Review | «Πυρεξία: Τρία πυρετώδη οράματα για τη Μέση Ανατολή»
- Ανδρονίκη Προκόπη
- πριν από 15 ώρες
- διαβάστηκε 3 λεπτά
«Πυρεξία». Αναρωτιόμουν τι μπορεί να σημαίνει… Το πυρ του πολέμου; Η φωτιά που καίει απ’ τον πυρετό; Μήπως η φωτιά που καίει μέσα μας σαν ελπίδα;
Μπήκαμε στο Τρένο στο Ρουφ και ξεκινήσαμε ένα ταξίδι στη Μέση Ανατολή. Στους τόπους και τους ανθρώπους, στις ιστορίες τους, στα σώματά τους… Γιατί ο πόλεμος δεν είναι μόνο αριθμοί σε έναν ατελείωτο κατάλογο…
Τρεις ιστορίες για την απώλεια, το πένθος, το μετατραυματικό στρες, για τις συνέπειες του πολέμου στις ψυχές των ανθρώπων, για το πώς οι άνθρωποι μπορούν να συνδεθούν ουσιαστικά… Ένα έργο που γράφτηκε το 2008 αλλά βρίσκει τρομακτικό και ανατριχιαστικό έδαφος στο σήμερα… Δε θα έπρεπε!
Η παράσταση ξεκινά από το παρόν της Γάζας για να καταλήξει στο παρελθόν του Ιράκ. «5.000 παιδιά έχουν σκοτωθεί στο Ιράκ. Μετρήστε μέχρι το 5.000»… Εσείς, που διαβάζετε αυτό το κείμενο, προσπαθήστε να μετρήσετε μέχρι το 5000. Εδώ μέχρι το 10 και σφίγγεται το στομάχι μας. Όπως είχε πει και ο Roberto Benigni «μια γρατζουνιά στο πρόσωπο ενός παιδιού πρέπει να τους κάνει να σταματάνε!». Δυνατή σύνδεση παρόντος – παρελθόντος. Όσον αφορά το μέλλον; Αυτή η περιοχή βασανίζεται για χρόνια… Δολοφονώντας παιδιά, δολοφονείται το μέλλον!
Η Τατιάνα Λύγαρη αναζητά τον άνθρωπο μέσα στα ερείπια της ιστορίας. Αποδεικνύει ότι είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στον πόνο, απέναντι σε κάθε συναίσθημα… Ένα πολιτικό-κοινωνικό θέατρο που τόσο το έχουμε ανάγκη.
Το βαγόνι τραντάζεται κατά την έναρξη της παράστασης… Είμαστε κι εμείς σε αυτόν τον τόπο… Ο χρόνος στην παράσταση διαστέλλεται, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον ξεδιπλώνονται μπροστά μας σα χαστούκια αλλά και σα χάδι. Δεν είναι εύκολο να αποστασιοποιηθούμε ούτε να αμυνθούμε. Έχουμε παραδοθεί ψυχή τε και σώματι σε αυτούς τους τέσσερις ηθοποιούς-ανθρώπους, που επίσης παραδίδονται σε εμάς ψυχή τε και σώματι. Ο Δημήτρης Γεωργαλάς, η Φανή Γέμτου, η Μιράντα Ζησιμοπούλου και ο Δημήτρης Τσιγκριμάνης πετυχαίνουν και κάτι ακόμα που δεν είναι αυτονόητο. Να μη μείνουν σε συνηθισμένες και στερεοτυπικές σκηνικές αποδόσεις των συγκρούσεων και των διλημμάτων των χαρακτήρων, αλλά να αναδείξουν την πανανθρώπινη πλευρά της σύγκρουσης. Ναι, δηλώνω συγκλονισμένη από τις ερμηνείες αυτών των τεσσάρων ανθρώπων-ηθοποιών. Γιατί αν δεν είσαι άνθρωπος και δεν έχεις ενσυναίσθηση, ακόμη και για τον «εχθρό» με βάση τα πιστεύω σου, δεν μπορείς να κάνεις αυτή τη δουλειά.
Από τις λίγες φορές που τα όποια όρια, που κάποιοι θεωρούν υπαρκτά και ότι διαχωρίζουν τους θεατές από τους ηθοποιούς, έσπασαν. Χωροταξικά και ψυχικά. Δε βρισκόμασταν σε ένα «τυπικό» θέατρο με σκηνή και πλατεία, αλλά μέσα σε ένα βαγόνι τρένου, όπου ταξιδεύαμε μαζί με τους χαρακτήρες σε έναν άλλο χωροχρόνο. Εκεί που οι ανθρώπινες ιστορίες αποκαλύπτονται και λυτρώνουν. Από τις ελάχιστες φορές που κοινό και ηθοποιοί ήταν τόσο κοντά, είχαν τόσο ουσιαστική επικοινωνία και (βλεμματική κι όχι μόνο) επαφή, η οποία ακολουθεί και τις δύο πλευρές για μέρες. Δεν μπορούμε πάντα να ονομάσουμε τι νιώσαμε, αρκεί που το επικοινωνήσαμε. Τους ακούγαμε, συμπάσχαμε μαζί τους και είμαι σίγουρη ότι το ένιωθαν.
Η ανάσα μας ήταν και είναι κοινή. Αναπνέαμε και αναπνέουμε τον ίδιο αέρα.
Οι καρδιές μας πάλλονται με τον ίδιο ρυθμό, φτερουγίζουν το ίδιο στην ευτυχία, ζεσταίνονται το ίδιο στην αγάπη, ματώνουν το ίδιο στην απώλεια. Όλα τα οράματα τελείωναν με την ελπίδα. Αυτή η ελπίδα σιγοκαίει σα φλόγα ακόμα μέσα μας. Αυτή η φλόγα είναι ικανή να υπερνικήσει θύελλες, να κινήσει βουνά… Δεν πρέπει να αφήσουμε αυτή τη φλόγα να σβήσει ή να μας τη σβήσουν! Έχουμε τη δύναμη… Μακάρι να βρούμε και τη θέληση… Και αυτά τα οράματα για τη Μέση Ανατολή και για την ανθρωπότητα να μη μείνουν οράματα…
