδέψεις ως το Λονδίνο για να το κάνεις, προτείνω να κάνεις τη βόλτα μέχρι το Γαλάτσι. Και αφήσεις στην άκρη το θέμα του ήχου που σίγουρα χρήζει άμεσης βελτίωσης, θα φύγεις από την παράσταση με τις καλύτερες εντυπώσεις. Και αν μένεις στη Βόρεια Ελλάδα, κάνε υπομονή για τον άλλο μήνα το Φάντασμα της Όπερας, έρχεται στη Θεσσαλονίκη. Καλή θέαση! Ευρυγένης

Η Επιθεώρηση ως είδος θεάτρου, γεννήθηκε στην Ελλάδα στη δύση του 1800. Αποτελείτο, όπως και σήμερα, από αλλεπάλληλες πράξεις και σκηνές, μουσικοχορευτικό θέαμα με εξτραβαγκάντ κοστούμια με αέρα καμπαρέ, και σπαρταριστούς κωμικούς και σατιρικούς διαλόγους, με στόχο πάντοτε την αφύπνιση του λαού και τη στηλίτευση της εξουσίας. Σαν την αρχαία κωμωδία ένα πράγμα. Η Κυρία Επιθεώρηση των Μάκη Δελαπόρτα, ο οποίος και πρωταγωνιστεί, και Στέλιου Παπαδόπουλου, στο ιστορικό Θέατρο Βέμπο, αποτελεί μια ιστορική αναδρομή της Επιθεώρησης από τα γεννοφάσκια της μέχρι και την φίμωση της στα χρόνια της Χούντας, με "Το Μεγάλο μας Τσίρκο". Είναι μια πολύ μεγάλη παραγωγή με υπέροχα κοστούμια, ζωντανή μουσική και υπέροχα χορευτικά από την ομάδα των χορευτών. Οι δημιουργοί του έργου, έχουν καταφέρει και έχουν προσαρμόσει τα σκετς τόσο πολυ στην ελληνική πραγματικότητα του σήμερα, έχοντας ως κύριο άξονα περιστροφής τους τα δικαιώματα των γυναικών και το κίνημα #metoo με πρωταγωνίστριες τη Ζέτα Δούκα και την Πηνελόπη Αναστασοπούλου, τον κορωνοϊό, και φυσικά την τεράστια ακρίβεια που μαστίζει τη χώρα μας με την ξεκαρδιστική ερμηνεία της Ελένης Καστάνη. Ο Παναγιώτης Πετράκος, μας μαγεύει με τις φωνητικές του ικανότητες, ενώ ο Κώστας Μακεδόνας μας εκπλήσσει με το υποκριτικό του ταλέντο. Για τον τιτανομέγιστο Γιάννη Ζουγανέλη, δεν ξέρω τι ακριβώς να πω. Είναι μια κατηγορία από μόνος του. Μέσα στην παράσταση θα δούμε "Τον Βαφτιστικό", θα ακούσουμε "την Κική και την Κοκό", θα παρακολουθήσουμε αποσπάσματα από τη ζωή των αδερφών Καλουτά και άλλων μεγάλων σταρ του θεάτρου. Για μένα όμως, η παράσταση κορυφώνεται κατά τη δεκαετία του 1940, την ώρα που η Νίνα Λοτσάρη, ως η μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού και το θεάτρου Σοφία Βέμπο, ερμηνεύει στη σκηνή το Παιδιά της Ελλάδος παιδιά, όπου θαρρώ πως όλοι ανατριχιάσαμε. Φυσικά δε γινόταν να λείπει η μνεία στον τεράστιο Έλληνα μουσικοσυνθέτη Μίκη Θεοδωράκη που διαμόρφωσε μόνος του το φρόνιμα δύο γενεών. Ήταν η στιγμή που όλο το κοινό ένωσε τις φωνές του, και σιγοτραγουδούσε συγκινημένο με τους ηθοποιούς. Η Κυρία Επιθεώρηση, θα παρουσιαστεί στο κοινό για τρεις ακόμη παραστάσεις, το Σάββατο 16 (διπλή)και την Κυριακή 17 Απριλίου. Είναι ένα υπερθέαμα, που συγκινεί τους μεγαλύτερους, και διδάσκει στους νεότερους τη δύναμη που είχε και έχει το θέατρο να διαμορφώνει το κοινωνικοπολιτικό σκηνικό του τόπου. Ευρυγένης

Η εμβληματική κωμωδία «Δεν πληρώνω – Δεν πληρώνω» (1974) του Ιταλού Ντάριο Φο (1926-2016), έναν από τους σημαντικότερους θεατρικούς συγγραφείς του παγκόσμιας δραματουργίας ο οποίος τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1997, παρουσιάζεται από τον Οκτώβριο του 2021 στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο. Μια ξεκαρδιστική, ευφάνταστη κωμωδία με συνεχείς ανατροπές, έντονα φαρσικά στοιχεία και καυστικό προβληματισμό για την οικονομική ανισότητα, την ανέχεια, την ακρίβεια, την ανεργία, το δικαίωμα του σύγχρονου ανθρώπου στην αξιοπρέπεια η οποία 47 χρόνια μετά το πρώτο της ανέβασμα, παραμένει σπαρταριστά επίκαιρη κι αφάνταστα απολαυστική. Το σπουδαίο έργο «Δεν πληρώνω – Δεν πληρώνω» παίζεται αδιάκοπα με τεράστια επιτυχία στην Ιταλία και σ' όλη την Ευρώπη από το 1974 μέχρι και σήμερα. Λίγα λόγια για το έργο Μια συνηθισμένη ημέρα, σε μια συνηθισμένη γειτονιά σε ένα συνηθισμένο σούπερ μάρκετ, συνηθισμένες νοικοκυρές εκφράζουν έντονα τη δυσαρέσκειά τους για την υπερβολική αύξηση των τιμών. Ο τραγελαφικός καυγάς με τον διευθυντή του σούπερ μάρκετ τις οδηγεί να αδειάσουν τα ράφια και να πληρώσουν κατά βούληση, με απλά λόγια… να μην πληρώσουν τίποτα! Με το σύνθημα «Δεν πληρώνω – Δεν πληρώνω», οι δρόμοι του Μιλάνο γεμίζουν «εγκυμονούσες» γυναίκες οι οποίες κρύβουν κάτω από τα ρούχα τους τις γεμάτες με προϊόντα σακούλες που κουβαλάνε από το σούπερ μάρκετ. Ανάμεσα στο τσούρμο των γυναικών και η Αντωνία η οποία επιστρέφοντας σπίτι της φορτωμένη ψώνια οδηγείται σε μια σειρά από κωμικές καταστάσεις προκειμένου να ξεγελάσει ως μια σύγχρονη Λυσιστράτη την Αστυνομία αλλά και τον νομοταγή σύζυγό της Τζιοβάνι. Πρωταγωνιστούν: Μπέσσυ Μάλφα, Γιώργος Σουξές, Βασίλης Ρίσβας, Κατερίνα Τσάβαλου, Τόνυ Δημητρίου και ο Θοδωρής Ρωμανίδης. Συμμετέχουν: Ανδρέας Βατζώλης, Επαμεινώνδας Μουντζουρέας, Πάνος Παναγιωτόπουλος. Δείτε το trailer της παράστασης Συντελεστές Διασκευή – Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μυλωνάς Σκηνικά: Άρτεμις Φλέσσα Κοστούμια: Ελένη Μπλέτσα Φωτισμοί: Γιώργος Αγιαννίτης Μουσική επιμέλεια & Πρωτότυπη: Κωνσταντίνος Παντζής Κινησιολογία: Ειρήνη Κυρμιζάκη Βοηθοί σκηνοθέτη: Δημήτρης Μπούρας, Βερόνικα Μπακόλα Φωτογραφίες – Art Work: GridFox.gr Επικοινωνία - Δημοσιές Σχέσεις: Μαργαρίτα Δρούτσα Διεύθυνση και Οργάνωση Παραγωγής: Χρήστος Ξηρογιάννης Παραγωγή: Γυάλινο Μουσικό Θέατρο ΕΝΑΡΞΗ: 22 Οκτωβρίου 2021 Ώρες και μέρες παραστάσεων ΤΕΤΑΡΤΗ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18:00 ΠΕΜΠΤΗ, ΣΑΒΒΑΤΟ 21:00 ΚΥΡΙΑΚΗ 17:30 Διάρκεια: 120′ χωρίς διάλειμμα Τιμές εισιτηρίων: Τετάρτη και Πέμπτη: Α’ Ζώνη 22€, Β’ Ζώνη 15€ Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή: Α’ Ζώνη 25€, Β’ Ζώνη 22€ Προπώληση Εισιτηρίων viva.gr Το Γυάλινο Μουσικό Θέατρο μέχρι νεοτέρας θα λειτουργήσει αμιγώς ως χώρος υποδοχής πολιτών που έχουν εμβολιαστεί πλήρως και με τις δύο δόσεις του εμβολίου κατά του Covid 19 ; ή έχουν νοσήσει εντός του τελευταίου εξαμήνου. Κατά την είσοδο των θεατών στο χώρο θα γίνεται έλεγχος των απαραίτητων πιστοποιητικών, όπως αυτός θα οριστεί από την κυβέρνηση ΓΥΑΛΙΝΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ Λ. Ανδρέα Συγγρού 143, Νέα Σμύρνη 171 21 21 0931 5600

Η αλήθεια είναι πως είναι αρκετά μεγάλο το όνομα της παράστασης, οπότε δε μπορούσα να παίξω πολύ με τον τίτλο του άρθρου. Είχα στο νου μου κάτι σαν " Ήρθες πάλι πίσω, Pablo Dolofono " αλλά τι να κάνουμε; Πάμε όμως γρήγορα στον Μικρό Κεραμεικό πριν χαθούν τα ίχνη του δολοφόνου! Δύο ηθοποιοί καλούνται στην πρώτη ανάγνωση του ενός νέου θεατρικού έργου. Ένα δράμα εποχής με "αναλαμπές" Λάμψης και "βουητά" Μελισσών . Η πρωταγωνίστρια, Κωνσταντίνα Σιλεβρή έχει φτάσει στην ώρα της, σε ένα θέατρο γεμάτο θεατές που έχουν έρθει για να παρακολουθήσουν, μιας και ο σκηνοθέτης επιμένει πως η μέθοδος αυτή βοηθάει στον αυθορμητισμό των ηθοποιών. Ο αργοπορημένος συμπρωταγωνιστής της, Γιώργος Αργυρόπουλος καταφθάνει και η ανάγνωση ξεκινά. Ο τεράστιος εγωισμός που σκεπάζει και τους δυο τους εμποδίζει την αρμονική συνύπαρξη τους στη σκηνή. Οι λέξεις γίνονται βρισιές και η αψιμαχία μεταξύ τους όλο και δυναμώνει. Ξαφνικά τα φώτα σβήνουν και οι φωνές πνίγονται από την έκπληξη. Μια έντρομη κραυγή σχίζει το σκοτάδι και τη σιγή! Τα φωτά ανάβουν ξανά. Ο σκηνοθέτης βρίσκεται αιμόφυρτος στο δάπεδο, παλεύοντας πλέον για τη ζωή του... Ο Παύλος Κοντογιαννίδης καλείται να ξεδιπλώσει το νήμα της απόπειρας φόνου κατά του σκηνοθέτη Ευάγγελου Σαμιώτη που υπογράφει το κείμενο και τη σκηνοθεσία της παράστασης. Το "Ο Δολοφόνος είναι...ανάμεσά μας..." είναι μια πανέξυπνη θεατρική παράσταση που σε όλη τη διάρκεια της σου κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον αλλά και το γέλιο. Ο Ευάγγελος Σαμιώτης , ζωή να 'χει ο άνθρωπος, είχε σίγουρα πολλά κέφια όταν έγραφε το έργο γιατί σκέφτηκε όλους εμάς που δουλεύουμε 10 ώρες τη μέρα και έχουμε ανάγκη να βγούμε από το σπίτι μας και να άγουμε λίγο την ψυχούλα και το πνεύμα μας γελώντας σχεδόν ασταμάτητα για 80-90 λεπτά. Η Κωνσταντίνα Σιλεβρή , πολυπράγμων τόσο στη ζωή όσο και στη σκηνή, παίζει συνεχώς σε διπλό ταμπλό, φλερτάροντας μια με την κωμωδία και το δράμα, και μια με την παρωδία και το κλάμα. Ο Γιώργος Αργυρόπουλος , ως ο ωραίος τύπος εντός κι εκτός θεάτρου, δείχνει πως οι ωραίοι και σκληροί άντρες, μπορεί και να κρύβουν ένα ντροπαλό και φοβισμένο αγόρι που έχει τόσο μεγάλη ανάγκη να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Βέβαια, είχαμε άλλη μια γυναικοκτονία, στο Αγρίνιο αυτή τη φορά, οπότε προσοχή στους ωραίους και σκληρούς άντρες, γιατί εκτός από ευαίσθητες ψυχές, φαίνεται πως κρύβουν και τέρατα κάτω απ' το πετσί τους. Για τον μοναδικό Παύλο Κοντογιαννίδη ίσως είμαι λιγότερο από λίγος για να πω κάτι. Τόσα χρόνια στην επιθεώρηση, ήταν αναμενόμενο να γίνει και μια μέρα "επιθεωρητής". Σπάνια προσωπικότητα με σπάνιο ταλέντο, μισό αιώνα τώρα χαρίζει απλόχερα γέλιο και όχι μόνο. Κι επειδή δε θα γράψει κάποιος για μένα, θα το κάνω εγώ. Κατά τη διάρκεια της παράστασης, θα χρειαστεί να κατεβείς κι εσύ στη σκηνή. Εκτός από θεατές δηλαδή, χρειάζεται να γίνουμε και πρωταγωνιστές. Είχα λοιπόν την τύχη (ποιον κοροϊδεύω, σήκωσα το χέρι μου) να κληθώ και να παίξω για μερικά λεπτά με την κ. Σιλεβρή και τον κ. Σαμιώτη. Υποστηρικτικοί και θερμοί, δε με άφησαν δευτερόλεπτο να νιώσω φόβο ή το γνωστό "άγχος της σκηνής". Έχουν περάσει χρόνια από τη θητεία μου στη Νεανική Σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Μαραθώνα , αλλά ομολογώ πως το "ψώνιο" της σκηνής δύσκολα φεύγει. Το θέατρο είναι αγάπη. Είναι ζωή. Είτε από τη θέση του ερασιτέχνη ηθοποιού, είτε του θεατή, είτε από αυτή του απλού, καθημερινού και ενίοτε καυστικού κριτικού θεάτρου, ο δεσμός με το θέατρο είναι πλέον άρρηκτος. Το έργο καθαυτό δεν διαθέτει κάποιο βαθύτερο και κρυμμένο νόημα που θα σε βάλει σε σκέψεις και προβληματισμούς μετά. Πετάει τα καρφιά του στα ίσια ! Αυτό είναι που το κάνει και τόσο ευχάριστο! Αν έπρεπε να το χαρακτηρίσω κάπως, θα έλεγα πως πρόκειται για αστυνομικό θρίλερ, που συγκρούστηκε με μια μαύρη κωμωδία και μαζί έπεσαν πάνω σε μια ρομαντική κομεντί, χαρίζοντας ένα ξεκαρδιστικό αποτέλεσμα. Tο μόνο κακό αλλά συνάμα και καλό είναι πως πρέπει να είσαι συνεχώς σε εγρήγορση. Όχι, δε θα σε... μαχαιρώσει πισώπλατα κάποιος (μάλλον). Πρέπει όμως να είσαι σε εγρήγορση γιατί... μπορεί να χρειαστεί να σηκωθείς και να κατέβεις στη σκηνή του Μικρού Κεραμεικού για βοηθήσεις στην εύρεση του δολοφόνου! Ευρυγένης

Ένα από τα κλασικά έργα που ανεβαίνουν φέτος από το Εθνικό Θέατρο, είναι και η Φάρμα των Ζώων, του Τζώρτζ Όργουελ. Η ιστορία είναι γνωστή, αλλά για όσους δεν την ξέρουν, ακολουθεί σύνοψη του έργου. Τα ζώα της φάρμας, μετά από το συμβούλιο τους, αποφασίζουν πως πρέπει να πάρουν στα χέρια τους τις ζωές τους και να πάψουν να εξαρτώνται πια από τους ανθρώπους, που ο μόνος λόγος που τα εκτρέφουν και τα φροντίζουν, είναι για να επωφελούνται από αυτά και όταν πια δεν έχουν κάτι να τους προσφέρουν, τα σκοτώνουν. Έτσι, τα γουρούνια, που ομόφωνα ψηφίζονται ως τα πιο σοφά και έξυπνα ζώα της φάρμας. Έτσι ο Σνόουμπολ, και ο Ναπολέων, τα δύο εξυπνότερα εκ των γουρουνιών, . αναλαμβάνουν να σχεδιάσουν την επανάσταση των ζώων, απέναντι στον ανθρώπινο ζυγό. Τα ζώα εξεγείρονται και μετά από σφοδρή μάχη, κερδίζουν την ανεξαρτησία τους, και για λίγο καιρό, ζουν όπως επιθυμούν. Ελεύθερα, μέσα σε μια ιδανική κοινωνία. Όμως τα γουρούνια, δεν αρκούνται σε αυτό. Οι εσωτερικές γουρουνοδιαμάχες δεν αργούν να ξεκινήσουν και η φάρμα χωρίζεται σε δύο στρατόπεδα. Ο Ναπολέων με πραξικοπηματικό τρόπο, αναλαμβάνει την εξουσία, και η φάρμα, από μέρες ευημερίας, περνάει σε καθεστώς δικτατορίας. Τα ζώα εργάζονται σκληρά, οι πόροι στερεύουν, ζώα αρχίζουν να πεθαίνουν ή να χάνονται μυστηριωδώς... Όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά κάποια ζώα είναι πιο ίσα μεταξύ τους Η φάρμα των ζώων είναι η αλήθεια που όλοι γνωρίζουμε αλλά λίγοι από εμάς τολμάμε να παραδεχτούμε. Μας παρουσιάζει με τον πιο αλληγορικό τρόπο (άλλωστε η αλληγορική γραφή του Όργουελ είναι χαρακτηριστική), τη βίαιη καθημερινότητα. Μιλάει για την ανισότητα ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις και για την εκμετάλλευση των ασθενέστερων στρωμάτων από τους ισχυρότερους. Πραγματεύεται την προσπάθεια του ανθρώπου να αποκτήσει την ανεξαρτησία του, αλλά και την ανάγκη που έχει να τον διοικούν, γιατί δεν έμαθε ποτέ να είναι πραγματικά ελεύθερος. Η παράσταση Το σκηνικό είναι όπως θα περίμενε κανείς, η φάρμα που ζουν τα ζώα. Απλή και μίνιμαλ. Και δε με ενόχλησε καθόλου. Οι ερμηνείες των ηθοποιών δε αφήνουν να το παρατηρήσεις. Νομίζω πως και αυτός είναι ο σκοπός. Να μη χάνεσαι στο σκηνικό ενώ οι καλλιτέχνες δίνουν στη σκηνή τον καλύτερο τους εαυτό. Όλοι οι ηθοποιοί, ανεξαιρέτως έχουν μοναδικές υποκριτικές, φωνητικές και χορευτικές ικανότητες. Τα κοστούμια, αλλά και το στυλιστικό κομμάτι γενικότερα, είναι δημιουργημένα βάσει των χαρακτηριστικών αλλά και του χαρακτήρα του κάθε ζώου. Από goth με επιθετικό undercut μαλλί για την "αναρχική" γάτα, μέχρι τούλι και αλογοουρά για την όλο χάρη και νάζι φοράδα. Τα τραγούδια αλλά και η χορογραφίες, δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από θεατρικές παραγωγές του West End. Λειτουργούν ως άρτια εκπαιδευμένη χορωδία. Προσωπικά, ένιωσα πως παρακολουθώ την Παναγία των Παρισίων της Disney, που θεωρώ πως διαθέτει ένα από τα καλύτερα soundtracks. Άλλωστε αυτό είναι το πραγματικό θέατρο. Ένας ηθοποιός, πρέπει να είναι ικανός να ερμηνεύει το ρόλο του, να τραγουδά, να χορεύει. Γι' αυτό και το θέατρο δεν είναι για όλους. Αλλά ποιος είμαι εγώ που θα κρίνω; Εν κατακλείδι. Έχω ενθουσιαστεί από την αρτιότητα του έργου. Το ίδιο πιστεύω και για το υπόλοιπο κοινό, αλλιώς δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός πως το θέατρο ήταν κατάμεστο. Αν έχεις λίγο χρόνο μέσα τις διακοπές, είναι ένα από τα έργα που πρέπει να παρακολουθήσεις. Εκτός από το θέαμα, θα σε κάνει να αναθεωρήσεις και κάποια πράγματα στη ζωή σου. Και αν δεν προλάβεις, διάβασε τουλάχιστον το βιβλίο. Είναι κι αυτό μια αρχή. Ευρυγένης

Καλοκαίρι παντού και δυο βήματα από την κατάμεστη πλατεία Αυδή, στο Από Μηχανής Θέατρο, ο Δημήτρης Μυλωνάς σκηνοθετεί το υπέροχο έργο του Νίκου Σκορίνη «Όπου κι αν πας να μη χαθείς». Πόσο εύκολο είναι να μη χαθείς, όταν το σπίτι σου ειναι όλος ο κόσμος; Λίγο έξω από τη Σπάρτη, κάπου στα μισά του 20ου αιώνα. Ένας πατέρας, μεταναστεύει στον Καναδά κυνηγώντας ένα καλύτερο αύριο για την οικογένειά του. Λίγο καιρό μετά, μια μητέρα με δύο παιδιά, σφιχτά κρατημένα στα χέρια της, φτάνει στο Βανκούβερ. Μερικά χρόνια αργότερα, ο πατέρας αρρωσταίνει βαριά. Η οικογένεια επιστρέφει στο χωρίο. Ο πατέρας πεθαίνει. Η μητέρα, μια γυναίκα μόνη με 2 μικρά παιδιά. Θέλει να φύγει, να πάει στην πόλη να χτίσει μια νέα ζωή, όμως τι θα πει ο κόσμος; Τα χρόνια περνάνε και ο Ορέστης το παιδί από τον Ταΰγετο καταλήγει να είναι ένας άνθρωπος του κόσμου, γυρνώντας από χώρα σε χώρα για τις ανάγκες... του Κόμματος. Κάθε τόπος κι ένας νέος έρωτας. Κάθε έρωτας πιο δυνατός από τον άλλο. Κάθε αποχωρισμός, πιο βαρύς από τον προηγούμενο... Το «Όπου κι αν πας να μη χαθείς», είναι ένα βαθιά κομμουνιστικό έργο όχι όμως όπως το φαντάζεσαι. Γνωρίζουμε πολύ καλά τι συνέβη τόσο στην Ελλάδα, όσο και στον υπόλοιπο κόσμο εκείνα τα χρόνια. Φυλακίσεις, βασανιστήρια, εξορία, εκτελέσεις. Σπάνια το ένα δεν ακολουθούσε το άλλο. Κι όλα αυτά για ένα καλύτερο αύριο για εμάς. Δεκαετίες αγώνων για να έχουμε όλοι ίσα δικαιώματα στη ζωή. Όμως... Παντού υπάρχουν παράπλευρες απώλειες. Αναγκαίο κακό θα μου πεις. Όμως αν είσαι μέλος του Κόμματος... η ζωή είναι καλύτερη. Το Κόμμα μοιράζει κρατικό οξυγόνο Τρείς μήνες το χρόνο, στα μέλη του μόνο. Τζ. Πανούσης, «Το παιδί του σωλήνα» Ο Δημήτρης Μυλωνάς έχει στήσει με μεράκι, ένα έργο με ταχείς ρυθμούς, μεταπηδώντας εντέχνως από έτος σε έτος, από γεγονός σε γεγονός, βοηθώντας ακόμα και τον πιο αδαή θεατή να αντιληφθεί και να κατανοήσει την κατάσταση που επικρατούσε στην Ελλάδα. Από τη δύση του εμφυλίου μέχρι την εδραίωση της Χούντας. Από την άνοδο του Σοσιαλισμού, και την έναρξη των μεταναστευτικών εισροών στο Αιγαίο, στο ξύπνημα του 21ου αιώνα. Όλα αυτά, μέσα από αληθινά γεγονότα, αλλά και ιστορίες αγάπης και πάθους. Το γεμάτο βαλίτσες σκηνικό, άλλες όρθιες κι άλλες πεσμένες, άλλες γεμάτες και άλλες αδειανές, προϊδεάζει τον θεατή πως όλο το έργο θα είναι ένα μόνιμο ταξίδι. Για κάποιους ένας συνεχής ξεριζωμός, για άλλους μια μόνιμη περιπέτεια και δίψα για ελευθερία. Η διανομή είναι πολλαπλή, με εξαίρεση τον Ορέστη, τον πρωταγωνιστή του έργου μας. Όλοι οι ηθοποιοί δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό και αυτό φαίνεται από τον όγκο των συναισθημάτων που καλούνται να κατοπτρίσουν στη σκηνή. Η ένταση, ο πόνος, η χαρά, ο έρωτας. Όλα έρχονται και φεύγουν με έναν τόσο καθαρό τρόπο, χωρίς να μπλέκονται μεταξύ τους. Το ταξίδι κυλάει τόσο γρήγορα, με τόσες ανατροπές, που δε θα καταλάβεις τις 2 και κάτι ώρες της παράστασης. Θα θυμώσεις και θα συγκινηθείς, θα κλάψεις και θα γελάσεις. Φεύγοντας, θα εχεις παρακολουθήσει ένα αρτιότατο έργο. Μια παράσταση που όλοι αξίζει να τη δουν! Όλοι, εκτός από την εκνευριστική κυρία που προτίμησε να έρθει στο θέατρο, αφήνοντας έτσι παραπονεμένο του βαθούλωμα που έχει ο καναπές της από την πολυετή χρήση, για την αέναη παρακολούθηση σίριαλ. Δηλαδή όλα καλά, άνθρωποι είμαστε, αλλά αν θες να κουβεντιάσεις μπορείς να πας και για καφέ. Δεν είναι τυχαίο που και η παρέα της έκατσε 2 σειρές πιο πάνω. Αν δε σεβόμαστε τους γύρω μας, ας σεβαστούμε τουλάχιστον τους ηθοποιούς που καταθέτουν την ψυχή και το κορμί τους πάνω στη σκηνή. Τα είπα και ηρέμησα. Καλή θέαση! Ευρυγένης

Έχοντας ήδη γρονθοκοπηθεί στο στομάχι από τους "Εκτελεστές" του Γιώργου Σκούρτη σε σκηνοθεσία Τριαντάφυλλου Δελή, στο αγαπητό μου πλέον Θέατρο Αλκμήνη, αποφάσισα να γνωρίσω λίγο καλύτερα τον νεαρό "Στέλιο" του έργου. Ο λόγος που το επιδίωξα αυτό, ήταν γιατί πέραν της εξαιρετικής του ερμηνείας, που εδώ που τα λέμε και οι τρεις πρωταγωνιστές είναι εξαιρετικοί, ήταν γιατί με εντυπωσίασε η απίστευτη απόδοση του τοξικομανή τον οποίον υποδύεται. Δε θα πλατειάσω άλλο. Ο Στέλιος, κατά κόσμον Βασίλης Τριανταφύλλου, είναι ένας νέος άνθρωπος ιδιαίτερα ευγενής και κατασταλαγμένος, και κάτι πολύ σημαντικό για το θέατρο: Πολύ ταλαντούχος. Καλησπέρα Βασίλη! Αποφάσισα πως δε θέλω να σου στείλω έτοιμες ερωτήσεις, που πιθανότατα θα οδηγήσουν σε έτοιμες απαντήσεις. Διάβασα κάποια πράγματα για σένα, αλλά προτιμώ να τα πούμε με τη σχετική αμεσότητα του μέσεντζερ. Αν δεν έχεις θέμα δηλαδή, θα ήθελα οι ερωτήσεις μου, να προκύπτουν κυρίως από τις απαντήσεις σου. Πες μου λοιπόν μερικά πράγματα για σένα. Για αρχή τα τετριμμένα: Που γεννήθηκες, που μεγάλωσες; Είχες θεατρικές επιρροές μέσα στην οικογένεια; Γεννήθηκα και μεγάλωσα στον Πειραιά. Συγκεκριμένα στο Πέραμα. Αγαπώ πολύ αυτόν τον τόπο εκτιμώ τους ανθρώπους του αλλά στενοχωριέμαι για τις λάθος κατευθύνσεις που έχει τα τελευταία χρόνια...Η ομορφιά του όμως είναι μεγαλύτερη απ' όλες τις λανθασμένες απόψεις που έχουν δημιουργηθεί γι' αυτόν. Οι γονείς μου, δεν έχουν σχέση με τον χώρο. Αντιθέτως εγώ είμαι ο λόγος που τα τελευταία χρόνια ξεκίνησαν να παρακολουθούν θέατρο. Ο πατέρας μου είναι υδραυλικός και η μητέρα μου λογίστρια. Αποφάσισες να ασχοληθείς κατευθείαν μετά το σχολείο με το θέατρο; Σπούδασες κάτι άλλο; Παρακολουθούσες μαθήματα σε κάποια δραματική σχολή παράλληλα; Και μιας και δε σε ρώτησα, τι ηλικία έχεις; Είμαι 27 χρόνων. Το θέατρο το γνώρισα μέσα στο σχολείο, μα όσο περνούσε ο καιρός, διαπίστωσα πως δε μου αρκούσε μια ώρα την εβδομάδα. Οπότε ξεκίνησα να ψάχνω να το βρω εκτός. Θεατρικά εργαστήρια από τα 12, ερασιτεχνικές ομάδες ώσπου στα 18 ήξερα τι ήθελα να κάνω. Μπήκα σε δραματική σχολή και τελείωσα τις σπουδές μου πριν 5 χρόνια. Σε ποια δραματική σχολή σπούδασες; Υπήρξε κάποιος καθηγητής που σε επηρέασε περισσότερο από άλλους; Και στον αντίποδα, υπήρξε κάνεις που προσπάθησε να σου κόψει τα φτερά; Πάντα στη ζωή μας, υπάρχουν και οι 2 τύποι ανθρώπων. Τον δεύτερο δε χρειάζεται να τον κατονομάσεις. Σπούδασα στην Αθηναϊκή Σκηνή Κάλβου-Καλαμπόκη. Τρία μοναδικά χρόνια. Με αγαπημένους συμφοιτητές και σημαντικούς καθηγητές. Καλαμποκης, Κάλβος, Κονιόρδου, Δαματης, Μοσχολιδακης, Βουτζουρακη, Μπουσδούκος, Βασιλοπούλου, Θεοδωράκη, Κουμίδου και πολλούς άλλους. Νομίζω ότι ο καθένας ήταν μια μοναδική πηγή έμπνευσης δεν θέλω να αδικήσω κανέναν, ο καθένας έχει τον δικό του δρόμο που αξίζει να περπατήσεις και να γνωρίσεις. Διαφωνίες μπορεί και να υπήρξαν με ορισμένους αλλά αυτό έχει θετικό πρόσημο γιατί έχει στόχο να προκύψει κάτι καινούριο ή κάτι βαθύτερο. Αισθάνομαι τυχερός που βρέθηκα μαζί τους. Κάποιο έργο που έπαιξες στα φοιτητικά σου χρόνια που σε σημάδεψε λίγο περισσότερο από κάποια άλλα; Ήταν στο τρίτο έτος της σχολής, όταν ο Κοραής Δαμάτης μου έδωσε να διαβάσω "Τα Ορφανά " του Λάιλ Κέσλερ για τον ρόλο του Τρητ. Ήταν το έργο με το οποίο την ίδια χρονιά έδωσα στις διπλωματικές εξετάσεις του Υπουργείου. Είναι ένα έργο που θα ήθελα να το ξανά δουλέψω στο μέλλον. Μίλησε μου για το "Από τα Έγκατα της Γης". Τα "Έγκατα της Γης" ήρθαν ως αποτέλεσμα μια κοινής ανάγκης ατόμων να αναζητήσουν με τον δικό τους τρόπο την μαγεία του θεάτρου με καλύτερες συνθήκες εργασίας. Αυτό προϋποθέτει να μπεις στα σκοτάδια του άλλου, να μοιραστείς ιδέες, ανασφάλειες, όνειρα και να τα βγάλεις στο φως. Είναι μια διαδρομή που αφορά τον τρόπο αλλά και τα "παπούτσια" που φοράμε σαν ομάδα στην διαδρομή. Κάναμε παραγωγές που εμείς οι ηθοποιοί χρειαζόταν να βρισκόμαστε σε 2-3 διαφορετικές δουλειές για να τις καλύψουμε...δεν είχαμε βοήθεια ούτε από παραγωγούς-χορηγούς-κεφάλαια απ' το σπίτι. Αυτό αποτυπώνει για εμάς αυτός ο τίτλος "Από τα Έγκατα της γης", τις δυσκολίες και την αλήθεια που φέρουμε απ' τα έγκατα της ψυχής μας. Αυτό. Αργότερα ήρθε η πρώτη επιχορήγηση για τους "Εκτελεστές" μας, αλλά και η δεύτερη επιχορήγηση που σιγά σιγά θα ξεκινήσει να ετοιμάζεται για του χρόνου. Μπορώ να έχω ένα μικρό spoiler για αυτό που έρχεται; Είναι το ξύπνημα της άνοιξης του Φρανκ Βέντεκιντ σε σκηνοθεσία Κώστα Παπακωνσταντίνου. Αποκλειστικό ή το ξέρουν κι αλλοι; Χαχαχα! Είναι επιχορήγηση οπότε θεωρητικά μπορούν να το ξέρουν... Ποιος πρότεινε τους Εκτελεστές; Υπάρχει κάποια βαθύτερη σύνδεση με το έργο; Τα έργα προκύπτουν...καταθέτουμε όλοι προτάσεις και επιλέγουμε...δεν διαλέγουμε ρόλους, διαλέγουμε έργα...τι θέλουμε να πούμε μ' αυτό το έργο και γιατί τώρα...οι ρόλοι έρχονται μετά. Ειδικά τα τελευταία χρόνια, ζούμε τα χρόνια του εγκλεισμού, του αποκλεισμού, της περιθωριοποίησης. Είναι αυτοί οι χαρακτήρες μας. Βλέπουμε πως ο διαχωρισμός της κοινωνίας σε εμβολιασμένους και ανεμβολίαστους, είναι πλέον μέρος της καθημερινότητας μας. Θεωρείς πως και αυτό οδηγεί ανθρώπους στο περιθώριο; Όπως είδα σε μια ανάρτηση σου, είστε υποχρεωμένοι να συνεχίσετε να παίζετε, επειδή η παράσταση είναι επιδοτούμενη. Αν δεν ήταν, θα κατεβάζατε την αυλαία; Το θέατρο είναι για όλους, τουλάχιστον οφείλει να είναι. Με τα νέα δεδομένα καταλαβαίνουμε πως αυτό δεν συμβαίνει. Εμείς έχουμε δεσμευτεί για συγκεκριμένο αριθμό παραστάσεων και έτσι συνεχίζουμε. Διαφορετικά θα έπρεπε να μιλήσουμε όλοι μαζί συντελεστές, ηθοποιοί, παραγωγή για να δούμε τι θα κάνουμε. Το θέατρο είναι για όλους και θα πρέπει να είναι ανοιχτά. Ώρα να πούμε και 2 πράγματα για τους Εκτελεστές, και να σε αποδεσμεύσω. Ο κάθε ρόλος μέσα στο έργο, έχει σίγουρα τη μοναδικότητα του. Ο ένας, είναι η ψύχραιμη φωνή, και κινεί τα νήματα. Ο άλλος θερμοκέφαλος και με ελαφρώς λασκαρισμένες βίδες. Ο τρίτος, εσύ, ένα παιδί ρομαντικό, που βυθίστηκε όμως μέσα στις ουσίες. Ο τρόπος που σφαδάζεις πάνω στη σκηνή, είναι άκρως ρεαλιστικός, οπότε θα σε ρωτήσω ευθέως. Έχεις μπλέξει ο ίδιος, ή είχες ποτέ στον κύκλο σου ανθρώπους, που πέρασαν τα ίδια βάσανα, λόγω χρήσης; Ο κάθε ρόλος δημιουργείται με πολύ έρευνα, βιώματα και εικόνες που φέρει ο κάθε ηθοποιός στην σκηνή αλλά και μέσα από τη συνεργασία σκηνοθέτη και κινησιολόγου. Έτσι και ο Στέλιος. Ένας ρόλος που αγάπησα πολύ γιατί έχει και πολλά πράγματα να δουλέψεις σαν ηθοποιός. Ο Στέλιος δεν έχει μπλέξει απλά. Ο Στέλιος έχει βυθιστεί στην ηρωίνη. Ο Βασίλης έχει δοκιμάσει ναρκωτικά αλλά αυτά που λέμε πιο "ελαφριά", και φυσικά δεν έμεινε για πολύ σε αυτά. Λίγο η περιέργεια λίγο τα φοιτητικά χρόνια.. Νομίζω είναι κάτι που πολλά παιδιά περνάνε από αυτή την δοκιμή. Αλλά προσοχή! Δεν είναι να μένεις. Μπαίνω σε φάση επιλόγου, γιατί όντως, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για πολύ ακόμα. Είδα φωτογραφίες στο προφίλ σου, με θεατρικά εργαστήρια που τρέχεις. Θες να μου πεις και μερικά πράγματα γι' αυτό; Ναι φυσικά! Τα μαθήματα ήρθαν με το που τελείωσα την σχολή. Ανέλαβα ομάδες με ερασιτέχνες, εφηβους σε σχολεία και ύστερα συνεργασίες με δήμους. Τωρα βρίσκομαι σε Πέραμα και Οινούσσες και έχω και μια ομάδα στην Αθήνα στο θέατρο Άβατον. Μου αρέσει πολύ αυτό το κομμάτι γιατί μπορώ να δοκιμάζω και εγώ πράγματα μαζί τους. Είναι μάθημα και για εμένα, όχι μόνο για εκείνους. Ήδη συζητάω και για άλλη μια ομάδα. Είναι κάτι που αγαπώ και θα το συνεχίσω! Σου αρέσει πολύ η σκηνοθεσία; Το βλέπεις και εκτός ερασιτεχνικού θεάτρου δηλαδη; Ακόμα όχι, είναι πολύ νωρίς!!! Στο μέλλον ίσως το δοκιμάσω...αν βρεθεί κάτι το οποίο θα με κινητοποιήσει προς αυτή την κατεύθυνση θα το κάνω! Και για κλείσιμο (λες και κάνουμε συνέντευξη σε πολυεθνική). 3 πράγματα που θες να έχεις πετύχει στα επόμενα 5 χρόνια: 1) Να είμαι υγιής 2)Όμορφες δουλειές στο θέατρο 3)Την πρώτη μου δουλειά στον κινηματογράφο Μακάρι, μακάρι και μακάρι θα πω εγώ. Μη χάσετε την ευκαιρία να παρακολουθήσετε την παράσταση "Οι Εκτελεστές", στο Θέατρο Αλκμήνη, κάθε Τετάρτη στις 21:00, μετά την εξαιρετική παραγωγή "Ο Θάνατος του Ιβάν Ιλίτς" που παίζεται στις 19:00. Ευρυγένης Θέατρο Αλκμήνη Αλκμήνης 8-12, Αθήνα κάθε Τετάρτη στις 21:00 Συνεργασία με την Ελληνική Εταιρεία παραγωγής θεάτρου «Από τα έγκατα της Γης» Διάρκεια 80’ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΚΑΝΟΝΙΚΟ: 12 € / ΜΕΙΩΜΕΝΟ (ΑΜΕΑ, Ανεργίας, Φοιτητικά): 8 € Με χρήση πιστωτικής/ χρεωστικής κάρτας: Στο www.ticketmaster.gr / στο τηλεφωνικό κέντρο: 210 8938111 (Καθημερινές 10:00-21:00 & ΣΚ 17:00-21:00) & στα Εκδοτήρια Με μετρητά: Εκδοτήρια (18:00 - 21:00) Κατά την προσέλευση τους στο θέατρο, οι θεατές πρέπει να τηρούν όλα τα μέτρα κατά του covid19, όπως ορίζει η κυβέρνηση.

Σκέφτηκες ποτέ να αυτοκτονήσεις; Cringαρες με την ερώτησή μου; Όχι;! Άρα το σκέφτηκες; Δεν έχω καλά νέα ούτε για σένα, ούτε για τον ψυχοθεραπευτή σου. Έχει αυξημένες πιθανότητες να χάσει έναν πελάτη. Επαναδιατυπώνω. Σκέφτηκες ποτέ να αυτοκτονήσεις για ένα σαλάμι; Έλα πες την αλήθεια, η πρώτη σου σκέψη, ήταν "Φάε με Πύρρο, φάε με!" Βρισκόμαστε στη Σταλινική Ρωσία. Ο Σεμιόν (Μανώλης Μαυροματάκης) δε μπορεί να κοιμηθεί. Και λογικό είναι. Πεινάει. Αν δε νιώθεις τον πόνο και την οδύνη του, τότε λες ψέματα. Η άκαρδη και άσπλαχνη γυναίκα του, η Μαρία Λουκιάνοβα (Αγορίτσα Οικονόμου), δε μερίμνησε να του βάλει λίγο σαλάμι μαζί με το ψωμί του, με αποτέλεσμα να πέσει για ύπνο με άδειο στομάχι. Ε δηλαδή κάπου έλεος! Προσπαθείς να τον σκοτώσεις τον άνθρωπο κυρά μου; Ή μήπως θες να τον κάνεις να αυτοκτονήσει; Η είδηση της επικείμενης αυτοκτονίας του Σεμιόν Σεμιόνοβιτς Ποντσεκάλνινοφ, συγκλονίζει τη μικρή κοινωνία του χωριού του. Λόγιοι, άνθρωποι του πνεύματος και της εκκλησίας, άνθρωποι της τέχνης αλλά και απλοί καθημερινοί άνθρωποι, σπεύδουν στο ταπεινό σπιτικό του για να τον αποτρέψουν από το να βάλει τέλος στη ζωή του...για λίγο σαλάμι. Υπάρχουν καλύτεροι λόγοι για να γίνεις αυτόχειρας φίλε μου! Και αυτός είναι και ο σκοπός των καλοθελητών συμπολιτών του. Όλοι τους παραθέτουν στο φουκαριάρη το Σεμιόν, τους καλύτερους κατά τα πιστεύω τους λόγους, ώστε να καπηλευτούν την αυτοκτονία του. Του τάζουν λαγούς με πετραχήλια για να καταφέρουν να αποκτήσουν μια μνεία στο τελευταίο γράμμα του. Έτσι, ένας μικρός και ασήμαντος άνθρωπος, ένα ταπεινό χαμομηλάκι, με τα προβλήματά του, την ατυχία του, ενίοτε τη μοιρολατρία του, την ανεργία του και κάποιες άλλες φορές (μόνιμα) τη γκρίνια του, καταλήγει να έχει πάνω του όλα τα φώτα της δημοσιότητας, αποκτώντας για πρώτη φορά στη ζωή του, ένα βήμα για να φανεί και να ακουστεί. Τι να το κάνεις όμως το βήμα, όταν είσαι ένα βήμα πριν το θάνατο; Ο Αυτόχειρ! αποτελεί ένα "καταραμένο" έργο του Νικολάι Έρντμαν, που στηλιτεύει ανελέητα τη δίψα των λίγων για εξουσία. Είναι μια διαχρονική κωμωδία, πολλών καρατίων. Ο Αυτόχειρ! είναι το "καταραμένο" έργο του Νικολάι Έρντμαν, που αποτέλεσε αιτία για τις δωρεάν πολυετείς διακοπές του στη Σιβηρία. Οι διακοπές του Νικολάι Έρντμαν στη Σιβηρία, είναι μια ευγενική χορηγία του Σταλινικού Καθεστώτος. Δεν επιτρέπονται επιστροφές, αλλαγές ή εξαργύρωση του δώρου σε μετρητά. Είναι ένα έργο που στηλιτεύει ανελέητα, χωρίς φόβο και πάθος την ακατεύναστη ανάγκη των λίγων να χειραγωγούν τις μάζες. Μια κωμωδία που κοντεύει κλείσει 100 χρόνια ζωής, μα είναι τόσο επίκαιρη, σα να γράφτηκε χθες. Ο σκηνοθέτης Γιώργος Παπαγεωργίου έχει δημιουργήσει ένα αριστούργημα, και πως να μη συμβεί αυτό, όταν έχει στα χέρια του ένα αριστουργηματικό κείμενο. Βέβαια τίποτα από τα παραπάνω δε θα μπορούσε να φτάσει στα μάτια και την καρδιά μας χωρίς το εξαιρετικό κάστ των ηθοποιών, και την εκπληκτική ορχήστρα, που συμμετέχει όλη την ώρα με ηχητικά εφέ που ακολουθούν σε κάθε βήμα τις κινήσεις των ηθοποιών. Τα κοστούμια, τα σκηνικά, τα φώτα, όλα είναι εξαιρετικά δουλεμένα! Η παράσταση, αποτελεί ένα ξέφρενο γαϊτανάκι παρεξηγήσεων και τραγελαφικών καταστάσεων, με άφθονο γέλιο και χτυπητά gags (τα οποία έχουν σχεδόν εκλείψει από το σύγχρονο θέατρο-και ίσως μας λείπουν λίγο). Η κορύφωση όμως του έργου έρχεται με το γλέντι που διοργανώνεται στην πλατεία του χωριού, προς τιμήν του αυτόχειρα. Οι "μάσκες πέφτουν" μεταφορικά και κυριολεκτικά, καθώς οι χαρακτήρες, τα πρόσωπα, τα κοστούμια, όλα αποδομούνται, σε ένα εξαιρετικά σκηνοθετημένο και χορογραφημένο "όργιο"(επίσης μεταφορικά και κυριολεκτικά). Το πραγματικό πρόσωπο των "φίλων" δεν κρύβεται πια. Ο στόχος επετεύχθη! Ο μεθυσμένος, από το αλκοόλ και τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, Σεμιόν βηματίζει πλέον προς την προσωπική του "αγχόνη". Όλες οι εξουσίες του τόπου δείχνουν για πρώτη φορά την αληθινή τους πλευρά και την αστείρευτη δίψα τους για το αίμα του λαού. Όμως ο Αυτόχειρ, δεν είναι μόνο ένα έργο που ξεμπροστιάζει την εξουσία. Είναι ένας ύμνος στην αγάπη για τη ζωή. Όσο σκληρή και δύσκολη κι αν είναι. Τώρα λοιπόν που σου είπα όλα τα παραπάνω, σε ξαναρωτάω. Σκέφτηκες ποτέ να αυτοκτονήσεις; Πόσες φορές έχεις φτάσει σε αυτό το σημείο στη ζωή σου; Πόσες φορές έχεις νιώσει πως δε μπορείς να επιβιώσεις σε αυτόν τον κόσμο; Πόσες φορές έχεις νιώσει πως η φωνή σου θα ακουστεί μόνο μέσα από το θάνατο σου; Ε λοιπόν σου έχω κακά νέα. Με την αυτοχειρία δε θα καταφέρεις τίποτα παρά να πετάξεις στα σκουπίδια το πολυτιμότερο, και ίσως το μόνο δώρο που σου χαρίστηκε ποτε χωρίς αντάλλαγμα. Το δώρο της ζωής. Και η ζωή είναι ωραία φίλε μου. Μάθε να αγαπάς τον εαυτό σου. Μάθε να αγαπάς τον εαυτό σου όπως είναι. Με τα καλά, τα κακά, τα στραβά και τα περίεργά του. Μάθε να αγαπάς τον εαυτό σου γιατί αν δεν αγαπάς τον ίδιο σου τον εαυτό σου, δε θα αγαπήσεις ποτέ πραγματικά κανέναν. 50€ Ο Αυτόχειρ! είναι ένα από τα must see της σεζόν και σε περιμένει στο Θέατρο Rex. Σπεύσε να τον δεις... πριν αυτοκτονήσει! Ευρυγένης

Την Παρασκευή που μας πέρασε, άνοιξε για τρίτη χρονιά η αυλαία, για την κωμωδία του Γιώργου Καπουτζίδη, σε ένα κατάμεστο Θέατρο Ήβη, στου Ψυρρή. Αν το έχεις δει στην π.C εποχή, (προ Covid), διάβασε παρακάτω για να το θυμηθείς και ίσως θελήσεις να το ξαναδείς. Αν όχι δεν πρόλαβες να το δεις πριν το κλείσιμο των θεάτρων, ευκαιρία να πάρεις μια ιδέα παρακάτω, και να πας δεις μια φρέσκια παράσταση, με εξαιρετικούς νέους ηθοποιούς. Έτοιμος; Ο Καπουτζίδης με έβαλε σε σκέψεις με το έργο του. Όχι για να χωρίσω. Άμα είναι να πρέπει να πας θέατρο για να πάρεις τις σωστές αποφάσεις για τη ζωή σου, τότε κάηκες. Προβληματίστηκα πολύ για όλα τα θέματα που πραγματεύεται η θεατρική παράσταση του. Ο Γιώργος Καπουτζίδης, μας αποδεικνύει για άλλη μια φορά πόσο ευφυής είναι. Μπορεί να χώθηκε στις ζωές μας ως Χοσέ στις "Σαββατογεννημένες" (κατάλαβες, χώθηκε-Χοσέ, λογοπαίγνιο. Τι; Όχι; Καλά.), και να καθιερώθηκε ως Σπύρος "Στο Παρά Πέντε". Ξεκίνησε όμως, και αυτό είναι απλά η ταπεινή μου άποψη, να μας δείχνει το μεγαλείο του ως σεναριογράφος, με τη σειρά "Εθνική Ελλάδος", η οποία σε αντίθεση με τις προηγούμενες τηλεοπτικές σειρές του που ήταν κωμικές, ήταν βαθύτατα κοινωνική, χωρίς όμως να χάνει το πηγαίο χιούμορ του. Αυτά όμως να τα γκουγκλάρετε αν θέλετε. Στα θεατρικά μας τώρα. Βρεθήκαμε λοιπόν στην πρεμιέρα του "Όποιος θέλει να χωρίσει, να σηκώσει το χέρι του" στο Θέατρο Ήβη, και ευχαριστώ πολύ γι' αυτό την υπεύθυνη επικοινωνίας και προβολής, κυρία Μαργαρίτα Δρούτσα, που στηρίζει το We Love Theater από τα γεννοφάσκια του. Δε θέλω να κάνω τρανταχτά spoilers, οπότε θα προσπαθήσω να σου πω για την πλοκή με όσο λιγότερες λεπτομέρειες μπορώ. Οι βασικοί χαρακτήρες του έργου, είναι μια διευθύντρια πωλήσεων σε μεγάλη αυτοκινητοβιομηχανία λεσβία, μια απατημένη αλλά εξαρτημένη από τον άντρα της σύζυγος, μια ερωτευμένη γυναίκα που την επόμενη μέρα παντρεύεται, ένας επιτυχημένος καριερίστας και εθισμένος στο grinder gay, ένας ψωνισμένος και γόης πρώην, κι ένας ελαφρώς ανώριμος και ίσως με παιδική ψυχή νυν. Κι όλοι αυτοί, μαζεμένοι σε ένα σπίτι που πλημμυρίζει από τα νερά ενός σπασμένου σωλήνα, αλλά και από τον καταιγισμό των αποκαλύψεων που συμβαίνει καθ' όλη τη διάρκεια του έργου. Ευτυχώς όμως, θα έρθει ένας υδραυλικός να σώσει την κατάσταση. Εν μέρει. Το σπίτι θα γλιτώσει, όμως οι ζωές όλων μετά το μπαράζ αποκαλύψεων, λίγο λίγο βουλιάζουν. Και κάπου εδώ τελειώνουν τα spoilers για την πλοκή. Δεν ήταν και πολλά, ε; Αν θες να μάθεις τι έγινε, μπορείς να πας στο Θέατρο Ήβη. Στο τέλος θα βρεις το σύνδεσμο με όλες τις πληροφορίες που χρειάζεσαι. Και τώρα, δυο λόγια για τους χαρακτήρες του έργου. Μέσα από όλη αυτή τη γεμάτη ενέργεια και ένταση κατάσταση και την πολυπλοκότητα των χαρακτήρων, ο Καπουτζίδης, δημιουργεί στη σκηνή μια μικρογραφία της σημερινής κοινωνίας: Έχουμε μια ομοφυλόφιλη γυναίκα, που όσο δυναμική, πετυχημένη και ανεξάρτητη κι αν είναι, δε βρήκε ποτέ το θάρρος να ανοιχτεί στους δικούς ανθρώπους, φοβούμενη την απόρριψη από αυτούς. Μια γυναίκα που προσπαθεί σε όλη της τη ζωή να βάλει σε τάξη τις ζωές των άλλων, ενώ στην πραγματικότητα, δεν κατάφερε ποτέ να βάλει σε τάξη τα συναισθήματά της. Έχουμε μια μέλλουσα νύφη που είναι έτοιμη να ανέβει τα σκαλιά της εκκλησίας, με έναν άντρα, τον οποίο όμως δεν είναι σίγουρη πως θέλει, μιας και όσο καλός και τρυφερός κι αν είναι, όσο κι αν τον αγαπάει και την αγαπάει, δεν έχει μέσα της τη φλόγα που σου σιγοκαίει τα σωθικά, όταν είσαι ερωτευμένος. Τη φλόγα που την καίει για τον πρώην της. Μια απατημένη σύζυγο, που βρίζει τον άντρα της, και προσπαθεί να επηρεάσει τη φίλη της αρνητικά, να την αποτρέψει, να την κάνει να μισήσει το γάμο, όμως παράλληλα εύχεται να γυρίσει ο άντρας της πίσω σε αυτή, δείχνοντας μας πόσο εξαρτημένη είναι από έναν άνθρωπο, που δεν τη σεβάστηκε ποτέ. Ούτε αυτή, ούτε την οικογένεια τους. Έναν ομοφυλόφιλο άνδρα, που παρά το γεγονός ότι δεν κρύβει τη σεξουαλικότητά του, δεν έχει καταφέρει να κάνει ποτέ πραγματική σχέση, και βρίσκει τον έρωτα σε one night stands, και μέσα από εφαρμογές dating, μιας και στο βάθος, νιώθει την ίδια καταπίεση με την ομοφυλόφιλη φίλη του, απλά την εκφράζει με άλλους τρόπους. Σαν το μέσο άντρα δηλαδή, που η πατριαρχική κοινωνία τον θέλει "ψυχρό εκτελεστή". Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε. Αντρίκια πράγματα (γελάω). Δύο άντρες που διεκδικούν την ίδια γυναίκα. Ο ένας καλός και ευγενικός, με γνώμονες την αγάπη και την ανάγκη να δημιουργήσει οικογένεια. Ο άλλος με οδηγό το πάθος, αλλά ίσως και τον εγωισμό. Και για να λέμε και του στραβού το δίκιο, αυτό είναι μεγάλο κίνητρο για κάποιον. Σίγουρα θα έχεις βρεθεί στη θέση του. Και τέλος, μια μητέρα. Μια μητέρα που σπεύδει μέσα στη νύχτα στο σπίτι της κόρης της, λόγω ενός ξαφνικού τηλεφωνήματος. Ένα τηλεφώνημα που έφερε στην επιφάνεια καλά κρυμμένα μυστικά, και γίνεται έναυσμα για να ειπωθούν πολλές αλήθειες. Αλήθειες που θα αγγίξουν ηθοποιούς και θεατές. Α, κι έναν υδραυλικό. Ναι, οκ, τώρα τέλειωσαν τα spoilers. Αλλά είδες. Ούτε ονόματα είπα, ούτε για τα μυστικά μίλησα, ούτε τίποτα. Μην παραπονιέσαι. Το έργο του Γιώργου Καπουτζίδη, είναι μια ωδή στην ελευθερία και τη διαφορετικότητα. Μια αντίδραση στις επιταγές της κοινωνίας. Μέσα από πολύ γέλιο, και μια σειρά από κωμικοτραγικές καταστάσεις (κάτι σαν την πραγματική ζωή δηλαδή) μας δείχνει πως όλοι πρέπει να έχουμε το θάρρος να υποστηρίξουμε τα θέλω μας, όσο κατακριτέα κι αν είναι από την περίφημη "κοινή γνώμη". Μας αποδεικνύει πως ακόμα κι αν το αγνοούμε, κάποιος θα είναι πάντα εκεί να μας στηρίξει στον αγώνα μας. Μας φέρνει πιο κοντά σε αυτό το ανιδιοτελές "σ' αγαπώ" που πολλοί δυσκολευόμαστε να πούμε, γιατί κρυβόμαστε μέσα στη γυάλα μας. Ο Καπουτζίδης, μέσα από το έργο του, μας δείχνει ότι έχει τη στόφα του κωμικού θεατρικού συγγραφέα, θίγοντας παράλληλα όλα όσα μας βασανίζουν καθημερινά. Η γνώμη μου για το έργο. Είναι μια παράσταση που θα σε κάνει να κλάψεις από τα γέλια, αλλά και να δακρύσεις από συγκίνηση. Θα σε ταρακουνήσει και ίσως σε βοηθήσει να αφήσεις πίσω κάποια στεγανά που έχεις στο κεφάλι σου. Ακόμα κι αν αυτό είναι το "Είσαι 30, πότε θα παντρευτείς;". (Για ποιον χτυπάει η καμπάνα; Κάτι ακούω εγώ τώρα, αλλά δεν είμαι και σίγουρος. Ίσως είναι το καμπαναριό του Αγίου Θωμά, πιο πάνω). Επίσης, δε υπάρχει περίπτωση να μην ταυτιστείς με κάποιον από τους χαρακτήρες. Ακόμα και με τον υδραυλικό. Στο κάτω κάτω, σίγουρα θα έχει χρειαστεί να αλλάξεις σωλήνα στο σπίτι σου. Ή έστω μια μπαταρία στο νιπτήρα! Οι ηθοποιοί Το κάστ των ηθοποιών είναι εξαιρετικό. Σίγουρα υπάρχουν ρόλοι που υπερτερούν κάποιων άλλων, όχι τόσο λόγω έκτασης, όσο κειμένου. Άλλος θα είναι πιο κωμικός, άλλος πιο δραματικός... Αλλά όχι, no spoilers. Ο οκταμελής θίασος, αποτελείται από τους: Μαριλού Κατσαφάδου, Γιάννη Κουκουράκη, Πάνο Νάτση, Ανθή Σαββάκη, Γιώργο Σαββίδη, Αλεξάνδρα Ταβουλάρη, Αποστόλη Ψαρρό και φυσικά τον άσσο στο μανίκι του Γιώργου Καπουτζίδη, τη μεγάλη κυρία τoυ θεάτρου, Κατιάνα Μπαλανίκα, που έρχεται να ανατρέψει όλη την πλοκή. Ευρυγένης ΘΕΑΤΡΟ ΗΒΗ από 15 Οκτωβρίου 2021 και κάθε εβδομάδα, από Τετάρτη έως Κυριακή ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ Σκηνοθεσία: Γιώργος Καπουτζίδης Σκηνικά: Μαίρη Τσαγκάρη Κοστούμια: Κική Γραμματικοπούλου Φωτισμοί: Χρήστος Τζιόγκας Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Οικονομίδη ΠΑΙΖΟΥΝ (αλφαβητικά) Μαριλού Κατσαφάδου, Γιάννης Κουκουράκης, Πάνος Νάτσης, Ανθή Σαββάκη, Γιώργος Σαββίδης, Αλεξάνδρα Ταβουλάρη, Αποστόλης Ψαρρός και η Κατιάνα Μπαλανίκα ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ & ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ Τετάρτη: 19:00 Πέμπτη & Παρασκευή: 21:00 Σάββατο: 18:00 & 21:00 Κυριακή: 18:00 Τιμές εισιτηρίων: 15€ - 23€ Διάρκεια παράστασης: 90 λεπτά, χωρίς διάλειμμα ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ Κλείστε το εισιτήριό σας ΕΔΩ Το Θέατρο ΗΒΗ, μέχρι νεωτέρας, θα λειτουργήσει αμιγώς ως χώρος υποδοχής πολιτών που έχουν εμβολιαστεί πλήρως και με τις δύο δόσεις του εμβολίου κατά του COVID-19, ή έχουν νοήσει εντός του τελευταίου εξαμήνου. Κατά την είσοδο των θεατών στο χώρο, θα γίνεται έλεγχος των απαραίτητων πιστοποιητικών, όπως αυτός θα οριστεί από την κυβέρνηση. *Υποχρεωτική χρήση μάσκας, σε όλους τους χώρους του θεάτρου. *Προσέλευση ανηλίκων κάτω των 12 ετών με υπεύθυνη δήλωση self test των γονέων. Οι κάτοχοι εισιτηρίων για παραστάσεις που αναβλήθηκαν λόγω κορονοϊού, μπορούν να επικοινωνήσουν για την μεταφορά των εισιτηρίων τους στις νέες παραστάσεις, είτε στο tickets@theatrikesskines.gr αναφέροντας ονοματεπώνυμο, τηλέφωνο, παλαιό αριθμό κράτησης & νέες επιθυμητές θέσεις (παρακαλούμε για τις διαθέσιμες θέσεις στις νέες παραστάσεις, συμβουλευτείτε το viva.gr), είτε στα ταμεία του θεάτρου Παλλάς. Οι φωτογραφίες είναι από Δελτίο Τύπου της παράστασης

Τι πιο κλασικό από το να είσαι καλεσμένος σε γάμο, ένα ζεστό βράδυ Τετάρτης του Ιουνίου; Πιθανότατα το να είσαι καλεσμένος σε γάμο ένα ζεστό βράδυ Σαββάτου του Ιουνίου! Όμως ο «Ματωμένος Γάμος» του Λόρκα, σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη έκανε πρεμιέρα την Τετάρτη 22 Ιουνίου και βρέθηκα εκεί για να σου πω τι φορούσε η νύφη. Βασικά δε θα το σχολιάσω αυτό, γιατί ήταν ιδιαίτερα σεξουαλικό και με χάλασε λίγο. Θα σου πω όμως τι παρακολούθησα! Αφού φτάσαμε (ε ναι, δεν πήγα μπακούρι) στο λόφο «Ανδρέα Παπανδρέου», στη Νίκαια, μπήκαμε στον τεράστιο υπαίθριο χώρο του Κατράκειου Θεάτρου. Δεν είχε τύχει να παρακολουθήσω ξανά παράσταση εκεί, και μπορώ να πω πως ο χώρος με εντυπωσίασε. Το θέατρο είναι ιδιαίτερα προσεγμένο παρά το τεράστιο μέγεθος του (το μεγαλύτερο ανοιχτό θέατρο του λεκανοπεδίου). Οι επιβλητικοί βράχοι δε των παλιών λατομείων, προσφέρουν μια νότα αρχαίου θεάτρου. Αυτά να τα θυμάσαι για όλες τις παραστάσεις που θα παρακολουθήσω στο Κατράκειο Θέατρο Νίκαιας, μην τα ξαναγράφω και στα άλλα reviews μου! Στο έργο μας τώρα! Όχι πολύ μετά τις 21:30, το τρίτο κουδούνι ήχησε, και οι ηθοποιοί εισήλθαν στη σκηνή, και πήραν τις θέσεις τους. Το σκηνικό, λιτό και συνάμα επιβλητικό, μας εντυπωσίασε. Ο Χανιωτάκης, έχει κάνει μια ιδιαίτερα αξιόλογη προσπάθεια, δίχως βέβαια να ακολουθεί την πεπατημένη με τα έργα του Λόρκα. Άλλωστε αυτή είναι και η δουλειά του σκηνοθέτη. Να λαμβάνει ένα κείμενο και να το παρουσιάζει στο κοινό μέσα από το δικό του πρίσμα. Δε θα μείνω στο τεχνικό κομμάτι, γιατί υπήρξαν κάποιες, να τις πω κακοτοπιές; Μπα, ας τις πω ατυχίες, όπως κάποια προβλήματα με τον ήχο, και κάποια με το φωτισμό. Και λέω πως δε θα κολλήσω σε αυτά, γιατί ναι, πάντα μπορεί ένα μικρόφωνο να χάσει το σήμα του, ειδικά όταν οι ηθοποιοί τρέχουν από τη μια άκρη της σκηνής στην άλλη. Η σκηνοθεσία λοιπόν, και γνωρίζοντας τον τρόπο που ο Χανιωτάκης προσεγγίζει-μέχρι τώρα τουλάχιστον- τα έργα, έχει πολλά στοιχεία τόσο αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, όσο και κωμωδίας, με έντονη την παρουσία Χορού. Τόσο ως Χορού, όσο και ως χορού. Συγγνώμη, έπαθα λίγο Μποστ. Εννοώ πως πέρα από τον Χορό, οι ηθοποιοί χορεύουν κιόλας. Και τραγουδούν. Και κάνουν και χιούμορ. Και παίζουν και μουσική επί σκηνής. Ε πόσα πια να ζητήσεις από μια θεατρική παράσταση; Τώρα θα μου πεις, το Ματωμένο Γάμο ανεβάζεις, θα τον διακωμωδήσεις; Γιατί όχι; Μερικές φορές όλο τα ίδια και τα ίδια μασημένα αποφάγια του κάθε σκηνοθέτη, που τα παίρνουν οι επόμενοι και τα αναμασάνε, καταντούν ας πούμε κάπως "νιανιά". Οι ηθοποιοί-και να το θυμάστε αυτό- καταθέτουν την ψυχή τους στη σκηνή, πετυχαίνοντας ένα ευχάριστο αποτέλεσμα, τόσο σε υποκριτικό όσο και σε φωνητικό επίπεδο (σχεδόν). Και πως να μην πετύχεις (τουλάχιστον στο υποκριτικό κομμάτι), όταν τα ονόματα είναι διαλεχτά, και έχουν ήδη πολλές έως αμέτρητες επιτυχίες στο βιογραφικό τους; Και φυσικά το βαρύ πυροβολικό της παράστασης: Μαρία Τζομπανάκη στο ρόλο της μάνας, και Χριστίνα Τσάφου; Δε μπλέκεις. Πάνω απ' όλους όμως, βάζω τον αγαπημένο μου κύριο Γιάννη Καλατζόπουλο. Πες με υποκειμενικό αν θες, αλλά θεωρώ πως είμαστε πολύ τυχεροί που έχουμε τέτοιους ανθρώπους στις ελληνικές σκηνές. Σχετικά με τα φωνητικά που προανέφερα, επίτρεψέ μου να υπογραμμίσω πως η Μαριάννα Πολυχρονίδη μας μάγεψε με την αψεγάδιαστη φωνή της, ερμηνεύοντας τους στίχους του Νίκου Γκάτσου, πάνω στην πρωτότυπη μουσική του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Υπήρξαν βέβαια και μερικές παραφωνίες (ονόματα δε λέμε). Ίσως ήταν της στιγμής. Ίσως κι όχι. Το θέμα είναι να αναγνωρίζουμε τις αδυναμίες μας και να τις αντιμετωπίζουμε! Ο «Ματωμένος Γάμος», σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη, είναι μια παράσταση που γεμίζει ικανοποιητικά μια καλοκαιρινή βραδιά. Είναι μια όμορφη δουλειά που το κοινό θα την αγκαλιάσει. Για να μη σε κουράσω άλλο, μπαίνω στον επίλογο. Ο «Ματωμένος Γάμος», σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη, είναι μια παράσταση που βλέπεται ευχάριστα και γεμίζει ικανοποιητικά μια καλοκαιρινή βραδιά. Σίγουρα δε σε εισάγει στα μύχια του έργου του Λόρκα, ίσως επειδή παρουσιάζεται με λίγο πιο ελαφρύ, ίσως πιο εξελληνισμένο τρόπο από τον συνηθισμένο. Επειδή τρώω τα κολλήματα μου κι εγώ, θα πω πως δε συγκρίνεται με το Mistero Buffo, την πιο πρόσφατη παράσταση του Χανιωτάκη, που παίρνει επάξια μια θέση στο top five της σεζόν που έκλεισε. Μολαταύτα είναι μια ιδιαίτερα αξιόλογη δουλειά και πιστεύω πως το κοινό θα την αγκαλιάσει. Πάντα χρειαζόμαστε κάτι διαφορετικό στη ζωή μας! Καλή θέαση ή...και στα δικά σας! Άλλωστε, σε γάμο θα πάτε! Ευρυγένης

Περίμενες ποτέ πως μια τσάντα θα σου άλλαζε τη ζωή; Ούτε η Σοφία (Φαίη Ξυλά) το περίμενε. Το κουδούνι χτυπά και ένας άγνωστος φέρνει στο σπίτι της ένα σακίδιο. Το backpack αυτό έχει κεντημένο πάνω του ένα ρόδο, και γράφει το όνομά της. Ψάχνει τα πράγματά της. Δεν της λείπει το σακίδιο της. Πως γίνεται να της παραδώσουν κάτι που δεν το έχασε ποτέ; Ο Μάριος (Χρήστος Σπανός), μπαίνει στη σκηνή με το backpack, και η ιστορία ξεκινά να ξετυλίγεται. Πρόκειται για το σακίδιο της κολλητής της φίλης. Εκείνη ήθελε να της το παραδώσει ο άγνωστος στη Σοφία, Μάριος. Μέσα υπάρχει υπάρχει ένα γράμμα. Τρομερά μυστικά πρόκειται να βγουν μέσα από αυτό το σακίδιο. Μια αυτοκτονία, ένα σεντούκι με λεφτά, και οι αλήθειες που ίσως κανείς δε θα ήθελε να μάθει. Οι χαρακτήρες του έργου, είναι καθρέφτης της προβληματικής κοινωνίας στην οποία γεννιόμαστε και μεγαλώνουμε. Μια προβληματική οικογένεια, θα φέρει στον κόσμο ένα προβληματικό παιδί, που θα μεγαλώσει και θα γίνει ένας προβληματικός* άνθρωπος, ανεξάρτητα το γένος ή το φύλο του. *Να σημειώσω εδώ πως ο καθένας αντιλαμβάνεται διαφορετικά τον όρο "προβληματικός", αλλά θαρρώ πως υπάρχει μια χρυσή τομή, όπου οι απόψεις μας συμπίπτουν. Ένα άτομο που δε θα λάβει την αγάπη και τη στήριξη που του αξίζει-αγαθά που αξίζουν σε όλους- δε θα μάθει ποτέ πως να τα προσφέρει. Μόνιμα θα αναζητά πρότυπα που θεωρεί πως λείπουν από τη ζωή του, και συνεχώς θα πέφτει σε λάθη, που μόνο δεινά θα του προκαλέσουν. Κι όταν φτάσει στο απροχώρητο και απαιτήσει την αγάπη που του αρμόζει, τότε ξεκινά το πραγματικό μαρτύριο και για τις δυο πλευρές. Γιατί η αγάπη δεν αποκτάται ποτέ με τη βία. Αν δε σου δοθεί απλόχερα, δε θα την κερδίσεις μόνος. Και είναι πολύ άσχημο να υπάρχει κόσμος που δεν ξέρει να αγαπά. Και είναι φαύλος ο κύκλος της αγάπης. Για να μάθεις να αγαπάς πρέπει να αγαπήσεις τον εαυτό σου, αλλά για να αγαπήσεις τον εαυτό σου πρέπει να σε αγαπήσουν. Το «Backpack» είναι ένα έργο για να μας θυμίσει πόσοι άνθρωποι που δεν αγαπήθηκαν, υπάρχουν εκεί έξω. Πόσοι άνθρωποι που το τέρας του πόνου θέριεψε μέσα τους, και μετέτρεψε τους ίδιους σε τέρατα. Μολαταύτα έμεινα με μια απορία. Γίνεται δύο "σπασμένα" άτομα, να ενώσουν τα κομμάτια τους και να πορευτούν μαζί; Υπάρχει άραγε ελπίδα για όλους ή για κάποιους είναι ήδη πολύ αργά; Εσύ θα ανοίξεις το backpack σου; Ευρυγένης

Σου αρέσουν τα επιτραπέζια; Να σου πω την αλήθεια μου, από μικρός έμαθα να κάνω παρέα με τον εαυτό μου. Κάτι που ήμουν εσωστρεφής, κάτι που έχω μεγάλη διαφορά ηλικίας με τον αδερφό μου... Τέλος πάντων, ήμουν πιο πολύ των βιβλίων. Συμπέρασμα: Ακόμα και τώρα, που θεωρούμαι κοινωνικό όν, αποφεύγω να παίζω επιτραπέζια με τους φίλους μου. Αυτούς τους 2-3 που έχω δηλαδή. Βρισκόμαστε στην έπαυλη του διάσημου συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων Άντριου Γουάικ. Ο Άντριου, (Σωτήρης Χατζάκης), έχει προσκαλέσει για "τσάι και συμπάθεια", τον Μίλο Τίντλ ( Δημήτρης Μυλωνάς), ο οποίος, σε αντίθεση με τον Άντριου, είναι άσημος μεν, αλλά νέος, γοητευτικός, και κυρίως, ο εραστής της γυναίκας του δε. Ο Άντριου, έχοντας την επιτυχημένη καριέρα του, και τις ερωμένες του, ομολογεί στον Μίλο, πως πραγματικά θέλει να ξεφορτωθεί τη γυναίκα του, προειδοποιώντας τον όμως πως είναι μαθημένη στα πλούτη και την καλοζωία και πως η σχέση τους δε θα έχει μέλλον, με αποτέλεσμα εκείνη να γυρίσει πάλι σε αυτόν. Ο Μίλο, αν και στην αρχή δείχνει να μην πτοείται από τα λόγια του, τελικά πείθεται, και ανήσυχος πλέον, ζητάει τη βοήθεια του, ώστε να ορθοποδήσει οικονομικά και να μπορεί να ανταπεξέλθει στα ακριβά γούστα της ερωμένης και σύντομα γυναίκας του. Ο Άντριου, έχει οργανώσει ένα εξαιρετικό σχέδιο, κατά το οποίο ο Μίλο, θα κάνει διάρρηξη στην έπαυλη, και θα κλέψει τα πανάκριβα αλλά ασφαλισμένα κοσμήματα της γυναίκας του, οπότε ο μεν θα εισπράξει την αποζημίωση από την ασφάλεια, και ο δε, θα τα πουλήσει σε έμπιστους κλεπταποδόχους, οι οποίοι θα πληρώσουν αδρά. Το σχέδιο, στα αυτιά του Μίλο, αρχίζει να ακούγεται καλό, και τελικά συμφωνεί. Ο Άντριου όμως, βλέπει πέρα από αυτό... Και η παράνοια ξεκινάει! Τα ψυχολογικά παιχνίδια που παίζονται σε αυτό το έργο, είναι τεράστια. Ο Άντριου, ως μετρ των αστυνομικών θρίλερ, σκηνοθετεί μια διάρρηξη, ένα έγκλημα, με στόχο να τρομοκρατήσει το φτωχό Μίλο, ο οποίος καταλήγει να γίνει ο πρωταγωνιστής σε ένα μυθιστόρημα που αποκτά σάρκα, οστά και αίμα. Το έργο πραγματεύεται την επιρροή ενός κοινωνιοπαθή ανθρώπου, πάνω σε έναν άλλον. Ο Άντριου, καταφέρνει να χειραγωγήσει τον Μίλο και να τον κάνει μαριονέτα του, εκμεταλλευόμενος τον έρωτα του για τη σύζυγο του πρώτου. Το παιχνίδι όμως ξεφεύγει και εξελίσσεται σε τραγωδία, όταν ο δολοπλόκος Άντριου, έχοντας ήδη ξεφτιλίσει και εκμηδενίσει τον Μίλο, έχοντας τον γονατιστό να παρακαλάει για τη ζωή του, τραβάει τη σκανδάλη του όπλου του και... Οι μέρες περνάνε και η αστυνομία, φτάνει στην πόρτα του Άντριου, κάνοντας τον να ομολογήσει πως τα πράγματα ξέφυγαν λίγο από τον έλεγχο, μολαταύτα, τα χαρακτηρίζει ως παιχνίδι και κάθε άλλο παρά μετανιωμένος δείχνει. Ο θύτης γίνεται θύμα, και οι εξελίξεις είναι αυτές που κρατάνε το κοινό σε αγωνία, και θα έλεγα πως προκαλούν και ένα σχετικό άγχος. Εγώ τουλάχιστον που δεν είχα ξαναδεί το έργο, έτσι ένιωσα. Υπάρχουν σημεία στο έργο που δεν ξέρεις τι είναι αλήθεια και τι όχι. Αν είναι ένα κακό όνειρο ή η φριχτή αλήθεια. Ίσως τελικά να είναι όλο ένα άσχημο παιχνίδι, και να τελειώσει όπως ολοκληρώνεται και μια βραδιά με επιτραπέζια. Λίγος τσακωμός, λίγη μουρμούρα, καμιά δυο βρισιές και μετά όλοι πάνε σπίτια τους ήσυχοι. Πολλά είπα, αλλά να ξέρεις, δε σου έχω κάνει σπόιλ τίποτα πέρα από τη βασική πλοκή. Τα υπόλοιπα στο "Από Μηχανής Θέατρο". Ο Σωτήρης Χατζάκης και ο Δημήτρης Μυλωνάς, μάχονται επί σκηνής. Η συνεχής ένταση και οι εναλλαγές της ψυχολογίας των πρωταγωνιστών, σε επηρεάζουν στον υπερθετικό βαθμό, και δε σε αφήνουν να ηρεμήσεις, μέχρις ότου το έργο ρίξει αυλαία. Το σκηνικό από τη μια άκρη ως την άλλη, προδίδει στο θεατή την αρρώστια του Άντριου με τα παιχνίδια και τους γρίφους. Ίσως και ο ίδιος, να είναι θύμα χειραγώγησης των ίδιων των χαρακτήρων που αυτός έχει δημιουργήσει. Ένα πράγμα που με ανησυχεί, είναι πως θεατρικές παραστάσεις σαν το Σλουθ, με κάνουν να προβληματιστώ για τον περίγυρό μου. Δεν πάει πολύς καιρός που έβγαλα από τη ζωή μου άτομα με παρόμοια συμπεριφορά με του Άντριου. Δε μιλάω για σατανικά παιχνίδια ή χρήση βίας. Όχι. Μιλάω για χειραγώγηση και έλλειψη ενσυναίσθησης. Πολλές φορές χρειάζονται πολλά χρόνια για να καταλάβεις πως κάποιο, ή κάποια άτομα του κύκλου σου, δε μπορούν να νιώσουν και το μόνο άτομο για το οποίο νοιάζονται πραγματικά, είναι ο ίδιος τους ο εαυτός. Ζουν σε ένα μικρόκοσμο οπού υπάρχουν αυτοί κι άλλος κανένας. Είναι πάνω από όλους και όλα, και όλα πρέπει να γίνονται με τη δική τους σκηνοθεσία. Και δε συμβαίνει αυτό επειδή ντε και καλά είναι πανέξυπνοι και δολοπλόκοι. Ίσως συμβαίνει μόνο και μόνο επειδή έτσι τους μεγάλωσαν. Άλλωστε η πρώτη, και τόσο η καλύτερη, όσο και η χειρότερη επιρροή πάνω σε ένα άτομο, είναι η οικογένεια. Έχε τα μάτια σου ανοιχτά, γιατί κυκλοφορούν πολλοί Άντριου εκεί έξω. Ίσως κάποιος να είναι μέσα στο σπίτι σου. Ίσως να είσαι κι εσύ. Ευρυγένης Παίζουν: Σωτήρης Χατζάκης Δημήτρης Μυλωνάς Συντελεστές: Μετάφραση: Αντώνης Σολωμού//Σκηνοθεσία: Σωτήρης Χατζάκης//Σκηνικά: Έρση Δρίν Κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ//Κατασκευή ναύτη-κούκλες: Μαρία Λιτσοπούλου Μουσική: Ζαχαρίας Καρούνης//Φωτισμοί: Αντώνης Παναγιωτόπουλος Επιμέλεια κίνησης: Ειρήνη Κυρμιζάκ//Κατασκευή σκηνικού: Γκέντι Κούση Φωτογραφίες: Χριστίνα Φυλακτοπούλου//Trailer: Στέφανος Κοσμίδης Γραφιστικά:beelieve.gr//Βοηθοί σκηνοθέτη: Βίκη Παναγιωτοπούλου, Δημήτρης Μπούρας, Δήμητρα Μάζη Από Μηχανής Θέατρο Διεύθυνση Ακαδήμου 13 Μεταξουργείο T.K.10436 Τηλέφωνο2105232097 Emailapomixanis.theatro@gmail.com Ημερες παραστάσεων/Εισιτήρια https://www.viva.gr/tickets/festival/theater/slouth/