Review | «Το Ακρωτήρι» ενός ταραγμένου νου
- Maria Karameta
- 6 Ιαν
- διαβάστηκε 2 λεπτά
Έγινε ενημέρωση: πριν από 5 ημέρες
Η Μαρία Ναυπλιωτου πρωταγωνιστεί στο θεατρικό έργο «Το Ακρωτήρι» (The Other Place), στο θέατρο Ιλίσια, ένα ψυχολογικό δράμα που διερευνά πτυχές της απώλειας σε διάφορες διαστάσεις της.
Ακολουθούμε την ιστορία της Τζουλιάνα, μιας διακεκριμένης και χαρισματικής νευρολόγου, από την κορύφωση της επαγγελματικής και προσωπικής της ζωής μέχρι την πτώση της. Πρόκειται για μια ηρωίδα που μεταιωρίζεται μεταξύ παρόντος και παρελθόντος, φαντασίας και πραγματικότητας, αλήθειας και ψέματος. Αιτία της κρίσης αυτής είναι μια νευρολογική νόσος κατά την οποία αρχίζει σταδιακά να χάνει την συνείδησή της. Η απώλεια αυτή λειτουργεί ως αντίβαρο σε μια μεγαλύτερη απώλεια για την ηρωίδα, αυτή της κόρης της, και μοιάζει να αποτελεί την διέξοδό της προς την επιβίωση. Η οικογένειά της βρίσκεται σε μια ύψιστη κρίση κι εκείνη αρχίζει να καταρρέει ψυχολογικά και σωματικά, τα ψυχωτικά επεισόδια εντείνονται, με εκείνη να παραπέει μεταξύ των εκλάμψεων μνήμης και του παρόντος. Ο σύζυγος της Ίαν στέκεται δίπλα της φροντιστικά, σαν ένας πραγματικός σύντροφος ζωής, παρότι η ίδια τον βλέπει σαν κάποιον που τη πρόδωσε. Η Τζουλιάνα αρνείται να αποδεχθεί το παρόν της και καταφεύγει συνεχώς σε αναμνήσεις, οι οποίες σταδιακά διαπλέκονται με το τώρα και δημιουργούν ένα χαοτικό σκηνικό. Ένας τόπος θα εμφανιστεί ξαφνικά μέσα στο μυαλό της, ένα ακρωτήρι ελπίδας.
Η χαοτική νοητική κατάσταση της ηρωίδας αποτυπώνεται πλήρως στην παράσταση, η οποία επίσης ακροβατεί ανάμεσα σε αναπαραστάσεις του παρόντος και σε flashbacks. Η σκηνοθετική προσέγγιση του Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου ανέδειξε με έναν ιδιαίτερο και μοναδικό τρόπο το αριστουργηματικό κείμενο του Sharr White, χωρίς υπερβολές και μελοδραματισμούς. Η Μαρία Ναυπλιώτου στον ρόλο της Τζουλιάνα είναι καθηλωτική χαρίζοντας μια ερμηνεία που σε συνεπαίρνει. Ο Νικόλας Παπαγιάννης στο ρόλου του Ίαν, συζύγου της Τζουλιάνα, στέκεται κάτι παραπάνω από αντάξιος της συμπρωταγωνίστριας του, προσφέροντας μια ουσιαστική στην απλότητά της ερμηνεία! Φυσικά σπουδαίο ρόλο διαδραματίζουν κι οι δύο βοηθητικοί ρόλοι των Στεφανίας Ζώρα και Αυγουστίνου Κούμουλου που με το ταλέντο τους σε πολλαπλούς ρόλους συνεισφέρουν τόσο στην πλοκή όσο και στο τελικό αισθητικό αποτέλεσμα. Το λευκό σκηνικό της Ηλένιας Δουλαδίρη σε συνδυασμό με τους φωτισμούς , επιμέλειας της Ζωής Μολυβδά-Φαμέλη, αποτύπωσαν με εξαιρετικό τρόπο τα κενά συνείδησης της ηρωίδας, τις εκλάμψεις μνήμης και τις σκοτεινές πτυχές του νου! Τέλος η βίντεο δημιουργία δια χειρός Δημήτρη Μαντζώρου δίνει μια πολλά υποσχόμενη καθαρτική αύρα στο τέλος του έργου.
Πρόκειται για ένα δύσκολο έργο που πραγματεύεται πολύ σοβαρά ζητήματα όπως η εκφύλιση του μυαλού, το πένθος, η διαχείριση της απώλειας κι οι επιπτώσεις που έχουν όλα αυτά όχι μόνο στο πάσχον άτομο αλλά και στον περίγυρό του. Ένα αφαιρετικό στην σκηνική του όψη έργο που βασίζεται στο δυνατό θέμα του και κυρίως στις πολύ δυνατές κι ουσιαστικές ερμηνείες. Το κοινό φεύγει στην πλειονότητα του συγκλονισμένο από την αλήθεια του έργου και την αυθεντικότητα των ερμηνειών.
Απόφοιτος Τ.Θ.Σ. Ε.Κ.Π.Α.
