Review: «Evelyn Evelyn» | Αληθινά συναισθήματα, σε ''cabaret'' ρυθμούς!
- Απόστολος Ιωαννίδης
- 7 Μαρ
- διαβάστηκε 2 λεπτά
Για πρώτη φορά σε ελληνική δραματοποίηση, στο Θέατρο "104" παρουσιάστηκε το εμπνευσμένο από τον μουσικό δίσκο των Αμάντα Λάμπερτ καιΤζέισον Γουέμπλι μιούζικαλ "Evelyn Evelyn". Η πλοκή του ιδιαίτερου αυτού έργου, δημιουργημένου από την Τζούλι Τσόλκα, με τα ηχηρά, κοινωνικά και φιλοσοφικά μηνύματα, αποτυπώθηκε με ιδιαίτερο, καλλιτεχνικά, τρόπο από τη σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη και έναν τετραμελή θίασο ηθοποιών με χορευτική και τραγουδιστική δεινότητα.
Η παράσταση ξεκινά με την αφήγηση μιας αναπάντεχα αλλόκοτης ιστορίας: στις 11 Σεπτεμβρίου του 1985, δύο δίδυμα κορίτσια, ύστερα από επιπλοκές, κατά τη διάρκεια του τοκετού της μητέρας τους, γεννιούνται πλευρικά σιαμαία. Η εξέλιξη αυτή προκαλεί μια σειρά αποτρόπαιων καταστάσεων, οι οποίες οδηγούν τις αδελφές αυτές σε μία σειρά τραυματικών εμπειριών, γεμάτων από ευτελισμό, εκμετάλλευση, βία και αποξένωση. Μέσα από τον συγκεκριμένο "Γολγοθά", η ανάγκη τους να χωριστούν και να γίνουν αυτόνομες γιγαντώνεται, αλλά το ίδιο ισχύει και για τη δύναμη της αδελφικής τους αγάπης.Παρ' όλο που, εκ πρώτης όψεως, η παράσταση καταπιάνεται με φανταστικές και ανοίκειες, ως προς το κοινό, καταστάσεις, η "ωμή" και συγκινητική ειλικρίνεια, που εκπέμπει το κείμενο καθιστά την ιστορία των διδύμων ικανή να αγγίξει κάθε άνθρωπο, ο οποίος αισθάνεται ότι εμποδίζονται η ελευθερία και η ευημερία του από παράγοντες, τους οποίους ποτέ δεν προκάλεσε. Η σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, λοιπόν, κατάφερε να αποδώσει το σκηνικό θέαμα με τέτοιον τρόπο, ώστε να υλοποιηθεί απρόσκοπτα η αλληλεπίδραση θεατών και συγγραφέα και, μάλιστα, να της δοθεί ένας ζωντανός, γεμάτος από συναισθήματα ρυθμός, στα πλαίσια του οποίου γέλασαν, προβληματίστηκαν, ψυχαγωγήθηκαν, συγκινήθηκαν. Παράλληλα, η dark cabaret και "circus" αισθητική, που απέπνεε η σκηνή, με την καθοριστική συμβολή της σκηνογραφίας του Θωμά Σιαμπέκα και τα κοστούμια της Μαρίας Φιλίππου, ενίσχυσε ακόμα πιο πολύ την εμβάθυνση του κοινού στην ιστορία των δύο Evelyn.
Ο παλμός, ωστόσο, της παράστασης είναι αδιαμφισβήτητο ότι δινόταν από τους τέσσερις ηθοποιούς της. Καθένας και καθεμία απέδειξαν πηγαία αμεσότητα και ευαισθησία, καθώς υποδύονταν, ενώ προσέφεραν γενναιόδωρα και τις κλίσεις τους προς τον χορό και το τραγούδι, μέσα από τις υπέροχες χορογραφίες της Χριστίνας Φωτεινάκη και τη μουσική επιμέλεια του Μάριου Καραμπότη, (ειδική μνεία πρέπει να δοθεί στους επί σκηνής μουσικούς, Μάριο Καραμπότη, Αλέξανδρο Κασαρτζή και Γιώργο Δούσο). Οι δύο δίδυμες, οι Τζούλι Τσόλκα και Φιλίππα Κουτούπα, κατάφεραν με ταλέντο και γνησιότητα να φέρουν τους θεατές με το δικό τους μέρους, ώστε να τις συμπονέσουν και να τις συναισθανθούν, ενώ η Ειρήνη Αγγελοπούλου και ο Ραφαέλ Αριστοτέλους, ως αφηγητές και ερμηνευτές των υπόλοιπων ρόλων του έργου, είναι γεγονός ότι υπηρέτησαν θαυμάσια το καθήκον τους, που ήταν να συντονίσουν το "ταξίδι" του κοινού εντός της ιστορίας.
Συνολικά, η παράσταση επέδειξε αυθεντικότητα, φρεσκάδα και καλλιτεχνικό βάθος, διαχειριζόμενη με ευαισθησία ένα θέμα τόσο σκληρό και δύσφορο, όσο αυτό των δύο, σιαμαίων διδύμων, περιτυλιγμένο με ένα φανταχτερό ''επικάλυμμα'' μουσικοθεατρικών και αισθητικών στοιχείων. Οι συντελεστές της συντρόφευσαν, κατά τη διάρκεια της εξέλιξης της πλοκής, το κοινό, δείχνοντας ότι ακόμα και ένα "σκοτεινής αισθητικής" musical δύναται να είναι άμεσο, βαθύ και αληθινό.
