Review: «Το Σημειωματάριο» | Ό,τι γράφεται δεν...παραγράφεται.
- Ευρυγένης
- πριν από 4 λεπτά
- διαβάστηκε 3 λεπτά
Στη θεατρική σκηνή του Αντώνη Αντωνίου, σε σκηνοθεσία του ίδιου αλλά και της αγαπημένης Νατάσας Ασσήκη, ανεβαίνει από Τεταρτη ως Κυριακή "Το σημειωματάριο" του Jean-Claude Carrière.
Πρόκειται για μια παράσταση με πολύ γρήγορο ρυθμό, σπιρτόζικη, με καυστικό χιούμορ και φυσικά ρομάντζο. Εδώ που τα λέμε δε μπορείς να περιμένεις και κάτι λιγότερο από έναν από τους πλέον αναγνωρισμένους Γάλλους συγγραφείς και σεναριογράφους του 20ου αιώνα.
Η πλοκή:
Κάπου στο Παρίσι, στον πέμπτο όροφο μιας μεγάλης πολυκατοικίαας, σε ένα περιποιημένο ιδιόκτητο διαμερισματάκι, ζει ο Ζαν Ζακ. Ο Ζαν Ζακ, είναι ένας ορκισμένος εργένης-νομικός σύμβουλος στο επάγγελμα- με μεγαλύτερη του "προίκα" την ατζέντα του. Μια ατζέντα-ημερολόγιο όπου καταγράφει όλες τις κατακτήσεις του.
Μολαταύτα, φαίνεται πως η "κατάκτηση" της περασμένης νύχτας, ξέχασε μισάνοιχτη της πόρτα του διαμερίσματος φεύγοντας και μια γυναίκα άρπαξε την ευκαιρία για να μπει.
Τι νέα ή μάλλον, τι παλιά φέρει αυτή η γυναίκα για τον Ζαν Ζακ;
Δεν ξέρουμε πως τη λένε ούτε από που έρχεται αλλά ξέρουμε πως ψάχνει έναν άνδρα. Έναν άνδρα που μαζί του μοιράστηκε κάτι μαγικό. Μπήκε σε λάθος διαμέρισμα; Είναι στον σωστό όροφο; Μήπως μπήκε σε λάθος πολυκατοικία;
Πόσο τυχαία πέρασε το κατώφλι του Ζαν Ζακ;
Η συνέχεια επί σκηνής!Τον Νίκο Νίκα τον ξέρετε. Αν όχι, να αναφέρω πως είναι ενεργός από τις αρχές της δεκαετίας του '90, ενώ ευρύτερα γνωστός- τουλάχιστον στη γενιά μου (δηλαδή τους μπαρμπάδες της δεκαετίας του '90), έγινε από τη σειρά "Μαύρα Μεσάνυχτα" ως ο δικηγόρος Ερρίκος Γκίκας. Αν και έχουν περάσει σχεδόν 18 χρόνια από τότε, θυμάμαι πως ήταν μια από αυτές τις μαγικές στιγμές που ο ηθοποιός εμφανίζεται στο γυαλί και αμέσως αντιδράς σαν τον Dicaprio στο παρακάτω meme, συνειδητοποιώντας πως είναι η φωνή αμέτρητων χαρακτήρων από αγαπημένες παιδικές σειρές.
Αφήνω το κομμάτι nostalgia aka περασμένα μεγαλεία και επανέρχομαι στο "Σημειωματάριο".
Για να καταφέρω να περάσω το μήνυμα σωστά, θα σας πω πως ο χαρακτήρας του Νίκου Νίκα λοιπόν, ο Ζαν Ζακ, είναι κάτι μεταξύ του Μάνθου Φουστάνου και του Barney Stinson. Ένας αθεράπευτος γυναικάς που πίσω από το προσωπείο του δυναμικού άνδρα (εν προκειμένω δικηγόρου) καταφέρνει από βράδυ σε βράδυ ή από βδομάδα σε βδομάδα, να πετυχαίνει άλλη μια καταχώρηση στο "Σημειωματάριο" του.
Ο Νίκος Νίκας, κατοπτρίζει απόλυτα το physique αυτού του άνδρα.
Καλοστεκούμενος, όχι πολύ μεγάλος αλλά ούτε και πολύ μικρός, με τη χαρακτηριστική φωνή του και το εκφραστικό του βλέμμα, φαίνεται πως είναι ένας άνθρωπος με αυτοπεποίθηση, έτοιμος να "καμακώσει" την επόμενη γοργόνα που θα του κεντρίσει το ενδιαφέρον. Σβέλτος πάνω στη σκηνή, δυναμικός, με αυτοπεποίθηση σε κάθε κίνηση και βήμα του, συγκινητικός αλλά και αστείος, αποτελεί ιδανική επιλογή για τον ρόλο.
Και απέναντί του, η Ελένη Κούστα.
Απολογούμαι την παράβαση του "οι κυρίες προηγούνται", but nostalgia hit first.
Η Ελένη Κούστα, γνωστή ηθοποιός του Εθνικού Θεάτρου και Θεατρολόγος, με εκατοντάδες μίλια στο κοντέρ σε θέατρο και τηλεόραση, ενσαρκώνει τη Σούζαν, τη γυναίκα που έρχεται και φέρνει τούμπα τη ζωή του Ζαν Ζακ.
Η δυναμική που φέρνει στη σκηνή με την είσοδό της, προδίδει από το πρώτο δευτερόλεπτο πως η παράσταση είναι ένα έργο που παίζεται από δύο, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Εξίσου σβέλτη και εκφραστική, κουβαλάει μια κυκλοθυμία που κρατάει το κοινό σε μια μόνιμη εγρήγορση και μια απορία για το αν τελικά είναι το οφθαλμοφανές, δηλαδή μια παλιά κατάκτηση του Ζαν Ζακ ή κάποια πολύ καλά δασκαλεμένη γυναίκα, που έρχεται για να τον βάλει στη θέση του.
Η παράσταση έχει διάρκεια περίπου μια ώρα και ένα τέταρτο, και κυλάει πολύ ευχάριστα, με στιγμές που προκαλούν γέλιο, και άλλες που προκαλούν προβληματισμό και μικρές τσιμπιές συγκίνησης.
Πόσο μόνος μπορεί να αισθάνεται ένας άνθρωπος που κάθε νέα μέρα προσδοκά να ρίξει ένα καινούριο άτομο στο κρεβάτι του;
Τι γεμίζει περισσότερο την αχόρταγη ανθρώπινη ψυχή;
Ο φθηνός, περιστασιακός έρωτας ή μια σχέση γεμάτη συντροφικότητα και δυνατές στιγμές; Πόσο όμως κρατάνε αυτές οι δυνατές στιγμές; Πότε μετατρέπονται σε ρουτίνα και πόσο εύκολο είναι τελικά να καταστρέψουμε όλα όσα μπορεί να χτίσουμε με κόπο, χρόνο και αγάπη, απλά επειδή "βαρεθήκαμε";
Δε θα σας απαντήσω εγώ, και σίγουρα δε θα πάρετε τις απαντήσεις σας από μια θεατρική παράσταση.
Αυτό που μπορώ πω είναι πως θα παρακολουθήσετε μια καλοστημένη και έξυπνη θεατρική παράσταση, με δυο εξαιρετικούς ηθοποιούς, που θα σας ταρακουνήσει και θα σας "στείλει" σπίτι σας πιο ανάλαφρους ή...πιο φορτωμένους.
Καλή θέαση!
