Review: Πόσο κοντά είμαστε στη «Λόλα»;
- Ανδρονίκη Προκόπη
- πριν από 18 ώρες
- διαβάστηκε 2 λεπτά
Στο θέατρο Παλλάς, ανεβαίνει για 20 παραστάσεις η «Λόλα» σε σκηνοθεσία Χρήστου Σουγάρη με πρωταγωνιστές την Έλλη Τρίγγου, το Γιάννη Στάνκογλου και το Γιώργο Γάλλο. Η εμβληματική ταινία της δεκαετίας του ’60 μεταφέρεται για πρώτη φορά στο θέατρο.
Ο Άρης επιστρέφει στην Τρούμπα, εκεί που ξεκίνησαν όλα και μάλλον εκεί τελείωσαν, έστω προσωρινά. Μετά την αποφυλάκισή του μετά από τρία χρόνια για έγκλημα που το πήρε εξ ολοκλήρου στους ώμους του, επιστρέφει στην Τρούμπα για να πάρει πίσω και να διεκδικήσει όλα όσα του ανήκουν, όλα όσα στερήθηκε. Μεταξύ αυτών είναι και η Λόλα, ο μεγάλος του έρωτας, η οποία προσπαθεί να κρατηθεί όρθια σε έναν κόσμο που βουλιάζει στο χάος.
Παρά το πέρασμα τόσων δεκαετιών, η πατριαρχία δεν εξαφανίστηκε. Είναι ακόμα εδώ, αυτή και τα κατάλοιπά της. Άλλωστε, όλα έχουν πολλές μορφές. Αυτόν που εκείνη την εποχή θα χαρακτηρίζαμε «νταή», σήμερα θέλει να επιβληθεί αξιοποιώντας πιο ύπουλους κοινωνικούς μηχανισμούς. Ο κόσμος της Τρούμπας της παράστασης λειτουργεί ως καθρέπτης της σημερινής, σύγχρονης κοινωνίας.
Ο σκηνοθέτης Χρήστος Σουγάρης κράτησε την κεντρική ιδέα του έργου και τη μετέφερε στο σήμερα δημιουργώντας μια παράσταση, θα την έλεγα μεθυστική… Μεθυστική από χρώματα, μυρωδιές και σκοτάδια της νύχτας και του κόσμου της. Η συμμετοχή του κινηματογράφου, μέσω καμερών που ξεγλιστράνε ανάμεσα στους ηθοποιούς, προσδίδει μεγάλο αβαντάζ και αναδεικνύει κι άλλες πτυχές της ιστορίας, των ηρώων και των ηθοποιών. Δύσκολα θα σου ξεφύγει κάτι, αλλά εσύ επιλέγεις πού θα εστιάσεις. Πρώτη φορά είδα αυτό το συνδυασμό θεάτρου – κινηματογράφου στο «Demons» σε σκηνοθεσία του ίδιου. Εδώ όμως, το απογείωσε! Αυτή η συνύπαρξη θεάτρου και κινηματογράφου απαιτεί και τέλειο συγχρονισμό μεταξύ των ηθοποιών. Θα ήθελα να δώσω τα εύσημα στον Άντι Τζούμα για την κινησιολογική επιμέλεια της παράστασης.
Η Έλλη Τρίγγου είναι η Λόλα, μια γυναίκα που παλεύει να ξεφύγει από μια ζωή που δεν επέλεξε ανεχόμενη τον κάθε άντρα που δεν έχει μπέσα. Παλεύει να βγει στο φως και να ξεφύγει από το σκοτάδι της πατριαρχίας, που δεν έχει φύγει ακόμα από πάνω μας. Ο Γιάννης Στάνκογλου είναι ο Άρης, ο μεγάλος έρωτας της Λόλας και ο μεγάλος ανταγωνιστής του Στέλιου και στην πιάτσα και στην καρδιά της Λόλας. Είναι ο άντρας που σέβεται τη γυναίκα, αλλά δε διστάζει να χρησιμοποιήσει και αθέμιτα μέσα προκειμένου να την προστατέψει. Αυτό το ντουέτο ταίριαξε. Ταίριαξαν τα σκοτάδια τους, χρειάστηκε να τραβήξουν ο ένας τον άλλον στο σκοτάδι τους για να τραβηχτούν μαζί στο φως. Ο Γιώργος Γάλλος ενσάρκωσε τον Στέλιο, αναδεικνύοντας την ψυχρή πλευρά της Τρούμπας. Τέλος, η Μαρίζα Τσάρη με την παγωμένη φωνή της είναι συνώνυμο του σκότους και της βίας που μπορεί να κρύβεται σε οποιαδήποτε ανθρώπινη ψυχή.
Μια σύγχρονη ανάγνωση της εμβληματικής ιστορίας της ταινίας του 1964 που αναδεικνύει ότι όχι μόνο είναι μια ιστορία επίκαιρη και διαχρονική, αλλά είναι ικανή να προβληματίσει τον σύγχρονο άνθρωπο ως προς το εξής: πόσο μακριά είναι αυτοί οι ήρωες από τον καθένα μας; Γιατί όλοι είμαστε εν δυνάμει Λόλα, Άρης, ίσως και Στέλιος…
