Review: Τελειώνει ο έρωτας;

Έρωτας. Ίσως η πιο έντονη και πιο περίπλοκη συνθήκη της ανθρώπινης ζωής. Αγαπημένο θέμα της τέχνης. Ο καθένας τον προσεγγίζει και τον ορίζει διαφορετικά βασισμένος στις δικές του ξεχωριστές εμπειρίες. Στην παράσταση "Το τέλος του έρωτα" γνωρίσαμε τον έρωτα μέσα από την ματιά του Pascal Rambert. Την ματιά αυτή μας παρουσίασαν με τις μοναδικές τους ικανότητες ο σκηνοθέτης Γρηγόρης Αποστολόπουλος σε συνεργασία με τους ηθοποιούς Δημήτρη Σιακάρα και Ερατώ Μαρία Μανδαλενάκη.

Μέσα σε μια αίθουσα μπαίνει ένας Άντρας και μια Γυναίκα. Ένας Καλλιτέχνης και η Μούσα του. Μια τελευταία συνάντηση. Μια τελευταία τελετή. Αυτή τη στιγμή σε αυτόν τον χώρο η απόφαση έχει παρθεί. Η σχέση τους διαλύεται, ο γάμος τους βρίσκεται υπό αίρεση, ο έρωτάς τους είναι νεκρός. Δύο διαφορετικές οπτικές, και δύο διαφορετικοί χαρακτήρες στα όρια του... πολέμου. Μια μάχη σώμα με σώμα, με όπλα τους τις λέξεις, που εκτοξεύονται χωρίς έλεος. Η κοινή τους πορεία κομματιάζεται ενώ οι μνήμες, που επαναφέρουν, μαρτυρούν δύο διαφορετικούς κόσμους. Μοιράστηκαν κάποτε το ίδιο παρελθόν; Κοίταξαν με τον ίδιο τρόπο τη ζωή τους; Κατάφεραν να κοιτάξουν ο ένας τον άλλον ή κατασκεύασαν τον μύθο του κοινού τους βίου και του Έρωτά τους όπως κατασκεύαζαν την τέχνη τους; Είναι όλα αλήθεια ή ακόμη μια θεατρική παράσταση; Τώρα που όλα έχουν παγώσει, στη σκληρή αποτύπωση του απολογισμού τους, ποιος από τους δύο θα καταφέρει να επιβιώσει βγαίνοντας από αυτό το δωμάτιο;

Το σκηνικό της παράστασης, το δωμάτιο ενός σπιτιού. Το σπίτι που με φροντίδα έφτιαξαν πριν κάποια χρόνια ο Σταν και η Όντρεϊ. Σήμερα τους βλέπουμε καθισμένους σε ένα μακρύ τραπέζι. Μακρύ αρκετά ώστε να αποτυπώνει σε εικόνα την συναισθηματική απόσταση μεταξύ τους. Ένα κρασί, δύο ποτήρια και ξεκινά η συζήτηση.

Το έργο εκτυλίσσεται γύρω από τον έντονο διάλογο του ζευγαριού. Ένας διάλογος που χάρη στις ιδιαίτερες ικανότητες των δύο ηθοποιών, αποκτά ύφος εξομολόγησης. Στην αρχή σε ξαφνιάζει αλλά μετά καταλαβαίνεις πως αυτή η αμηχανία της συζήτησης αποτυπώνει την αμηχανία, τον πόνο, την προσπάθεια τους να κλείσουν έναν κύκλο. Τον κύκλο του έρωτά τους.

Παρά την λιτότητά του το έργο, με την στοχευμένη σκηνοθεσία του και τις εντυπωσιακές ερμηνείες, καταφέρνει να αγγίξει κάτι πολύ αληθινό. Δεν παρουσιάζει τον έρωτα με ρομαντική διάθεση, αλλά ως μια ζωντανή σχέση που μπορεί να φθαρεί, να ξεθυμάνει, να σπάσει, να τελειώσει. Κι αυτό το τέλος, όσο σκληρό κι αν είναι, παρουσιάζεται με έναν τρόπο σχεδόν τελετουργικό, σαν μια αναγκαία διαδικασία απελευθέρωσης.

Για μένα ξεχώρισε η υπέροχη χορευτική κίνηση της Ερατούς Μανδαλενάκη που ερχόταν σε μια τρομερή, έντονη αντίθεση με την σκληρότητα του Δημήτρη Σιακαρά, αποτυπώνοντας απόλυτα και τις διαφορές στις προσωπικότητές τους ως Όντρεϊ και Σταν. 

Το τέλος μιας σχέσης μπορεί να είναι εξίσου σημαντικό με την αρχή της και αυτό μαθαίνουν οι δύο ήρωες τελικά, δημιουργώντας πολλές σκέψεις και στο κοινό. Στην διάρκεια της παράστασης το μυαλό μου ταξίδευε παράλληλα, μπήκα στη θέση των χαρακτήρων και το έζησα βασισμένο στα δικά μου βιώματα.

Πριν λοιπόν το τέλος του έρωτα… τελειώσει προλάβετε τις τελευταίες παραστάσεις του στο φουαγιέ της εταιρείας μακεδονικών σπουδών για να ζήσετε και εσείς αυτή την έντονη, καλλιτεχνικά απολαυστική και αξέχαστη εμπειρία.

Βένια Καραγκιόζη

Πληροφορίες για την παράσταση