Search Results

Η «Θέαμα Ακροπόλ» παρουσιάζει τον «Κουρέα της Σεβίλλης» του Μπομαρσέ, με το Βασίλη Χαραλαμπόπουλο, σε σκηνοθεσία Σοφίας Σπυράτου, στο θέατρο Ακροπόλ. Η Σοφία Σπυράτου στήνει φέτος μία παράσταση κωμική, φασαριόζικη και ονειροπόλα, ενσωματώνοντας σύγχρονα στοιχεία και ταξιδεύοντας το θεατή μέσα από την καινούρια μετάφραση- διασκευή της Λουίζας Μητσάκου, με μία γλώσσα σημερινή. H μουσική της παράστασης, από τα γνωστά σε όλους θέματα του Ροσίνι έως τις πρωτότυπες μελωδίες του Μιλτιάδη Παπαστάμου συγκινούν και τονίζουν το μουσικό χαρακτήρα της παράστασης. Τα σκηνικά και τα κοστούμια του Μανόλη Παντελιδάκη εντυπωσιάζουν ισορροπώντας ανάμεσα στο κλασικό και το σύγχρονο. Το ρόλο του Φίγκαρο αναλαμβάνει ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, ο οποίος θα ερμηνεύσει και την περίφημη άρια του Ροσίνι ελαφριά πειραγμένη. Στο ρόλο του Ντοτόρε Μπαρτόλο ο Φάνης Μουρατίδης. Ο δεκαεπταμελής θίασος αποτελείται από ταλαντούχους ηθοποιούς, χορευτές, τραγουδιστές, μουσικούς καθώς και ζωντανή ορχήστρα. Η ιστορία από τη Γαλλία Το 1775 στις παρυφές της Γαλλικής επανάστασης ο Καρόν ντε Μπομαρσέ εμπνεόμενος από το διαφωτισμό και τα κηρύγματα του Βολταίρου, του Ρουσσώ κι επηρεασμένος εκτός των άλλων από τον Μολιέρο και τον Μαριβώ γράφει τον περίφημο «Κουρέα της Σεβίλλης» που ανεβαίνει στο θέατρο με πρωτοφανή επιτυχία και στη συνέχεια μεταμορφώνεται από τον Τζοακίνο Ροσίνι σε μια από τις πιο διάσημες όπερες παγκοσμίως. Ο περίφημος Φίγκαρο εμφανίζεται για πρώτη φορά στη θεατρική πινακοθήκη ως ένας μυθικός χαρακτήρας τυχοδιώκτη πονηρού καταφερτζή αλλά και ονειροπόλου ο οποίος ήταν προάγγελος μιας επανάστασης που έμελλε να αλλάξει τον κόσμο. Στην ιστορία του έργου μπαίνει ανάμεσα στη διαμάχη του γέρο Ντοτόρε Μπαρτόλο και του νεότερού του κόμη Αλμαβίβα που μάχονται για το ποιος θα καταφέρει να παντρευτεί την πανέμορφη Ροζίνα. Παρά τις μάταιες προφυλάξεις του Μπαρτόλο ο Φίγκαρο με τα πανέξυπνα τεχνάσματά του καταφέρνει να κερδίσει ο αριστοκράτης κόμης Αλμαβίβα την πανέμορφη Ροζίνα κι ως εκ τούτου στο τέλος να νικήσει ο έρωτας. Αξιοσημείωτο είναι το πετυχημένο ανέβασμα του έργου από το Εθνικό θέατρο από το 1948 έως το 1950 σε μετάφραση Δημήτρη Ροντήρη και σκηνοθεσία Κλ. Κλώνη όπου το ρόλο του Φίγκαρο υποδύθηκε ο νεαρός τότε Δημήτρης Χορν ,της Ροζίνας η Έλλη Λαμπέτη , του κόμη Αλμαβίβα ο Ανδρέας Φιλιππίδης και του γιατρού Μπαρτόλο ο Χριστόφορος Νέζερ. Πρωταγωνιστούν Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Φάνης Μουρατίδης, Γιώργος Συμεωνίδης, Ρένος Ρώτας, Νίκη Βακάλη, Μάριος Πετκίδης, Ιωάννης Κοντέλης Χορευτές: Adolfo Vega, Σοφία Μαρτίου,Γκάμπριελ Μιρτσέα, Φαίδρα Νταϊόγλου,Κώστας Παπαματθαιάκης, Γιάννης Σμέρος, Κωστής Τσιαμάγκας, Τατιανή Χατζημπίνου. Μουσικοί: Μιλτιάδης Παπαστάμου, Μαρίνος Γαλατσινός, Φοίβος Ζήτης, Αλέξανδρος Κασάρτζης Ταυτότητα Παράστασης Διασκευή, Μετάφραση: Λουίζα Μητσάκου Σκηνοθεσία, Χορογραφία: Σοφία Σπυράτου Σκηνικά, Κοστούμια: Μανόλης Παντελιδάκης Μουσική επεξεργασία, Πρωτότυπη μουσική: Μιλτιάδης Παπαστάμου Μουσική Διδασκαλία: Δέσποινα Στεφανίδου Σχεδιασμός Φωτισμών: Λευτέρης Παυλόπουλος Βοηθός Σκηνοθέτη: Αιμιλία Σιαφαρίκα Βοηθός Χορογράφου: Αλέξανδρος Κεϊβανάη Βοηθός Σκηνογράφου: Ελίνα Δράκου Βοηθός Ενδυματολόγου: Χαρά Τσουβαλά Φωτογραφίες: Γιώργος Καπλανίδης, Μαριλένα Αναστασιάδου Βίντεο Τρέϊλερ: Μαριλένα Αναστασιάδου Σχεδιασμός Αφίσας: Χριστόφορος Χαραλαμπόπουλος Οργάνωση Παραγωγής: Ντόρα Βαλσαμάκη Επικοινωνία, Δημόσιες Σχέσεις: Μαργαρίτα Δρούτσα Διαδικτυακή επικοινωνία: Κωνσταντίνος Ζουρνάς / Digital.gr Παραγωγή: Θέαμα Ακροπόλ Πρεμιέρα 29 Οκτωβρίου 2021 Ημέρες και ώρες παραστάσεων Τετάρτη 19:00, Πέμπτη 21:00, Παρασκευή 21:00 Σάββατο 18:00 & 21:00, Κυριακή18:00 Διάρκεια: 90΄ (χωρίς διάλειμμα) Εισιτήρια Τιμές Εισιτηρίων: 45€, 35€, 25€, 20 € & Φοιτητικό - Ανέργων 15€ Δεχόμαστε εισιτήρια ΟΓΑ, Ειδικές τιμές για group Προπώληση Εισιτηρίων: viva.gr Θέατρο Ακροπόλ Ιπποκράτους 9-11, 10679 Αθήνα, 2103648 303 www.theatroakropol.gr Το Θέατρο θα λειτουργήσει ως Αμιγής Χώρος Οι θεατές εισέρχονται κατόπιν υποχρεωτικής επίδειξης κατά την είσοδο : [α] πιστοποιητικού εμβολιασμού ή [β] πιστοποιητικού νόσησης που εκδίδεται τριάντα (30) ημέρες μετά από τον πρώτο θετικό έλεγχο και η ισχύς του διαρκεί έως εκατόν ογδόντα (180) ημέρες μετά από αυτόν. Απαιτείται αστυνομική ταυτότητα ή δίπλωμα οδήγησης ή διαβατήριο ή άλλο αποδεικτικό ταυτότητας, προκειμένου να διενεργείται έλεγχος ταυτοπροσωπίας . Τα ανωτέρω πιστοποιητικά επιδεικνύονται είτε σε έγχαρτη μορφή είτε ηλεκτρονικά μέσω κινητής συσκευής του θεατή. Οι ανήλικοι από τεσσάρων (4) έως έντεκα (11) ετών, δύνανται να προσκομίζουν, εναλλακτικά, δήλωση αυτοδιαγνωστικού ελέγχου (self-test) τελευταίου εικοσιτετραώρου, στην οποία προβαίνει είτε οποιοσδήποτε γονέας, ακόμα και μη έχων την επιμέλεια, είτε κηδεμόνας. Δεν απαιτείται φυσική παρουσία του γονέα ή κηδεμόνα.

Στο μικρό δωμάτιο ενός μοτέλ στο Μίσιγκαν δυο παλιοί φίλοι και συμμαθητές, ο Βίνσεντ (Κωνσταντίνος Κάππας) και ο Τζον (Δημήτρης Λιακόπουλος), συναντιούνται με αφορμή την προβολή της ταινίας του Τζον σε ένα τοπικό κινηματογραφικό φεστιβάλ. Μέσα από μία σύντομη ανασκόπηση της μέχρι τώρα πορείας τους, αρχίζουν να αναμοχλεύουν το παρελθόν. Όταν όμως ο Βίνσεντ κατηγορεί τον Τζον για βιασμό της πρώην κοπέλας του ίδιου, Έιμι, πιέζοντάς τον με κάθε τρόπο να το παραδεχτεί, το αμφιλεγόμενο περιστατικό θα πάρει διαστάσεις προσωπικής κόντρας. H Έιμι (Εμμανουέλα Αλεξίου), προσκεκλημένη από τον Βίνσεντ, θα μπει αναπάντεχα στο δωμάτιο για να δώσει τη δική της, διαφορετική εκδοχή… Πώς αντιλαμβάνεται και πώς αναπαράγει ο κάθε χαρακτήρας ένα περιστατικό που ανήκει στο παρελθόν και με ποιον τρόπο ο χρόνος διαστρεβλώνει τις θέσεις τους; Το “Tape” θίγει το θέμα της σεξουαλικής κακοποίησης και του βιασμού και απαντά στο ερώτημα: Τι συνιστά τελικά τον βιασμό; Ποια είναι τα όρια και ποια τα σημάδια ότι μια γυναίκα συναινεί ή όχι στην σεξουαλική πράξη; Δύο δεκαετίες μετά την πρώτη παρουσίασή του, το “Tape” (Season 2) είναι πιο επίκαιρο από ποτέ, με το κίνημα me too να βοηθά τις γυναίκες να σπάσουν την σιωπή τους. Το “Tape” του Stephen Belber ανέβηκε για πρώτη φορά στο Actors Theatre του Louisville, στο πλαίσιο του “Humana Festival of New American Plays,” ενώ το 2001 η ταινία του Richard Linklater, σε σενάριο του ίδιου του συγγραφέα, ξεχώρισε με πρωταγωνιστές τους Ίθαν Χοκ, Ούμα Θέρμαν και Ρόμπερτ Σον Λέοναρντ. Αποσπώντας εξαιρετικές κριτικές, η ταινία ακολούθησε μια επιτυχημένη φεστιβαλική πορεία, ενώ η Ούμα Θέρμαν προτάθηκε ως υποψήφια καλύτερης γυναικείας ερμηνείας στα “Film Independent Spirit Awards” (2002). Το «Tape» παρουσιάστηκε στην κεντρική σκηνή του Θεάτρου 104 την θεατρική σεζόν 2019 – 2020 και απέσπασε διθυραμβικές κριτικές. Πρωταγωνιστούν: Κωνσταντίνος Κάππας, Εμμανουέλα Αλεξίου, Δημήτρης Λιακόπουλος Απόδοση: Εμμανουέλα Αλεξίου Σκηνοθεσία: Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους Σκηνογράφος: David Negrin Ενδυματολόγος: Έλενα Φιλιππίδου Φωτισμοί: Γιώργος Αγιαννίτης Μουσική επιμέλεια: Ηλίας Παπαχαραλάμπους Βοηθός σκηνοθέτη: Ελένη Τσιμπρικίδου Φωτογραφίες: Βάσια Αναγνωστοπούλου Art Work: Amarildo Επικοινωνία - Δημοσιές Σχέσεις: Μαργαρίτα Δρούτσα Διεύθυνση κι Οργάνωση Παραγωγής: Χρήστος Ξηρογιάννης Παραγωγή: Γυάλινο Μουσικό Θέατρο Διάρκεια 90' Εισιτήρια: 15€ Ωράριο προπώλησης εισιτηρίων από τα ταμεία του "Γυάλινο Μουσικό Θέατρο" Δευτέρα -Τρίτη - Τετάρτη: 10:00-15:00 & 17:00-22:00 Πέμπτη -Παρασκευή - Σάββατο : 10:00-15:00 viva.gr Ώρες και μέρες παραστάσεων ΣΑΒΒΑΤΟ 19:00 & ΚΥΡΙΑΚΗ 18:30 Σκηνή UpStage στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο Λ. Ανδρέα Συγγρού 143, Νέα Σμύρνη 171 21 Το Γυάλινο Μουσικό Θέατρο μέχρι νεοτέρας θα λειτουργήσει αμιγώς ως χώρος υποδοχής πολιτών που έχουν εμβολιαστεί πλήρως και με τις δύο δόσεις του εμβολίου κατά του Covid 19 ή έχουν νοσήσει εντός του τελευταίου εξαμήνου. Κατά την είσοδο των θεατών στο χώρο θα γίνεται έλεγχος των απαραίτητων πιστοποιητικών, όπως αυτός θα οριστεί από την κυβέρνηση.

Πρόκειται για την κωμωδία, που αν με ρωτήσεις πόσες χρονιές παίζεται με γεμάτο θέατρο, θα σου πω πως έχω χάσει το μέτρημα. Μετά την καλοκαιρινή περιοδεία, το "Δεν ακούω, δε βλέπω, δε μιλάω", "μπαίνει μέσα" στο θέατρο ΑΛΜΑ και μας περιμένει για μια ακόμη σεζόν, και μας περιμένει. Ένας κουφός. Ένας τυφλός. Ένας μουγκός. Είναι φίλοι, ζουν μαζί κι αντιμετωπίζουν από κοινού τις αντιξοότητες που δημιουργεί η καθημερινότητα και οι ειδικές τους δυνατότητες. Σ’ αυτή την μικρή Βαβέλ, σ’ αυτήν την εντελώς ασυνήθιστη συνύπαρξη, ο κάθε ήρωας έχει αναπτύξει τον δικό του κώδικα για να επικοινωνεί με τους άλλους. Και τα καταφέρνουν τόσο όσο. Κάποια στιγμή όμως, έρχεται στη ζωή τους η "Ελπίδα". Μια κοπέλα γεμάτη δύναμη και αισιοδοξία, ένας άγγελος της αγάπης, κι όλα αλλάζουν. Την διεκδικούν και οι τρεις. Ποιος και με τι τρόπο θα την κερδίσει; Το «Δεν ακούω, δε βλέπω, δε μιλάω» εμπνευσμένο από έναν παλιό Ινδικό μύθο για την υπομονή και την μακροθυμία απέναντι στις δυσκολίες της ζωής, είναι μια πολύ ιδιαίτερη, ξεκαρδιστική κωμωδία. Ταυτόχρονα, όμως, είναι ένα έργο για τη συντροφικότητα, την αγάπη, την εκτίμηση, τη φιλία, τον καθημερινό αγώνα και την αισιόδοξη προσέγγιση της ζωής, σε μια εποχή που οι μαύρες σκέψεις πληθαίνουν. ΠΑΙΖΟΥΝ: Σπύρος Πούλης, Σπύρος Σπαντίδας, Σταύρος Νικολαΐδης και η Ευγενία Τσαούση Κείμενο: Γιώργος Θεοδοσιάδης Σκηνοθεσία: Σπύρος Σπαντίδας Βοηθός σκηνοθέτη: Γιώργος Ζώης Σκηνογράφος : Νατάσσα Παπαστεργίου Ενδυματολόγος: Κατερίνα Ανδρικοπούλου Φωτισμοί: Βλάσης Θεοδωρίδης Φωτογραφίες: Γιώργος Καλφαμανώλης Δημ. Σχέσεις : Άντζυ Νομικού ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΜΑ Αγίου Κωνταντίνου και Ακομινάτου 15 – 17 , Αθήνα. Μετρό: στάση Μεταξουργείου Τηλέφωνο : 210 5220100 ΕΝΑΡΞΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ 6 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2021 ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ: ΤΕΤΑΡΤΗ : 19:00, ΠΕΜΠΤΗ: 21:15, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ : 21:15, ΣΑΒΒΑΤΟ: 18:30 & 21:15, ΚΥΡΙΑΚΗ : 19 :00 ΔΙΑΡΚΕΙΑ 90’ Χωρίς διάλειμμα ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ Ζώνη Α : 17€ Ζώνη Β: 15 Παιδικό, φοιτητικό, ανεργίας: 12€ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ: VIVA.GR Η προσέλευση των Θεατών άνω των 12 ετών γίνεται με πιστοποίηση εμβολιασμού ή νόσησης.

Την περασμένη εβδομάδα, σου είπα μερικά πράγματα για τον τεράστιο Μπόστ και το έργο του, ώστε να έχεις μια εικόνα για τη Μήδεια, χωρίς πολλά spoilers, που ελπίζω να πήγες και να είδες. Αυτή τη βδομάδα, σου δίνω στο πιάτο τα πάντα για την παράσταση, που αν δεν την είδες, και έχεις όρεξη, προλαβαίνεις δεν προλαβαίνεις να ψάξεις πότε και που παίζει, στα πλαίσια της καλοκαιρινής της περιοδείας, ώστε να πας να παρακολουθήσεις την παράσταση. Δε με λένε Κρητικό, δεν θα κάνω τον κριτικό, και δεν είμαι καν κρητικός. (Αυτό ήταν inside joke της παράστασης, οπότε αν δεν την είδες, πιθανό να μη γέλασες. Εσύ χάνεις.) Όπως ανέφερα λοιπόν στο προηγούμενο επεισοδ..εε.. άρθρο, η Μήδεια το έσκασε από την Κολχύδα με τον αγαπητικό της, τον Ιάσονα, στα μισά του δρόμου έσφαξε τον αδερφό της, και τέλος πάντων, εγκαταστάθηκε στην Ιωλκό, το Βόλο δηλαδή. Αν μη τι άλλο, έχει αρκετό τσίπουρο για να πίνει και να ξεχνάει τα καμώματά της. Στη αρχή όλα κυλούσαν όμορφα. Ξέρεις, αγκαλίτσες, φιλάκια, έρωτας ρε παιδί μου. Καρποί αυτού του έρωτα, ο Μέρμερος και ο Φέρητας. Τα χρόνια πέρασαν, τα παιδιά μεγάλωσαν, πήγαν σχολείο. Ο έγγαμος βίος όμως, είναι δύσκολος. Ο Ιάσωνας, όλα αυτά τα χρόνια, έχει πεθάνει τη Μήδεια στο κέρατο. Η Μήδεια θέλει να γυρίσει πίσω στην πατρίδα της, αλλά δεν είναι και εύκολο. Κάτι που πρόδωσε την οικογένεια της, κάτι που τεμάχισε τον αδερφό της, ε τη λες λίγο και μαύρο πρόβατο της οικογένειας. Μέσα σε όλα, έρχεται στο παλάτι και μια καλόγρια, η Πολυξένη. Η βαριόμοιρη, καημένη, κυνηγημένη, αθώα Πόλυ, καταφέρνει να μπει κάτω από την προστατευτική φτερούγα της Μήδειας (που να ήξερε) και να γίνει δασκάλα των παιδιών της. Βέβαια η τροφός των παιδιών, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο προειδοποιεί την κυρία της, αλλά ποιος την ακούει; Πέρασμα όμως από το ανάκτορο του Βόλου, κάνει και ο Οιδίπους, με τη θυγατέρα του την Αντιγόνη, που τόση ανάγκη έχει να δουλέψει. Γιατί όμως να δουλέψει ένας βασιλιάς; Μα επειδή έβαλε τα χεράκια του, κι έβγαλε τα ματάκια του. Με τη μάνα του. Κυριολεκτικά, και μεταφορικά. Οικογενειακές ιστορίες αυτές οι τραγωδίες. Όμως μη θλίβεστε γι' αυτόν. Οι Έλληνες πολιτικοί, αρχαίοι και σύγχρονοι, ξέρουν πολύ καλά πως να κάνουν μάγια στο λαό και να σβήνουν από τη μνήμη τους όλες τις λαμογιές τους. Ίσως είναι κι αυτοί απόγονοι της Κίρκης και της Μήδειας. Who knows? Το παλάτι επισκέπτεται και ο ορίτζιναλ συγγραφέας της Μήδειας, ο τραγικός Ευριπίδης, που ζει κι αυτός την τραγωδία του, μιας και η καριέρα του, βρίσκεται σε τέλμα, αφού έχει ξεμείνει από έμπνευση, και οι χορηγοί δε δίνουν λεφτά για να ανεβάσει το έργο του. Αααααχ, ο Δίας να βάλει το χέρι του να πάνε όλα καλά. Και τι νόμιζες δηλαδή; Πώς δε θα το βάλει; Και το χέρι του θα βάλει, και το...άλλο χέρι του θα βάλει. Ο Δίας, αγαπάει τα παιδάκια όλου του κόσμου. Και κυρίως τα αγοράκια. Της Μήδειας τα αγοράκια. Αλλά τα αγοράκια της Μήδειας, αγαπάνε την καλόγρια. Αλλά και ο Ιάσονας αγαπάει την καλόγρια. Αλλά η Μήδεια αγαπάει και τον Ιάσονα, και τα παιδία της. Αλλά απ’ αγάπη υπερβολική, θα πεθάνουν. Splatter, splatter, splatter, φέρτε δέκα τάπερ. Η Μήδεια παίρνει το μπαλτά, και δε συμμαζεύεται. Ε ας πρόσεχαν που έβαζαν την υπογραφή τους κι αυτά! Τέλος! Και τώρα που ξέρεις για το έργο, θα σου πω και για την παράσταση. ΚΑ ΤΑ ΠΛΗ ΚΤΙ ΚΗ Δε θα σου κρύψω ότι στην αρχή, με χάλασε λίγο που το σκηνικό ήταν τόσο λιτό. Όταν όμως τα έσβησαν τα φώτα και άρχισε η παράσταση, έπαψε να με απασχολεί. Οι ηθοποιοί, είναι ένας προς έναν ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΙ. Οι ρόλοι στο έργο αρκετοί, οι ηθοποιοί λίγοι, το έχουμε δει πολλές φορές αυτό, και στις παραστάσεις της «Μυθωδίας» συμβαίνει συχνά. Όμως δεν το παίρνεις καν χαμπάρι, καλέ μου αναγνώστη. Οι αλλαγές γίνονται επί σκηνής, και χάρη στο ταλέντο του Νικορέστη Χανιωτάκη (που είναι και ο Ιάσονας στην παράσταση), που για άλλη μια φορά μας δείχνει τη σκηνοθετική του δεινότητα, πραγματοποιούνται με τεράστιο χιούμορ. Το βαρύ πυροβολικό της «Μυθωδίας» ο Γιάννης Καλαντζόπουλος, που κάθε φορά είναι εκεί για να στηρίξει τις παραστάσεις της ομάδας, μας χαρίζει έναν απολαυστικό Οιδίποδα, αλλά και έναν Δία, που έρχεται στο έργο για να τα ανατρέψει όλα. Σε αυτό το σημείο, να αναφέρω πως οι δύο αυτοί ρόλοι, στην αρχική διανομή παίζονταν από τον Κώστα Τριανταφυλλόπουλο, που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή. Η Πόλυ, η καλόγρια, το ρόλο της οποίας ερμηνεύει η Μαρία Διακοπαναγιώτου, έρχεται να βάλει φωτιά στη σκηνή, αλλά και στα μπατζάκια της Μήδειας, με τον αέρα καμπαρέ που φέρνει στο παλάτι. Ο Γεράσιμος Σκαφίδας, ως ζουμερή και πληθωρική τροφός, είναι εκεί για να στηρίξει την κυρά της, αλλά και για να διατηρήσει τις ισορροπίες μέσα στο παλάτι, χαρίζοντας πολλές στιγμές γέλιου. Ο Γιάννης Δρακόπουλος, έχει το ταλέντο να σε κάνει να γελάς, ακόμα κι αν δε μιλάει. Σκέψου λοιπόν τι γίνεται, όταν μπαίνει στη σκηνή ως Ευριπίδης. Η Άννα Φιλιππάκη, ως Αντιγόνη, σε μαγεύει με τη φωνή της, το νάζι της, και τη λάγνα διάθεση της. Η Άννα Κλάδη, είναι ο φωνακλάς ψαράς, σπιρτόζα και γλυκιά. Ο Γιάννης Μαθές, με το πιάνο του, γεμίζει με μελωδίες τη παράσταση. Ξεχνάω κάποιον; Α ναι! Ο μοναδικός Μάκης Παπαδημητρίου. Η Μήδεια. Δεν ξέρω τι μπορώ να πω γι' αυτόν τον άνθρωπο. Η ερμηνεία του; Το χιούμορ του; Τα υπέροχα μαλλιά του; Οκ, όχι αυτά. Ίσως είναι η Μήδεια που είχε στο μυαλό του ο ίδιος ο Μπόστ. Από τη μια η κλασική Ελληνίδα μάνα, κι από την άλλη η κακομαθημένη πριγκίπισσα. Τη μουσική της παράστασης, υπογράφει η Monika. Η Μήδεια, είναι ένα έργο που χρησιμοποιώντας ως μέσα το χιούμορ και την υπερβολή, προσπαθεί να προβληματίσει τον θεατή. Όμως υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα. Μια μικρή μειονότητα, δεν είναι έτοιμη γι' αυτό την παράσταση. Αν και γράφτηκε πριν από 30 χρόνια, το έργο μιλάει για τη πολιτική διαπλοκή, την εξαπάτηση, τα σκάνδαλα της εκκλησίας, και την παιδοφιλία, τόσο στην αρχαία Ελλάδα, όσο και σήμερα. Υπάρχουν πολλοί πολέμιοι του Μπόστ, και ιδίως της Μήδειας. Είναι αυτοί οι Ελληνάρες, που δεν έχουν ιδέα από τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Που δεν έχουν διαβάσει ποτέ Πλάτωνα, που πέφτουν από τα σύννεφα, και βγάζουν τα μαχαίρια, όταν χαρακτηρίσεις ομοφυλόφιλο ή παιδόφιλο τον αρχαίο προγονό τους. Αν δεν έχεις τα νεφρά να δεις το έργο, μην πας. Αν όμως ξέρεις να ξεχωρίζεις την καλή κωμωδία, τη γνήσια σάτιρα, από την “προσβολή” των ηθών σου, τότε η Μήδεια είναι η παράσταση, που πρέπει να τρέξεις να δεις, για να γελάσεις με την ψυχή σου! Cu soon! Ευρυγένης

Ευτυχώς για μας, τα επέστρεψες στο Θέατρο Παλλάς και τα παρακολουθήσαμε στην επίσημη πρεμιέρα. " Τα πήρες όλα κι έφυγες " λοιπόν, ένα από τα γνωστότερα τραγούδια του Στράτου Διονυσίου και ο τίτλος της μουσικοθεατρικής παράστασης- αφιέρωμα για τη ζωή του. Διαμαντής Διονυσίου - Τα πήρες όλα κι έφυγες - φωτ. Πάτροκλος Σκαφίδας Είναι γνωστό στον κύκλο μου πως δεν είμαι μεγάλος, ούτε καν μικρός εδώ που τα λέμε, φαν των λαϊκών τραγουδιών. Καλλιτέχνες όμως όπως ο Διονυσίου , ο Μπιθικώτσης, η Μοσχολιού , ο Βοσκόπουλος ο Τσιτσάνης , η Δούκισσα, ο Κόκοτας και πολλοί πολλοί ακόμα έχουν χαραχτεί στο βιβλίο τόσο της δικής μου ζωής όσο και όλων των "παιδιών" της γενιάς μου παρά το γεγονός πως ανήκουν στα ακούσματα των παππούδων και των γονιών μας. Δεν πιστεύω πως υπάρχει σπίτι στην Ελλάδα που δεν έχει δεκάδες δίσκους, κασέτες, cd των παραπάνω. Και γι αυτό το λόγο, δεν υπήρχε και ρεφραίν στην παράσταση που δεν ήξερα να σιγοτραγουδήσω δειλά κι εγώ. Η πολυτάραχη ζωή του " Άρχοντα της Νύχτας ", γνωστή στους παλιότερους, άγνωστη σε μένα και στους περισσότερους από εμάς τους, ας μας πω, νεότερους, εκτυλίσσεται πάνω στη σκηνή του Παλλάς. Η παράσταση διαδραματίζεται σε ένα σχετικά αφαιρετικό σκηνικό, από το οποίο όμως δε λείπουν τα τραπέζια, το πάλκο, οι λαμπερές μαρκίζες και το νέον. Τα απαραίτητα συστατικά δηλαδή για να "μαγειρέψεις" ένα κατάμεστο κέντρο νυχτερινής διασκέδασης. Τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον ο σκηνοθέτης και οι σκηνογράφοι είχαν ακριβώς αυτό τον σκοπό. Να μας πάνε στα μπουζούκια. Και το πέτυχαν. Γ. Τσορτέκης, Μ. Μάλφα, Γ. Νταλιάνης - Τα πήρες όλα κι έφυγες - φωτ. Πάτροκλος Σκαφίδας Η ζωή του Στράτου ξεκίνησε με φτώχεια αλλά με πολλή αγάπη και τραγούδι που τον συνόδευε μέχρι το τέλος της ζωής του. Έχασε τον πατέρα του νωρίς, αναγκάστηκε να δουλέψει από μικρός για να στηρίξει τη μητέρα του. Υπηρέτησε στο στρατό σε μια εποχή που Ελλάδα ακόμα μάζευε τα κομμάτια της μετά τον εμφύλιο και "τιμωρήθηκε" για τις πολιτικές του πεποιθήσεις. Με τη στήριξη της Γεωργίτσας του, της γυναίκας του και μάνας των παιδιών του, ακολούθησε το δρόμο του τραγουδιού και από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας το 70 κυριάρχησε στις νυχτερινές πίστες. Φρένο στην ανοδική του πορεία ήρθε να βάλει η σύλληψη και φυλάκιση του για παράνομη οπλοκατοχή και διακίνηση ναρκωτικών. Συνομωσία των ανταγωνιστών ήταν ο ισχυρισμός της πλευράς του καλλιτέχνη. Μολαταύτα, τόσο ο ίδιος ο Μίμης Πλέσσας που ηχογράφησε μαζί του πίσω από τα κάγκελα της φυλακής έναν νέο δίσκο, όσο και οι φίλοι του εκτός αλλά και εντός του σωφρονιστικού ιδρύματος, τον στήριξαν και με την αποφυλάκιση του στα μέσα των 70s, δεν άργησε να ανέβει ξανά στην κορυφή. Όλοι μας έχουμε τα καλά μας και τα κακά μας. Είμαστε άνθρωποι και κανένας άνθρωπος δεν είναι ον μιας πτυχής. Έτσι και ο Στράτος. Το τσιγάρο, το αλκοόλ, ο τζόγος και η αδυναμία του στις γυναίκες, δεν έλειψαν από τη ζωή του. Και αν μη τι άλλο, η γυναίκα του ήταν ο άνθρωπος που έμελλε να τα υπομείνει όλα. Όπως όμως δεν έλειψε η αγάπη και η συμπόνια για τον συνάνθρωπο. Φιλάνθρωπος και ανοιχτοχέρης, ήξερε από πρώτο χέρι πως είναι να μην υπάρχουν στο σπίτι ούτε τα απαραίτητα, γι αυτό πάντοτε βοηθούσε όσους είχαν ανάγκη. Μ. Κεχαγιόγλου, Γ. Τσορτέκης - Τα πήρες όλα κι έφυγες - φωτ. Πάτροκλος Σκαφίδας Τέλη του 1987 άνοιξε το δικό του νυχτερινό κέντρο, το "Στράτος" όπου έδινε την ψυχή και τη φωνή του στον Ελληνικό λαό μέχρι το βράδυ του πρόωρου θανάτου του στις 11 του Μάη, το 1990. Δήμητρα Σταύρου, Μιχάλης Αλικάκος, Δημήτρης Μαχαίρας, Μαρία Κεχαγιόγλου, Ευγενία Κάρνου - Τα πήρες όλα κι έφυγες - φωτ. Πάτροκλος Σκαφίδας Ένα λαμπερό καστ καλλιτεχνών και μουσικών, συντελούν στην δημιουργία της παράστασης. Ο πολυτάλαντος Βασίλης Μαυρογεωργίου σκηνοθετεί, ενώ το καλοδουλεμένο κείμενο ανήκει στον Κωνσταντίνο Σαμαρά . Το έργο χορεύει καθ' όλη τη διάρκειά του ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, και όπως όλοι μας έχουμε ακούσει ότι συμβαίνει, έτσι και στην περίπτωση του Στράτου, όταν η δύση μας πλησιάζει, τα "φαντάσματα" των αγαπημένων μας προσώπων ζωντανεύουν και μας συντροφεύουν μέχρι το τέλος. Ο Γιάννης Τσορτέκης ως ο αείμνηστος Στράτος Διονυσίου , ρίχνει τα ζάρια του και φέρνει εξάρες σε μια ερμηνεία που θα θυμόμαστε για χρόνια. Οι βασικοί πυλώνες της ζωή του Στράτου, η γυναίκα του, οι γονείς του, ο τελευταίος του έρωτας και οι καλύτεροι του φίλοι, είναι οι Μαρία Κεχαγιόγλου, Γιάννης Νταλιάνης, Μπέσυ Μάλφα, Μιχάλης Αλικάκος, Χρύσα Κλούβα και ο Δημήτρης Μαχαίρας. Το μεγάλο καστ των ηθοποιών ολοκληρώνεται με τους Μαρίνο Ταρνανά, Δήμητρα Σταύρου, Δημήτρη Γαλανάκη, Ευγενία Κάρνου, Ρωξάνη Καρφή, Λεωνίδα Μπακάλη, Γιώργο Δημόπουλο, Στάθη Γεωργαντζή και Αλίκη Γεωργίου. Πολύ σημαντικό να πω πως από τον μεγαλύτερο ως τον μικρότερο ρόλο, δεν υπήρξε έστω μια μέτρια ερμηνεία. Όλοι οι ηθοποιοί, νεότεροι ή μεγαλύτεροι, τίμησαν με το παραπάνω τους ρόλους που τους δόθηκαν. Δε μπορώ όμως να μην αφιερώσω έστω αυτή τη μικρή παράγραφο στην κύρια Μπέσυ Μάλφα. Η Μάλφα, ως Στάσα, η μητέρα του Στράτου, εκτός από την υποκριτική της ερμηνεία, μας ταξίδεψε στους βασανισμένους τόπους της Σμύρνης και του Αϊβαλιού με τη μαγευτική φωνή της. Στέλιος και Άγγελος Διονυσίου, Θανάσης Πολυκανδριώτης - Τα πήρες όλα κι έφυγες - φωτ. Πάτροκλος Σκαφίδας Τα τραγούδια ορόσημα στην καριέρα αλλά και στη ζωή του θρύλου του λαϊκού τραγουδιού αναλαμβάνουν να ερμηνεύσουν ζωντανά στη στη σκηνή οι γιοί του, Άγγελος, Στέλιος και Διαμαντής Διονυσίου. Παράλληλα, έχουμε την τιμή να απολαύσουμε τις πενιές ενός από τους λίγους πλέον ζωντανούς θρύλους της χρυσής εποχής του ελληνικού λαϊκού και όχι μόνο τραγουδιού, του μεγάλου Θανάση Πολυκανδριώτη. Πιστεύω πως πρόκειται για μια παράσταση που θα συζητηθεί αρκετά αυτή τη σεζόν, και που θα γίνει το έναυσμα να ανέβουν κατακόρυφα οι αναζητήσεις των τραγουδιών του Στράτου Διονυσίου στις πλατφόρμες μουσικής και βίντεο, από χρήστες που ίσως δεν τα είχαν ψάξει ποτέ, 35 χρόνια μετά τον θάνατό του. Καλή θέαση! Ευρυγένης

Τι είναι η Ζωή; Τι είναι ο Θάνατος; Θα αναρωτιέσαι γιατί τα κεφαλαία Ζ και Θ, λες και μιλάω για πρόσωπα. Κι όμως, από την ώρα που ανοίγουμε τα μάτια μας, μέχρι την ώρα που τα κλείνουμε, όσους ανθρώπους κι αν γνωρίσουμε, όσους κι αν χάσουμε κι όσους κι αν απλά ξεχάσουμε, ένα είναι σίγουρο. Η Ζωή μας συντροφεύει κάθε μέρα, κι ο Θάνατος αναμένει να μας πάει παραπέρα (Έπρεπε να κάνω ρίμα, δεν άντεξα). Ο Ιβάν Ιλίτς πέθανε! Ναι κύριοι. Πέθανε. Αλλά και που πέθανε, τι κατάλαβε; Σάμπως έζησε και ποτέ; Ο Ιβάν Ιλίτς είμαι εγώ. Είσαι εσύ. Είναι ο συνάδελφος στη δουλειά, ή μήπως να πω στη δουλεία; Δουλεύουμε, δουλεύουμε για να έχουμε ανέσεις και απολαύσεις στη Ζωή μας, και τελικά ξεχνάμε να ζήσουμε. Μήπως τα λέω λίγο υπερβολικά; Ε και; Έτσι είναι το θέατρο. Μια πανέμορφη υπερβολή. Ταρακουνήθηκα πολύ. Σχεδόν το ίδιο, με τους "12 Ενόρκους" . Δυο τόσο διαφορετικά έργα, που όμως και τα δυο περιστρέφονται γύρω από το ίδιο δίπολο. Ζωή και Θάνατος. Με τη διαφορά ότι στους "Ενόρκους", ο Θάνατος και η Ζωή του νεαρού εξαρτώνται από 12 άντρες κλεισμένους σε ένα δωμάτιο, ενώ τώρα η Ζωή και ο Θάνατος του Ιβάν Ιλίτς είναι αποτελέσματα των επιλογών του. Η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη , και στα δύο έργα (Οι 12 Ένορκοι, ο Θάνατος του Ιβάν Ιλίτς), έχει καταφέρει αυτό που κάθε σκηνοθέτης ποθεί να πετύχει. Καθηλώνει το κοινό "απαγορεύοντας" του να πάρει τα μάτια του από τη σκηνή. Οι εναλλαγές καταστάσεων και συναισθημάτων είναι τόσο γρήγορες, που δεν προλαβαίνεις να "χαθείς". Κι αν μπεις στη διαδικασία να βγάλεις το κινητό για να κάνεις κάνα insta story, "χάθηκες". Σου μιλάω εκ πείρας. Στη σκηνή του Θεάτρου Αλκμήνη, διαδραματίζεται ένα αριστούργημα. Η άδεια, βαριά, ξύλινη καρέκλα με τη δερμάτινη επένδυση, στο κέντρο τη σκηνής, είναι το κέντρο όλων. Και ακροβολισμένοι, 3 ξύλινοι τοίχοι, σε σχεδιασμό Νίκου Κασαπάκη , όπως και τα κουστούμια. Όλες οι δράσεις, γίνονται γύρω, πάνω, κάτω, μπρος και πίσω της. Και οι ξύλινοι τοίχοι, οριοθετούν το μικρό σύμπαν της.. Θα μπορούσε να συμβολίζει το μεγάλο εγώ του Ιβάν; Την αίσθηση πως όλα περιστρέφονταν γύρω του. Δεν ξέρω. Αλλά αυτή είναι και η μαγεία του θεάτρου. Επιτρέπει στον καθένα να βγάλει τα συμπεράσματα που επιθυμεί. Και δορυφόροι αυτής της βαριάς, δερμάτινης καρέκλας, είναι δύο τεράστιας υποκριτικής ικανότητας ηθοποιοί. Οι κύριοι Γιώργος Γαλίτης και Θανάσης Κουρλαμπάς . Ο Γιώργος Γαλίτης κι ο Θανάσης Κουρλαμπάς, είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Σαν τη Ζωή και το Θάνατο. Υπάρχει μια απόκοσμη χημεία μεταξύ τους. Σαν να γεννήθηκαν και να ωρίμασαν μαζί, για να ανέβουν τελικά στη σκηνή και να εξιστορήσουν ο ένας πλάι στον άλλον, το Θάνατο του Ιβάν Ιλίτς. Αλλά φυσικά δεν είναι μόνο αυτοί. Υπάρχουν σχεδόν άλλα είκοσι πρόσωπα στο έργο. Χωρίς όμως να υπάρχουν άλλοι ηθοποιοί. Η παράσταση είναι υπόθεση των δυο τους. Οι πρωταγωνιστές, αφηγούνται τη ζωή του Ιβάν Ιλίτς, μέσα από συνεχείς εναλλαγές ρόλων, φωνών, κινήσεων, περιγράφοντας γλαφυρά σημαντικές στιγμές από τη ζωή του. Από τα παιδικά του χρόνια, μέχρι το γάμο, και τελικά τις τελευταίες μέρες της πολυτάραχης μα συνάμα μίζερης ζωής του. Σημαντικότατο ρόλο στην απεικόνιση αυτής της επίπονης διαδικασίας, έχουν οι φωτισμοί της Χριστίνας Θανάσουλα και η πρωτότυπη μουσική του Γιάννη Οικονόμου που πλαισιώνουν τις σχεδόν χορογραφημένες κινήσεις των δυο ηθοποιών, δια χειρός Χριστίνας Φωτεινάκη. Πόσο δύσκολο είναι να βρεις κατά τη διάρκεια της ζωής σου, έναν άνθρωπο που να σε καταλαβαίνει; Έναν άνθρωπο που να σε νοιάζεται; Να σου προσφέρει απλόχερα την αγάπη του; Μάλλον αρκετά. Σε όλη του την ενήλικη ζωή, ο Ιβάν Ιλίτς, ήταν ένας άνθρωπος απόμακρος και αυστηρός. Έκανε ένα γάμο που τελικά μετάνιωνε μέχρι να κλείσει τα μάτια του. Απέκτησε δυο παιδιά που δε δέθηκε ποτέ μαζί τους, και είχε ένα μάτσο "φίλους", που με το που είδαν το καντηλάκι του να αργοσβήνει, έπεσαν σαν όρνεα να φάνε την καρέκλα του. Κάτι μου θυμίζει τώρα αυτό, αλλά δε μου αρέσει να κάνω πολιτικά σχόλια. Και να, που πλέον βρίσκεται σε ένα κρεβάτι, ανήμπορος ακόμα και να κάνει την ανάγκη του. Νιώθει μόνος, αβοήθητος και συνάμα παράσιτο για την οικογένεια του. Μόνο ο νεαρός Γκεράσιμ, ένας μουζίκος που εργάζεται στην οικία του Ιβάν, δείχνει να ενδιαφέρεται για τον ετοιμοθάνατο. Είναι ο άνθρωπος που τον φροντίζει τον καθαρίζει, ενώ η οικογένεια του τον έχει παραγκωνισμένο, στο "κρεβάτι του πόνου". Όμως δεν είναι η σωματική φροντίδα που καταπραΰνει τον αβάσταχτο πόνο του δικαστή Ιλίτς. Όχι. Ο Γκεράσιμ, του απαλαίνει τον πόνο της ψυχής του. Τον ακούει και του μιλάει. Μόνο με αλήθειες. Και έτσι του μιλάει και ο μετανιωμένος για τη Ζωή του, δικαστής Ιλίτς. Και είναι τελικά αυτό που ο Ιβάν έψαχνε σε όλη του τη ζωή. Μια ειλικρινή διαπροσωπική σχέση. Ωραία τα πλούτη και η καλοζωία αλλά ο τρόπος που τα αποκτά και ο τρόπος που τα υπηρετεί κανείς, είναι το φαρμάκι που μολύνει τη ζωή μέχρι τη στερνή του πνοή. Και οι σκοποί που ως νέος και ιδεαλιστής απεχθανόταν μα κατέληξε να υπηρετεί, ήταν αυτοί που τελικά τον καταδίκασαν. Φεύγοντας από το φιλόξενο φουαγιέ του Θεάτρου Αλκμήνη, θα σκεφτείς πολλά, αλλά πρωτίστως, θα αναρωτηθείς αν ο τρόπος που ζεις, είναι και αυτός που σου αξίζει. Εγώ το έκανα. Και έπεσα στο κρεβάτι κάνοντας σκέψεις και σενάρια τρελά. Να αλλάξω δουλειά! Ναι! Από εκεί πρέπει να ξεκινήσω. Και μετά; Μετά τι; Να έρθω πιο κοντά με τα αγαπημένα μου πρόσωπα! Ποτέ δεν ξέρεις μέχρι πότε θα τα έχεις κοντά σου. Ναι! Όλα αυτά είναι μια καλή αρχή! Και έτσι γεμάτος ενθουσιασμό για το νέο ξεκίνημα που θα έκανα, κοιμήθηκα. Κοιμήθηκα ως τις 5:45 το πρωί γιατί έπρεπε να σηκωθώ να πάω στη δουλειά. Τι να κάνουμε; Καλές οι σκέψεις και οι αναθεωρήσεις, αλλά κάπως πρέπει να βγάλουμε και το ψωμάκι μας. Μα όλα καλά θα πάνε. Αρκεί να το καταλάβουμε νωρίτερα από τον Ιβάν Ιλίτς. Εν κατακλείδι : "Ο Θάνατος του Ιβάν Ιλίτς", αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα έργα του Λέο Τολστόι. Η παράσταση της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, αποτελεί ίσως την καλύτερη απόδοση του έργου του Τολστόι που θα καταφέρεις να παρακολουθήσεις ποτέ σου σε ελληνικό θέατρο. Οι Κουρλαμπάς και Γαλίτης, μετρώντας και οι δύο τους σχεδόν τρείς δεκαετίες στο σανίδι, βρίσκονται στην καλύτερη φάση της καριέρας τους. Η σωματική τους ενέργεια σε συνδυασμό με την υποκριτική τους δεινότητα, δημιουργούν πραγματικά το τέλειο αποτέλεσμα που σε κρατά καθηλωμένο για σχεδόν 80 λεπτά. Αν σου αρέσει το πραγματικά καλό και ποιοτικό θέατρο, κλείσε άμεσα το εισιτήριο σου, και δε θα το μετανιώσεις. Και τώρα που το σκέφτομαι, να και ένας καλός λόγος να κάνεις και εμβόλιο. Καλή θέαση! Ευρυγένης Παίζουν οι: Γιώργος Γαλίτης και Θανάσης Κουρλαμπάς Κείμενο: Leo Tolstoy Μετάφραση από τα ρωσικά: Παύλος Στεφάνου Θεατρική διασκευή/Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη Σκηνικά/Κοστούμια: Νίκος Κασαπάκης // Πρωτότυπη μουσική: Γιάννης Οικονόμου Κίνηση: Χριστίνα Φωτεινάκη // Σχεδιασμός φωτισμών: Χριστίνα Θανάσουλα Φωτογραφίες: Γιώργος Σακκάς // Γραφιστική επιμέλεια: GRID FOX Promo video: Κώστας Γεραμπίνης // Επικοινωνία: Άντζυ Νομικού Παραγωγή: A PRIORI www.a-priori.gr Facebook Page Ημέρες & ώρες παραστάσεων Τετάρτη 3 Νοεμβρίου 2021 & κάθε Τετάρτη στις 19:00 Διάρκεια παράστασης: 90’ (χωρίς διάλειμμα) Πληροφορίες-Κρατήσεις Θέατρο Αλκμήνη, Αλκμήνης 8-12, Γκάζι, 210 3428650 Τιμές εισιτηρίων Γενική Είσοδος: 13 € / Φοιτητικό, ανέργων, ΑΜΕΑ: 10 € Προπώληση εισιτηρίων Ηλεκτρονικά στο ticketmaster.gr

Βρε καλώς τα τα παιδιά! Σου έλειψα; Όχι; Α, ναι; Βέβαια ναι! Εμένα πάντως μου έλειψες. Κι εσύ, και τα άρθρα μου. Το καλοκαίρι ήταν πολύ δύσκολο. Οι καταστροφές μεγάλες. Το γνωρίζεις, το γνωρίζω. Όμως δεν είμαι εδώ να μιλήσω για την τεράστια οικολογική καταστροφή, τις απώλειες περιουσιών, και κυρίως ανθρώπινων ζωών. Ελπίζω μόνο πως αύτη τη φορά να αποδοθούν οι ευθύνες (γελάω). Είμαι εδώ για να σε προσκαλέσω στο θέατρο. Σε ποια παράσταση; Spoiler Alert, είναι ο τίτλος του άρθρου. Ποια είναι η Μήδεια; Αν σου αρέσει η ελληνική μυθολογία, θα ξέρεις πολύ καλά πως η Μήδεια, έμεινε γνωστή ως η γυναίκα (υπαρκτή ή ανύπαρκτη) που έσφαξε τα παιδιά της, επειδή ο άντρας της, ο Ιάσονας, την παράτησε για μια νεότερη γυναίκα, τη Γλαύκη (πριγκίπισσα της Κορίνθου). Ήταν πριγκίπισσα της Κολχίδας, και είχε μάθει την τέχνη της μαγείας από τη μάγισσα θεία της, την Κίρκη. Ο έρωτας της για τον τυχοδιώκτη Ιάσονα, την έκανε να προδώσει τον πατέρα της Αιήτη, βοηθώντας τον greek lover της, να κλέψει το χρυσόμαλλο δέρας. Πέραν αυτού, στο δρόμο για την επιστροφή στην Ιωλκό (πατρίδα του Ιάσονα), για να καθυστερήσει το στόλο του πατέρα της, έπιασε και τεμάχισε τον αδερφό της Άψυρτο, και πέταξε τα κομμάτια του στη θάλασσα. Καλά πήγε αυτό. Πως όμως μια γυναίκα μπορεί να φτάσει σε αυτό το σημείο; Ο Μποστ, μέσα από το έργο του, παρουσιάζει με τον πλέον σατυρικό τρόπο, την παράνοια που μπορεί να φυτέψει μέσα σε μια ψυχή, γυναικεία ή αντρική, τη ζήλια και την απελπισία. Η παραγωγή του έργου, γίνεται από τις Μυθωδία-People Entertainment Group. Η καλλιτεχνική ομάδα Μυθωδία (Γεράσιμος Σκαφίδας), μας έχει συνηθίσει σε εκπληκτικές παραγωγές, καλοδουλεμένες, με τρανταχτά ονόματα του ελληνικού καλλιτεχνικού στερεώματος. Όμως αυτό, θα το δεις και μόνος σου έως τις 17/9 στα υπαίθρια θέατρα της χώρας μας. Τα υπόλοιπα, θα τα διαβάσεις στο επόμενο άρθρο. Δύο λόγια για τον συγγραφέα | Μπόστ Ο Μπόστ (γεννημένος Χρύσανθος Βοσταντζόγλου, με καλλιτεχνικό όνομα Μέντης Μποστατζόγλου) γεννήθηκε και μεγάλωσε την Κωνσταντινούπολη το 1918. Από το 1920 έως το 1926 έζησε με την οικογένειά του στη Ρουμανία, και έπειτα στην Αθήνα. Το 1939 εισήχθη στη ΑΣΚΤ, την οποία όμως παράτησε ένα εξάμηνο αργότερα όταν ξεκίνησε η Γερμανική κατοχή, όποτε υπήρξε ενεργό μέλος του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ). Μετά την κατοχή ξεκίνησε να εργάζεται ως εικονογράφος παιδικών βιβλίων και αργότερα ξεκίνησε να δημιουργεί σατυρικά σκίτσα και γελοιογραφίες, για εφημερίδες της εποχής όπως η Καθημερινή, η Αυγή κλπ. Οι σημαντικότεροι χαρακτήρες του, ήταν η Μαμά Ελλάς, με τα παιδιά της, με τα παιδιά της, τον Πειναλέοντα και την Ανεργίτσα. Το μεγάλο του ταλέντο στο λόγο, φαίνεται από τα θεατρικά έργα και επιθεωρήσεις που έγραψε. Έχοντας μεγάλη αγάπη για το αρχαίο ελληνικό δράμα, αγαπούσε να παίρνει τραγικούς χαρακτήρες και να τους φέρνει στη σύγχρονη Ελλάδα και να ξετυλίγει τις ιστορίες τους με τον πλέον κωμικό τρόπο. Τα γνωστότερα έργα του (στη γενιά μου τουλάχιστον, και υποθέτω πως θα τα έχεις ακουστά ή παρακολουθήσει κι εσύ) είναι τα ακόλουθα: Φαύστα (θεατρικό, 1964) Μαρία Πενταγιώτισσα (θεατρικό, 1982) Μήδεια (θεατρικό, 1993) Ρωμαίος και Ιουλιέτα (θεατρικό, 1995) Έφυγε από τη ζωή στις 13/12/1995 στην Αθήνα. Ευρυγένης Για το πρόγραμμα αλλά και για online αγορά εισιτηρίων πάτα το ακόλουθο λίνκ | Τιμή εισιτηρίου: 14€ Πηγή: Μποστ - Βικιπαίδεια (wikipedia.org)

Στο θέατρο Nous, τον φρέσκο και δημιουργημένο με μεράκι χώρο, δύο βήματα από την πλατεία Βικτωρίας, ανεβαίνει για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων η κωμωδία "Πες μου ότι είναι ψέμα- Επιχείρηση Ωρωπός". Το έργο αποτελεί την ελληνική διασκευή του THE LYING KIND του σκωτσέζου Anthony Neilson, ο οποίος κάθε άλλο παρά Σκρούτζ είναι σε ό,τι αφορά το χιούμορ! Είναι Πάσχα και ο Σπύρος με τον Κώστα, φίλοι από μωρά παιδιά και αδέρφια στην καρδιά περνούν με ηρεμία τη βάρδια τους στο αστυνομικό τμήμα του Ωρωπού. Κάποιος όμως έρχεται για να ταράξει την ήσυχη βάρδια τους. Ο Πασχάλης! Ένα παιδί-κουμπί που λέει και ο λαός. Ένα παιδί σπαθί ή μάλλον...κόκαλο. Λες να φταίει που η πλατεία Βικτωρίας είναι δυο τετράγωνα μακριά από το θέατρο; Και αυτό ήταν το κοινωνικό μήνυμα της ημέρας. Προχωράμε. Ο Πασχάλης έχει έρθει να καταγγείλει τον απάνθρωπο εργοδότη του. Και να ήταν μόνο αυτό; Ένα σκυλάκι χάθηκε, ένα αυτοκίνητο τράκαρε, μια γυναίκα έχει τρελαθεί, ένας υποψήφιος δήμαρχος τάζει λαγούς με πετραχήλια στους συνδημότες του και... Και τέλος πάντων, ποιος Θεός καταράστηκε τον Σπύρο και τον Κώστα, που ήθελαν απλά να γυρίσουν στο σπιτάκι τους να φάνε το αρνάκι τους; Το "Πες μου ότι είναι ψέμα"- που μπορεί να το έχετε δει και παλιότερα με τον τίτλο "Ψέμα στο ψέμα" (μην "βιαστείτε" να θυμηθείτε τους πρωταγωνιστές) είναι μια θεατρική φάρσα που μέσα από απανωτές ξεκαρδιστικές καταστάσεις με έντονα τα σημάδια της μαύρης κωμωδίας. Ο Τάσος Ιορδανίδης, έχοντας ένα ήδη επιτυχημένο κείμενο, το παίρνει από την πατρίδα του και το μεταφέρει στην Ελλάδα όπου του φοράει την τραγελαφική ελληνική "κανονικότητα" και με εύστοχο και καυστικό τρόπο, σατιρίζει τα κακώς κείμενα. Με χιουμοριστικές αναφορές σε πρόσωπα και καταστάσεις να παραπαίουν ανάμεσα στο σήμερα και σε περασμένες δεκαετίες, οι τρείς γενιές που θα περάσουν από τις αφράτες θέσεις του Nous θα γελάσουν με την ψυχή τους. Το παλιό ορθόδοξο ΠΑ.ΣΟ.Κ, η Μελίνα Μερκούρη, ο Μάρτιν Σκορτσέζε, η Νατάσα Μποφίλου και η Ελεονόρα Ζουγανέλη, όλοι περνάνε από τη σκηνή, έστω και σαν ιδέα. ΑΛΛΩΣΤΕ Η ΠΑΣΟΚΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΙΔΕΑ. Μολαταύτα, οι νέοι κάτω των 25 θα δυσκολευτούν λίγο με κάποια αστεία. But it's ok! Πάνω στην "αφαιρετική" σκηνή του θεάτρου διαδραματίζεται ένα ανθρωποκυνηγητό γεμάτο τρέλα και γέλιο, που... φτάνει τελικά να σκίσει την ψυχή του θεατή στα δυο. Οι Σπύρος Πούλης, Κώστας Αποστολάκης, Κωνσταντία Χριστοφορίδου, Μάνος Πίντζης, Αντώνης Καλομοιράκης, τα Στρουμφάκια και ο Πίκατσου θα σε κάνουν να δακρύσεις από τα γέλια αλλά και από τη συγκίνηση. Όχι δεν με πήραν οι αναθυμιάσεις από την πλατεία Βικτωρίας, αλήθεια σου λέω. ΘΥΜΗΣΟΥ! Ο αριθμός των παραστάσεων είναι περιορισμένος, οπότε μην το σκέφτεσαι και πολύ! Καλή θέαση! Ευρυγένης

Το διαχρονικό έργο του Ίψεν ανεβαίνει στο Θέατρο ΕΛΕΡ για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, και οι Βρυκόλακες έρχονται να στοιχειώσουν τις Αθηναϊκές νύχτες ξυπνώντας τις χειρότερες αναμνήσεις και βγάζοντας στην επιφάνεια τα βαθύτερα μυστικά της οικογένειας Άλβινγκ. Η ιστορία είναι γνωστή στους περισσότερους, μιας και το έργο ανεβαίνει αρκετά συχνά στις θεατρικές σκηνές της πρωτεύουσας. Η Έλεν Άλβινγκ είναι έτοιμη να εγκαινιάσει το ίδρυμα του εκλειπόντος συζύγου της, Λοχαγού Άλβινγκ. Όλα κυλούν ομαλά στη ζωή της και ειδικά τώρα που έχει επιστρέψει και ο «άσωτος» γιος της ο Όσβαλντ, η κυρία Άλβινγκ δε θα μπορούσε να είναι πιο ευτυχισμένη. Αρωγός στην δημιουργία του ιδρύματος, ο Πάστορας Μάντερς, βρίσκεται πλάι της, στηρίζοντας αυτό το «θεάρεστο» έργο. Μέλος της οικογένειας είναι και η ψυχοκόρη του σπιτιού, η νεαρή Ρεγγίνα η οποία ερωτεύεται τον κύρη της, Όσβαλντ, και η πλοκή παίρνει εντελώς διαφορετική τροπή... Στη συνέντευξη με την Ερατώ Πίσση , την Ρεγγίνα του έργου, αναφέρω πως: " Οι "Βρυκόλακες" πραγματεύονται πολλά ζητήματα μέσα σε λίγο χρόνο. Ευθανασία , πατριαρχία , μητρική αγάπη ... αιμομιξία ." Ένα μήνα μετά τη συνέντευξη, οφείλω να συμπληρώσω πως όλα τα προηγούμενα κινούνται σε τροχιά γύρω από τη θρησκεία . Η θρησκεία είναι το όπλο των ισχυρών της εκάστοτε εποχής και πάνω σε αυτή θεσπίζουν τις κοινωνικές και τις πολιτικές νόρμες. Είτε αυτή η εποχή λέγεται εποχή του χαλκού, είτε λέγεται μεσαίωνας, είτε 21ος αιώνας, ο λαός πεινάει, και δυστυχώς χορταίνει από κούφια λόγια και τη βοήθεια του Θεού. Όλοι οι χαρακτήρες του έργου, ο καθένας με τον τρόπο του, έχουν τελικά πληγεί από τη θρησκεία, η οποία με τη σειρά της ενισχύει την πατριαρχία, και φτάνουμε στο σημείο όπου και η αιμομιξία καταλήγει να μην αποτελεί και κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα. Δηλαδή και Βιβλικά να το δούμε αν οι πρωτόπλαστοι ήταν δύο όλοι κι όλοι, δε βγαίνει να απέκτησαν μόνο τα δυο παιδιά που μας έμαθαν στο σχολείο, τον αδελφοκτόνο και τον άλλον. Λογικά θα είχαν και μερικά κορίτσια, αλλιώς πως αναπαράχθηκε το είδος. Συνεπώς.... Τέλος πάντων, στα του έργου μας ξανά. Η παράσταση είναι πολύ καλά στημένη, και διαδραματίζεται σε ένα σχετικά λιτό σκηνικό εμπλουτισμένο από τον σωστό ήχο και τον κατάλληλο φωτισμό. Σαν σκηνοθετικό/σκηνογραφικό highlight, θέλω να αναφέρω το αμαξίδιο με το οποίο κυκλοφορεί η κ. Ασπασία Κράλλη. Καθ' όλη τη διάρκεια του έργου εμφανίζεται ως γυναίκα ανήμπορη να κινηθεί, μέχρι την ύστατη στιγμή που πρέπει να ξεπεράσει κάθε εμπόδιο, σωματικό και ψυχικό, και να σταθεί κυριολεκτικά στα πόδια της , ώστε να εκπληρώσει την τελευταία επιθυμία του γιου της. Η ερμηνεία της αγγίζει τις καρδιές όλων, και δε θα το κρύψω, ένα δυο δάκρυα ξέφυγαν από τα μάτια μου. Ο Μιχάλης Καλαμπόκης κολυμπάει σε μια δύνη συναισθημάτων και τα δίνει όλα πάνω στη σκηνή ως Όσβαλντ Άλβινγκ, ενώ αντάξιά του είναι και η Ερατώ Πίσση , που παρά τη μικρότερη έκταση του ρόλου της Ρεγγίνας, κρατάει το πήχη εξίσου ψηλά τόσο στα "ναζιάρικα", όσο και στα "βαριά" μέρη του έργου, "ωριμάζοντας" απότομα, μέσα σε 80 λεπτά. Η "πατριαρχική" πτυχή του έργου απαρτίζεται από τους Φίλιππο Σοφιανό και Νίκο Παντελίδη , στους ρόλους του πάστορα Μάντερς και Έγκστραντ αντίστοιχα. Ο κ. Σοφιανός ακροβατεί επιτυχημένα μεταξύ σοβαρότητας και μαύρου χιούμορ, ενώ ο κ. Παντελίδης (Χλαπάτσας με τα όλα του-από το γνωστό σήριαλ) περατώνει όπως πρέπει την αποστολή του. Δε θα κρύψω πως η παράσταση στην αρχή υστερούσε ρυθμού, αλλά αυτό είναι κάτι που συμβαίνει στην πλειονότητα των πρεμιέρων. Δυστυχώς ή ευτυχώς, όσα χρόνια κι αν είσαι στο θεατρικό σανίδι, κάθε φορά είναι σαν να είναι η πρώτη. Μολαταύτα το τελικό αποτέλεσμα ήταν αρτιότατο και αυτά που έπρεπε να ειπωθούν, ειπώθηκαν και χαράχτηκαν τόσο στο μυαλό όσο και στην καρδιά μας. Θέλω να κλείσω με το εξής: Μια ΜΑΝΑ, αν θέλει να έχει αυτόν το τίτλο, θα κάνει τα πάντα για τα παιδιά της. Ευτυχώς η δικιά μου είναι μια από αυτές, και γι αυτό νιώθω πολύ τυχερός. Καλή θέαση! Eυρυγένης

Καλό φθινόπωρο, γουιλαβθιατερόφιλο κοινό μας! Πρεμιέρα για δεύτερη χρονιά έκανε «Η Παγίδα» του Ρομπέρ Τομά, στο κατάμεστο Θέατρο Ζίνα. Για όσους δεν έχει τύχει να το επισκεφτείτε, αλλά έχετε δει τη φωτεινή επιγραφή του ανεβαίνοντας τη Λ. Αλεξάνδρας, μη σας ξεγελάει η μικρή "βιτρίνα" του. Μόλις μπείτε μέσα και κατεβείτε τις σκάλες, θα βρείτε μια μεγάλη αίθουσα, χωρητικότητας περίπου 400 ατόμων, με ευρύχωρα και πολύ άνετα καθίσματα για να απολαύσετε τη θεατρική παράσταση. «Η Παγίδα», για όσους δε γνωρίζετε το έργο, ή δεν έχετε διαβάσει το Δ.Τ, αποτελεί ένα αστυνομικό θρίλερ για πολύ γερά νεύρα. Γράφτηκε και ανέβηκε αρχές της δεκαετίας του 1960, και από τότε μετρά πάνω από 30.000 παραστάσεις ανά τον κόσμο, έχοντας αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές, ακόμα και από τον μετρ του είδους Άλφρεντ Χιτσκοκ. Η υπόθεση. Ένας πανικόβλητος άνδρας δηλώνει την εξαφάνιση της γυναίκας τους, η οποία μετά από έναν καβγά τους, παίρνει την κίτρινη Μερσεντές της (ταξιτζού είναι;) και χάνεται μέσα στη νύχτα. Η αστυνομία αναλαμβάνει δράση, όμως η υπόθεση κλείνει μόνη της, όταν η εξαφανισμένη γυναίκα επιστρέφει μόνη της στο σπίτι της. Όμως κάτι παράξενο συμβαίνει. Ο άντρας αντιδράει, ισχυριζόμενος πως αυτή δεν είναι η γυναίκα του. Πως εξαπατούν και αυτόν και την αστυνομία. Μιλάει για μια καλοστημένη πλεκτάνη. Θα καταφέρει να αποδείξει την αλήθεια ή θα χάσει τα λογικά του και θα πέσει μέσα στην «ΠΑΓΙΔΑ»; Ο Πέτρος Ζούλιας, έχει καταφέρει να δημιουργήσει μια εκπληκτική παράσταση, που θα ικανοποιήσει και τον πιο απαιτητικό θεατή, τόσο οπτικά όσο και ακουστικά, μιας και τη μουσική της παράστασης υπογράφει η Ευανθία Ρεμπούτσικα. Βέβαια, αυτό δε θα μπορούσε να συμβεί χωρίς το χαρισματικό δυναμικό των ηθοποιών. Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης και ο Τάκης Παπαματαθαίου "δίνουν τα ρέστα τους" πάνω στη σκηνή, με τους σπαρταριστούς διαλόγους τους, που παραπαίουν ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα, με τόσο μεγάλη μαεστρία. Το γέλιο έρχεται αβίαστα, τόσο στο κοινό, όσο και στους ίδιους τους πρωταγωνιστές, μιας και δεν ήταν λίγες οι στιγμές που κάποιοι αυτοσχεδιασμοί-δουλεμένοι στην πρόβα ή και όχι, τους έκαναν να χάνουν στιγμιαία τα λόγια τους για να πνίξουν τα γέλια τους. Το έργο όμως παίρνει άλλη τροπή όταν έρχεται στη σκηνή o μυστηριώδης ιερέας Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, φέρνοντας μαζί του τη χαμένη σύζυγο, Έφη Μουρίκη. Τα γέλια κόβονται μαχαίρι, και η παράνοια σκεπάζει με τα πέπλα της τη σκηνή. Το παιχνίδι ανάμεσα στην τρέλα και τη λογική παίρνει επικίνδυνες διαστάσεις, μετατρέποντας το έργο από μια μαύρη κωμωδία μυστηρίου, σε ένα πραγματικό αστυνομικό θρίλερ. Το ταλαντούχο όμως κάστ, δεν ολοκληρώνεται εδώ. Η Μαρία Αντουλινάκη, η νοσοκόμα με το φάρμακο...ή το φαρμάκι, είναι αυτή που κρατάει στα χέρια της σωτηρία ή την καταδίκη του δύσμοιρου άντρα... Για το τέλος κράτησα τον μέγιστο Γιώργο Κωνσταντίνου! Το ζωντανό θρύλο του ελληνικού κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης, που ερμηνεύει και πραγματικά πετάει πάνω στη σκηνή με την ενέργεια μικρού παιδιού! Είναι ένα λαμπρό παράδειγμα του "είμαι όσο νιώθω", και είναι μαγικό πως όταν κάνεις κάτι που αγαπάς, αντλείς ζωή από αυτό. Όλα αυτά διαδραματίζονται μέσα σε ένα υπέροχο σκηνικό δημιουργημένο από την Μαίρη Τσαγκάρη, υπό τους φωτισμούς της Μελίνας Μάσχα. Τα υπέροχα κοστούμια εποχής είναι της Ντένης Βαχλιώτη. Αρκετά όμως είπα και για την υπόθεση και για την παράσταση. Α όχι. Σημαντικό να αναφέρω πως ακούγονται πυροβολισμοί κατά τη διάρκεια της παράστασης πράγμα που είναι καλό να γνωρίζετε από πριν (κυρίως αν είστε τίποτα καρδιακοί). Μολαταύτα, πρόκειται μια παράσταση που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον και δεν κάνει κοιλιά ούτε ένα δευτερόλεπτο, κι ας διαρκεί σχεδόν δυο ώρες! Και για του λόγου το αληθές, σίγουρα θα την παρακολουθήσω ξανά μέχρι το Πάσχα που θα ρίξει αυλαία για φέτος! Ευρυγένης Και τώρα που είπαμε τα βασικά, με την άδεια σας, θα ήθελα να εμβαθύνω λίγο στο έργο. Αν θες να συνεχίσεις την ανάγνωση, σε ενημερώνω πως παρακάτω αποκαλύπτεται η πλοκή του έργου, οπότε θα πρότεινα να επιστρέψεις στο άρθρο αφού παρακολουθήσεις την παράσταση. Είναι πολύ σημαντικό την πρώτη φορά που θα δεις το έργο, να μην έχεις ιδέα τι θα ακολουθήσει. Άλλωστε αυτή είναι η μαγεία των ιστοριών μυστηρίου. Αν έχεις ήδη παρακολουθήσει την «Παγίδα» του Ρομπέρ Τομά, ή έστω γνωρίζεις την πλοκή είσαι ελεύθερος να διαβάσεις και να προβληματιστείς μαζί μου. Έτοιμος; Spoilers και Sκόρπιες Sκέψεις ahead*. Κατανοώ πλήρως πως το έργο γράφτηκε σε μια εποχή που κανείς δε θα έμπαινε στη διαδικασία να ασχοληθεί περισσότερο με την υπόθεσή του. Θέλω να πω πως το πράγμα είναι σαφές: Μια πολύ μεγάλη κληρονομιά οδηγεί σε έναν γάμο αστραπή και ένα σχεδόν τέλειο έγκλημα που μια τόση δα μικρούλα λεπτομέρεια το καταστρέφει την τελευταία στιγμή. Η αστυνομία στήνει μια υπέροχη «Παγίδα» σε έναν άντρα που όσο γοητευτικός και τετραπέρατος κι αν θεωρεί πως είναι, σπάει και ομολογεί το έγκλημά όταν του ασκηθεί η μέγιστη ψυχολογική πίεση, Όμως υπάρχει κάτι που κάνει το έργο πιο επίκαιρο απ' όσο θα μπορούσε ο ίδιος ο συγγραφέας να φανταστεί όταν το έγραφε. Πρόκειται για άλλη μια γυναίκα που χάνει τη ζωή της από αντρικό χέρι. Η πλοκή δεν ακολουθεί το μοτίβο των γυναικοκτονιών που βγαίνουν στην επιφάνεια η μία πίσω από την άλλη, και αυτό είναι δεδομένο. Μιλάμε για ένα φόνο που γίνεται με φόντο μια κληρονομιά. Θα μπορούσε να έχει συμβεί ακριβώς το ίδιο στον άντρα του έργου, να έχουμε δηλαδή μια "ανδροκτονία". Όχι; Ανεξάρτητα όμως από το κίνητρο, μιλάμε για μια περίπτωση σαν αυτή που πριν από ενάμιση χρόνο, συγκλόνισε τόσο την ελληνική όσο και την παγκόσμια κοινή γνώμη. Μιλάω φυσικά για τη δολοφονία της Κάρολαϊν. Όχι, δεν υποτιμάω τις υπόλοιπες ανθρωποκτονίες τέτοιου είδους. Άλλωστε έχουν καταντήσει να πραγματοποιούνται ή μάλλον να δημοσιοποιούνται με μεγαλύτερη περιοδικότητα από τις επαναλήψεις του "Κωνσταντίνου και Ελένης". Απλά στις περισσότερες περιπτώσεις, ο φονιάς είτε αυτοκτονεί, είτε παραδίδεται στην αστυνομία, ίσως γιατί είναι αρκετά φτωχός στο πνεύμα ή λέμε τώρα, ως ένδειξη μεταμέλειας. Αν και θεωρώ πως για να σκοτώσεις, πρέπει να είσαι ή πολύ έξυπνος ή πολύ ανόητος. Δυστυχώς στις περισσότερες περιπτώσεις -προς Θεού, δε θέλω να θίξω και κανέναν αξιότιμο δολοφόνο, οι θύτες είναι συνήθως αμόρφωτοι τζάμπα μάγκες, που βρίσκουν μια γυναίκα -συνήθως ευάλωτη και σχετικά άβουλη(που δε θα μιλήσει ποτέ για την κακοποιητική συμπεριφορά που δέχεται). Μην ξεχνάμε πως είναι πολύ σημαντικό γι' αυτούς τους άντρες να νιώθουν πως είναι πιο έξυπνοι και δυνατοί από τις γυναίκες τους. Αλλά εδώ υπάρχει κάτι άλλο, πιο βαθύ. Υπάρχει ένας πανέξυπνος, γοητευτικός τύπος, χειριστικός και ύπουλος που ζει για επιβεβαίωση και την ανάγκη να αισθάνεται πως είναι ο καλύτερος όλων. Ένας νάρκισσος που λένε. Διεπράχθη ένα σχεδόν τέλειο έγκλημα με αξιοζήλευτη από το θέατρο σκηνοθεσία, που αποκαλύφθηκε χάρη σε δύο apps και ένα smart watch. Και αυτό μου δημιουργεί τα ακόλουθα ερωτήματα: Πόσες δολοφονίες έμειναν ανεξιχνίαστες και πόσοι δολοφόνοι ατιμώρητοι ανά τα χρόνια, επειδή δεν υπήρχε ένα ρολόι με βιομετρικές αναλύσεις για να δείξει την ώρα που η καρδιά της Κάρολαϊν, και της κάθε Κάρολαϊν σταμάτησε να χτυπάει; Πόσες δολοφονίες θα μείνουν ανεξιχνίαστες στο μέλλον, επειδή οι δολοφόνοι θα μεριμνούν στο εξής να αφαιρούν συσκευές και εφαρμογές που μπορεί να τους προδώσουν; Πόσα λογοτεχνικά και θεατρικά έργα έχουν εμπνευστεί και θα συνεχίσουν να εμπνέονται από τέτοιου είδους γεγονότα; Και τέλος, πόσα εγκλήματα θα συνεχίσουν να εμπνέονται από τη λογοτεχνία, το θέατρο και το σινεμά; Πολλές φορές με τρομάζει αυτή η διπλή συνεπαγωγή που φωλιάζει ανάμεσα στην τέχνη και τη ζωή και αναρωτιέμαι ποια οντότητα από τις δυο επηρεάζει περισσότερο την άλλη. Ξέρω πως οι σκέψεις μου ήταν λίγο σκόρπιες αλλά με τον επίλογο του έργου ένα κάρο προβληματισμοί πλημμύρισαν το κεφάλι μου, και κάπως έπρεπε να τους μοιραστώ μαζί σας. *Μου άρεσε αυτό με τα 3S, ίσως το καθιερώσω. Όπως και να χει, αν αντέξατε ως εδώ, σας ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας. Ορίστε η αμοιβή σας! Όλες οι υπέροχες φωτογραφίες, είναι της Marilena Anastasiadou Photography. Ευρυγένης Ξανά. Ποιόν περιμένατε; Τον Άγιο Βασίλη;

Οι συστάσεις είναι περιττές για τη μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού, Γιώτα Νέγκα. Έχοντας παρακολουθήσει την μουσική παράσταση "Τραγουδώντας την Ευτυχία", ύμνο στη ζωή και το έργο της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, βρήκα το θάρρος να ζητήσω από την κυρία Νέγκα, να μου παραχωρήσει λίγο από το χρόνο της, ώστε να πούμε μερικά λόγια για την παράσταση, αλλά και για την καθημερινότητα προσαρμοσμένη στα νέα δεδομένα, λόγω της πανδημίας. Η Γιώτα Νέγκα, είναι ένας γλυκός άνθρωπος, με ζεστή φωνή, εντός και εκτός πίστας. Δε θα σου κρύψω, πως ήμουν αρκετά αγχωμένος για το πώς θα πάει αυτό, αλλά αυτή η υπέροχη γυναίκα, με ενθάρρυνε να είμαι ο εαυτός μου, και το αποτέλεσμα αυτής της συζήτησης, θεωρώ πως είναι όμορφο. Ανέβασε το φωτισμό του smartphone ή του tablet σου και κάτσε αναπαυτικά στον καναπέ ή στο κρεβάτι σου. Έτοιμος; Ε: Αρχικά, θα ήθελα να σας δώσω πολλά συγχαρητήρια για την παράσταση. Ξέρετε, αν και δεν έχω ιδιαίτερη κλίση προς το ρεμπέτικο και το λαϊκό τραγούδι, η παράσταση σας ήταν πραγματικά συγκινητική. Γ: Δεν θα το χαρακτήριζα ρεμπέτικο, αλλά περισσότερο αστικό λαϊκό. Είναι όμως λογικό λόγω της ηλικίας σου, να κάνεις ένας πιο γενικό χαρακτηρισμό του συγκεκριμένου ρεπερτορίου. Μίλησε μου λίγο για το welovetheater.gr. E: Κατάλαβα, εσείς θα πάρετε συνέντευξη από μένα. (Γέλια και από τις δύο πλευρές, και σύντομη παρουσίαση του "Αγαπάμε Θέατρο", που λογικά δε θα σε ενδιαφέρει, οπότε την προσπερνάω, και φτάνω στο σημείο που συνειδητοποιούμε πως όλο αυτό, ήταν μια τεράστια ευκαιρία να έρθουμε ξανά κοντά στο θέατρο που τόσο μας έλλειψε τα δύο προηγούμενα χρόνια.) Ε: Μιας και φτάσαμε σε αυτό, πόσο δύσκολο ήταν για εσάς; Θέλω να πω, εμείς ως θεατές στερηθήκαμε την ψυχαγωγία μας. Για εσάς ήταν εντελώς διαφορετικά τα πράγματα. Γ: Για εμάς ήταν θέμα επιβίωσης. Και όχι μόνο αυτό. Όλοι εμείς, οι καλλιτέχνες, τεθήκαμε σε ένα καθεστώς σιωπής, και αυτό είναι το πιο δύσκολο. Δε μπορούσαμε πια να εκφραστούμε, και η αδυναμία έκφρασης, επηρεάζει πάρα πολύ την ψυχολογία κάποιου, ιδιαίτερα ανθρώπους σαν κι εμάς. Υπήρχαν συνάδελφοι που δεν είχαν τη δυνατότητα να πληρώσουν το νοίκι, το ρεύμα τους. Άλλοι έκαναν επιχειρηματικές κινήσεις οι οποίες τελικά απέτυχαν ή στην καλύτερη έμειναν στον αέρα. Καλλιτέχνες και μη, περάσαμε όλοι μια πολύ άσχημη περίοδο. Όταν ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσω στα ίσια την Ευτυχία, η καρδιά μου πετάρισε. Γνώρισα αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο, μόνο από τη δουλειά του. Ε: Ας μιλήσουμε λίγο για την παράσταση. Πως ξεκινήσατε το εγχείρημα; Ήταν ιδέα της Λίνας Νικολακοπούλου όλο αυτό; Γ: Η Λίνα έδωσε το έναυσμα σε όλο αυτό, ναι. Το καλοκαίρι του 2020, ετοίμασε την παράσταση για την Ευτυχία, και με κάλεσε ώστε να ερμηνεύσω τα τραγούδια της. Ήταν η πρώτη φορά που κλήθηκα να αντιμετωπίσω όλα τα τραγούδια της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου όλα μαζί. Πάντα τραγουδούσα την Ευτυχία, αλλά μέσα σε ένα πρόγραμμα με τραγούδια δικά μου και άλλων. Κυρίως αυτά που δονούν όλο το κοινό. Όταν ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσω στα ίσια την Ευτυχία, η καρδιά μου πετάρισε. Γνώρισα αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο (την Παπαγιαννοπούλου), μόνο από τη δουλειά του. Μολαταύτα, μας χτύπησε η δεύτερη καραντίνα, και η παράσταση δεν παρουσιάστηκε ποτέ. Ήρθε όμως η άνοιξη του 2021, και έχοντας μέσα μου την ανάγκη να δει ο κόσμος αυτό το υπέροχο εγχείρημα, επικοινώνησα με τη Λίνα και της ζήτησα να κάνουμε μια περιοδεία, και με ένα εντελώς αυθόρμητο "ναι" της, στρωθήκαμε ξανά στη δουλειά, υπό το πρίσμα της μοναδικής Λίνας Νικολακοπούλου. Άλλωστε η Λίνα, είναι Ευτυχία που έχουμε εμείς. Είναι μια γυναίκα που έβαλε νέες λέξεις και θέματα μέσα στα τραγούδια, όπως έκανε η Ευτυχία στην εποχή της, στον αφιλόξενο ανδροκρατούμενο χώρο της στιχουργίας. Η Λίνα, έχει μοιραστεί μαζί μας τον τρόπο σκέψης της. Μας κάνει να χαρούμε, να δακρύσουμε, να σκεφτούμε. Έχει δώσει όνομα στα όνειρα αλλά και στους φόβους μας, στις πολύ προσωπικές μας στιγμές. Ειλικρινά αισθάνομαι πολύ τιμημένη, ευτυχισμένη και τυχερή, που την παράσταση για μια σπουδαία στιχουργό, την επιμελείται μια άλλη σπουδαία στιχουργός. Η Λίνα, είναι Ευτυχία που έχουμε εμείς. Είναι μια γυναίκα που έβαλε νέες λέξεις και θέματα μέσα στα τραγούδια, όπως έκανε η Ευτυχία στην εποχή της. Ε: Με συγκινεί το γεγονός ότι μιλάτε έτσι για έναν άνθρωπο του "συναφιού" σας. Όλος αυτός ο σεβασμός και η αγάπη που δείχνετε. Δεν είναι συχνό φαινόμενο να ακούς κάποιον να μιλάει έτσι για κάποιον άλλο και αυτά που λέει να τα εννοεί. Δυστυχώς είναι αρκετοί αυτοί που ξεσκίζουν τις σάρκες των άλλων, μόλις τους δοθεί η ευκαιρία. Γ: Θεωρώ πως ο χώρος για φάγωμα, εμφανίζεται μόνο όταν δεν υπάρχει πραγματική δημιουργία. Αν δεν έχεις να ασχοληθείς με ένα πόνημα, ένα έργο, πρέπει να ασχοληθείς με κάτι. Ή με κάποιον. Το ότι ήρθα σε επαφή μια τόσο σπουδαία καλλιτέχνιδα, που κακά τα ψέματα, έχει τραγουδηθεί από τα πιο μεγάλα ονόματα του λαϊκού και όχι μόνο στερεώματος, από τον Καζαντζίδη, τον Κόκοτα, τη Μαίρη Λίντα, μέχρι τη Μοσχολιού και το Νταλάρα, δεν έχεις χώρο να ασχοληθείς με οτιδήποτε άλλο. Ασχολείσαι ήδη με κάτι σπουδαίο, και δίνεις την ψυχή σου σε αυτό. Ήθελα ο χώρος που θα στέγαζε την "Ευτυχία", να είναι ένα θέατρο. Βλέπεις, κάθε κομμάτι της, είναι σαν ένα μικρό μονόπρακτο. Ε: Πως οδηγηθήκατε στο Θέατρο Ακροπόλ; Γ: Ήθελα ο χώρος που θα στέγαζε την "Ευτυχία", να είναι ένα θέατρο. Ήθελα ο κόσμος να έρθει και να κάτσει να παρακολουθήσει την ιστορία της Ευτυχίας, κι όχι απλά να ακούσει. Βλέπεις, κάθε κομμάτι της, είναι σαν ένα μικρό μονόπρακτο. Ο λόγος της Ευτυχίας, ρέει, και μέσα και ανάμεσα από τα τραγούδια. Μεταξύ των κομματιών, ακούμε τη Λίνα, να μιλάει για τη ζωή της Ευτυχίας, είτε μέσα από αποσπάσματα άρθρων της εποχής, είτε ως η ίδια η Ευτυχία. Κάθε ενότητα, ανοίγεται από την Ευτυχία. Έχουμε λοιπόν περίπου 30 μικρά μονόπρακτα, που επιθυμούσα να περάσουν στο κοινό, χωρίς τις παρεμβολές που μπορεί να προκληθούν σε μια μουσική σκηνή, όπως είναι η συζήτηση, το αλκοόλ...Δίνει όλη του την προσοχή. Ευχαριστώ πολύ τον Μάρκο Τάγαρη, που στήριξε αυτή μας την προσπάθεια, την αγάπησε, και τη στέγασε στο ιστορικό Ακροπόλ. Το ίδιο και τον Μανώλη Παντελιδάκη, που "φιλοξενεί" την Ευτυχία, στο πανέμορφο σκηνικό του "Κουρέα της Σεβιλλης". Ε: Θεωρείτε πως θα έβρισκε αντίκρισμα από το κοινό, ένας συνδυασμός μουσικής και θεάτρου, όπως τώρα ή οι θαμώνες δε μπορούν να ξεφύγουν από τα νυχτερινά κέντρα; Γ: Καλή και άγια η διασκέδαση στα νυχτερινά κέντρα. Το ίδιο και η εργασία σε αυτά. Την έχω κάνει και θα συνεχίσω να την κάνω. Είναι αυτό που σου είπα και πιο πάνω. Στο νυχτερινό κέντρο θα πας για να διασκεδάσεις, με πιο "πολύχρωμα" προγράμματα. Όταν όμως μιλάμε για κάτι σαν το "τραγουδώντας την Ευτυχία", ένα αφιέρωμα τόσο συγκεκριμένο, ήθελα να το πάμε στο θέατρο. Έχει πραγματικά να κάνει με το πως θες να το παρουσιάσεις στο κοινό. Ε: Από μουσικά νέα; Έχετε στα σκαριά κάποιο νέο άλμπουμ; Γ: Αυτό τον καιρό, μιξάρουμε στο στούντιο την καλοκαιρινή περιοδεία της "Ευτυχίας". Θεωρώ πως με την είσοδο του νέου χρόνου, θα το έχουμε στα χέρια μας, έτοιμο να ταξιδέψει προς τις καρδιές όλων. E: Θα διατίθεται και σε βινύλιο; Γ: Προς το παρόν δεν το έχουμε συζητήσει, αλλά το επιθυμώ πολύ. E: Μιας και το ανέφερα, πως σας φαίνεται αυτή η εισβολή του βινυλίου στην καθημερινότητα μας; Γ: Ο αναλογικό ήχος, είναι πιο κοντά στην ανθρώπινη ιδιοσυχνότητα. Πέρα όμως από αυτό, όλη η διαδικασία, το να πιάσεις το δίσκο, να ακουμπήσεις τη βελόνα σωστά για να παίξει...Αγαπώ πολύ τα βινύλια. Ε: Είτε σε βυνίλιο, είτε σε CD, σίγουρα θα έρθω για αυτόγραφο και αφιέρωση, τώρα που έχω και τα μέσα! Γ: (Γέλια) Θα σε περιμένω στην επόμενη παράσταση! Ε: Να πούμε όμως και κάτι για τον τελευταίο προσωπικό σας δίσκο, που κυκλοφόρησε αρχές του 2020, εν μέσω πανδημίας. Γ: Αν και κυκλοφόρησε σε δύσκολη εποχή, πήγε πολύ καλά. Έχει κάνει τον κύκλο του πια. Όμως κρατάω στην καρδία το βίντεο κλιπ του Νίκου Σούλη, για το κομμάτι "Σε λάθος μάτια", που εν τέλει είναι πιο σύγχρονο από ποτέ, μιας θίγει τόσο έντονα την ενδοοικογενειακή βία, και το δραματικό φαινόμενο των απανωτών γυναικοκτονιών. Μένω να κοιτάω παγωμένη πια όλα αυτά τα καταιγιστικά γεγονότα. Και το κομμάτι αυτό, αλλά και όλος ο δίσκος, είναι μια πολύ γλυκιά αποσκευή μέσα μου, ένα παράσημο στην ψυχή μου. Πρέπει να μας προβληματίσει το πως θα μεγαλώσουμε κανονικούς, καλοσυνάτους ανθρώπους, κι όχι βασανιστές. E: Ευχαριστώ για το πάτημα που μου δίνετε. Προσωπικά θεωρώ πως η κατάσταση έχει πραγματικά ξεφύγει με το θέμα των γυναικοκτονιών και όχι μόνο. Ποια τιμωρία θεωρείτε πως αναλογεί σε όλους αυτούς που διαπράττουν αυτά τα εγκλήματα; Γ: Θα πω πως πρέπει να υπάρχει μια σωστή αντιμετώπιση, και γενικά πρέπει να υπάρχει δικαιοσύνη. Δεν είναι όμως θέμα μόνο της τιμωρίας. Αυτό είναι επιδερμικό. Μην ξεχνάμε πως οι άνθρωποι που εξελίχθηκαν σε βασανιστές, μεγάλωσαν και ανέπτυξαν τις προσωπικότητές τους, σε ένα περιβάλλον που ίσως δεν ήταν το ιδανικό. Πρέπει λοιπόν να προβληματιστούμε για το πως θα εξαλείψουμε αυτά τα περιβάλλοντα. Πρέπει να μας προβληματίσει το πως θα μεγαλώσουμε κανονικούς, καλοσυνάτους ανθρώπους, κι όχι βασανιστές. Ε: Για τα στρατόπεδα που τείνουν να δημιουργούνται μεταξύ εβολιασμένων και ανεμβολίαστων, τι έχετε να πείτε; Γ: Ως ζήτημα, δεν απέχει και πολύ από όλα τα άλλα σημαντικά κοινωνικά ζητήματα. Θα πω μόνο το εξής. Είναι θέμα επιλογής. Αλλά η επιλογή που θα κάνει ο καθένας, πρέπει να αντιμετωπιστεί σοβαρά και υπεύθυνα. Κι αυτό πρέπει να ισχύει από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο πολίτη της χώρας. Κάθε επιλογή έχει το ρίσκο της. Ας σεβαστούμε πρώτα τον εαυτό μας και τους άλλους, και οι ισορροπίες θα βρεθούν. Και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τον εμβολιασμό, αλλά με όλα τα θέματα. Δε δύναται να πάμε μπροστά με γκρίνιες και τσακωμούς. Ε: Μετά την "Ευτυχία", υπάρχει κάτι που ετοιμάζετε; Γ: Ο κύκλος, τουλάχιστον αυτός ο κύκλος της "Ευτυχίας", κλείνει την ερχόμενη εβδομάδα, στις 27 Δεκεμβρίου, αλλά θεωρώ πολύ πιθανό να ανοίξει ένας άλλος αργότερα... Με τη νέα χρονιά, προς τέλη Γενάρη, θα βρίσκομαι με το Γιάννη Κότσιρα στο Anodos , όπου θα παρουσιάσουμε μια παράσταση που λαχταρούμε εδώ και καιρό να κάνουμε παρέα, με πολλά όμορφα λαϊκά τραγούδια, τραγούδια που έχουμε ανάγκη να πούμε, αλλά και προσωπικά μας τραγούδια. Θα είναι ένα γλέντι για τη ζωή, μια ελπίδα για το μαζί, ένα χαμόγελο για το τραγούδι. Ε: Ποια τραγούδια να περιμένουμε πως θα ακούσουμε δηλαδή; Γ: Είναι πάρα πολλά για να στα πω τώρα. Αλλά σίγουρα μέσα σε αυτά, θα ακούσετε και της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου! (Γέλια) Όλα θα είναι πάντως αγαπημένα τραγούδια, και τραγουδισμένα από καρδιάς. Άλλωστε και ο Γιάννης είναι ένας καταπληκτικος τραγουδιστής που αγαπά πολύ το λαϊκό τραγούδι. Είναι ένας έντιμος και συναισθηματικός άνθρωπος με καθαρή καρδιά και βλέμμα. Αισθάνομαι πολύ τυχερή και που είναι φίλος μου, και που θα μοιραστούμε τη σκηνή και θα το ζήσουμε μαζί. Το "Τραγουδώντας την Ευτυχία", κλείνει τον κύκλο του τη Δευτέρα 27/12. Ακόμα προλαβαίνεις! Ευρυγένης ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΤΣΙΡΑΣ – ΓΙΩΤΑ ΝΕΓΚΑ Από το Σάββατο 22 Ιανουαρίου και κάθε Σάββατο για λίγες παραστάσεις Ο Γιάννης Κότσιρας και η Γιώτα Νέγκα συναντιούνται για πρώτη φορά επί σκηνής στο Anodos Live Stage, τον αγαπημένο χώρο - ορόσημο της Πειραιώς. Από το Σάββατο 22 Ιανουαρίου και για κάθε Σάββατο, οι δύο σπουδαίοι καλλιτέχνες, ενώνουν τις φωνές τους σε ένα μουσικό ταξίδι στο καλό Ελληνικό τραγούδι και ερμηνεύουν διαχρονικές επιτυχίες που έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας, σε μία βραδιά γεμάτη συγκίνηση και χαρά. Τραγούδια από τη δική τους δισκογραφία, από τον «Σασμό» και τον «Φύλακα Άγγελο», μέχρι το «Τσιγάρο» και το «Έλα και Κόψε Με στα Δυο» κι από το «Με τα Μάτια Κλειστά», και «Το Δίκιο μου» μέχρι το «Βρες μου έναν άλλον» και το «Οξυγόνο, οι δύο αγαπημένοι ερμηνευτές παρουσιάζουν ένα μοναδικό πρόγραμμα ερμηνεύοντας τραγούδια σταθμούς τόσο από την πλούσια δισκογραφία τους όσο και μεγάλες λαϊκές επιτυχίες τις οποίες όλοι αγαπάμε. Τους συνοδεύουν οι μουσικοί: Αλέξανδρος Λιβιτσάνος: πλήκτρα/ενορχηστρώσεις Βαγγέλης Μαχαίρας: μπουζούκι Κώστας Μιχαλός: κιθάρες Hρακλής Παχίδης: τύμπανα Γιάννης Πλαγιανάκος: μπάσο Νίκος Κατσίκης: Μπουζούκι - Λαούτο  Κώστας Νικολόπουλος: Κιθάρες  Δήμητρα Μπουλούζου: φωνή/βιολί Στρατής Καραδημητράκης /Λάμπρος Μπούνας: Επιμέλεια ήχου Φίλιππος Τρέπας: Φωτισμοί Επιμέλεια Παραγωγής: ΜENTA ART EVENTS - www.menta3.com Δημόσιες Σχέσεις: Μαργαρίτα Δρούτσα - email: mdroutsa@gmail.com Τηλ : 6942065888 Επιμέλεια Παραγωγής: ΜENTA ART EVENTS - www.menta3.com Η είσοδος στον χώρο γίνεται υποχρεωτικά με την επίδειξη πιστοποιητικού εμβολιασμού ή νόσησης. Προπώληση: ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΤΣΙΡΑΣ - ΓΙΩΤΑ ΝΕΓΚΑ | Εισιτήρια online! | Viva.gr  Κρατήσεις: 210 3468100 - info@anodoslivestage.gr ΜENTA ART EVENTS Λανίτη 4 Αθήνα 11363 Τηλέφωνο: 210 8617577 e-mail: info@menta3.com www.menta3.com  Anodos Live Stage: Πειραιώς 183 Αθήνα 11853

Η Τάνια Τσανακλίδου, έκανε πρεμιέρα στην Αθήνα, σε ένα κατάμεστο Θέατρο Ακροπόλ, με τη μουσική της παράσταση «Το Μαγικό Κουτί Μέρος 2ο». Το «Μαγικό Κουτί Μέρος 2ο», αποτελεί τη "μουσική συνέχεια" της «Παράστασης για Φωνή και Πιάνο-Το Μαγικό Κουτί» που είχε δημιουργήσει και παρουσιάσει η Τάνια Τσανακλίδου στα μέσα προς τέλη της δεκαετίας του 1990, με τη μουσική παρέα του Τάκη Φαραζή. Το άλμπουμ εμπεριείχε τραγούδια της τόσο της εποχής, όσο και των προηγούμενων δεκαετιών, όπως Το μινόρε της αυγής, Το τριζόνι, Ας ερχόσουν για λίγο, και άλλα. Στο 2ο μέρος του «Μαγικού Κουτιού», θα ακούσουμε κομμάτια τόσο ερωτικά, όσο και πιο ανατρεπτικά ή ίσως καλύτερα, πιο επαναστατικά. Ο Μέρμηγκας του Μάνου Λοΐζου, Αυτούς του έχω βαρεθεί, του Θάνου Μικρούτσικου, Ο Ακροβάτης, του Δημήτρη Αποστολάκη, Τα Ήσυχα βράδια, του Λάκη Παπαδόπουλου και της Μαριανίνας Κριεζή, και άλλα πολλά, τα οποία αν σου πω, θα χαλάσει και η έκπληξη. Η Τάνια Τσανακλίδου, είναι μια γυναίκα που ποτέ δε μπήκε σε "κουτάκια". Οι επιλογές της στη μουσική και το τραγούδι ήταν πάντοτε μετρημένες, επιλεγμένες με προσοχή και καλοδουλεμένες. Το ίδιο ισχύει και για «Το μαγικό κουτί μέρος 2ο». Η ενέργεια, η θεατρικότητα, το συναίσθημα της Τάνιας Τσανακλίδου στη σκηνή, θα σε παρασύρουν στα βάθη του «Μαγικού Κουτιού» της Είναι ένα έργο, μια παράσταση, που φαίνεται πως έχει ρίζες βαθιά μέσα στην καρδιά της κυρίας Τσανακλίδου. Τα κομμάτια που έχει επιλέξει να ερμηνεύσει, όπως και τα ορχηστρικά κομμάτια που έπαιξαν οι εκπληκτικοί μουσικοί που τη συνοδεύουν, οι Σπύρος Μάνεσης, Κώστας Νικολόπουλος και Νίκος Παπαϊωάννου, όλα τους μας άγγιξαν. Όλα έχουν κάτι να πουν. Όλα θα σου προκαλέσουν κάτι. Από αφύπνιση μέχρι οργή για το σύστημα. Από νοσταλγία μέχρι έρωτα (όχι για το σύστημα). Και η ενέργεια αυτής της γυναίκας, η θεατρικότητά της. Το συναίσθημα της όταν ερμηνεύει. Η ζεστασιά που εκπέμπει. Το χάρισμα της, τόσο στο τραγούδι όσο και στο λόγο, σε κάνει να νιώσεις μέρος των ιστοριών και των τραγουδιών που θα ακούσεις κατά την παραμονή σου στο Θέατρο Ακροπόλ. Δε νομίζω πως μπορώ να τα περιγράψω γραπτώς και μη με πάρεις τηλέφωνο, γιατί ούτε προφορικά θα το κάνω. Είναι κάτι που πρέπει να βιώσεις. Κι επειδή φωνή λαού, οργή θεού, η Τάνια Τσανακλίδο σας περιμένει να εξερευνήσετε μαζί το « Μαγικό Κουτί» της, στο Θέατρο Ακροπόλ, για δύο ακόμη παραστάσεις, την Τρίτη 3 και την Τετάρτη 4 Μαΐου στις 21:00. Ευρυγένης