Review | Προσοχή! «Ένα κάποιο κενό».
- Maria Karameta
- 26 Δεκ 2025
- διαβάστηκε 2 λεπτά
Έχεις ποτέ κοιτάξει έναν τυχαίο άνθρωπο κι αναρωτηθεί πώς μπορεί να είναι η ζωή του; Έχεις θαυμάσει, ζηλέψει ακόμα και φθονήσει κάποιον για την "τέλεια" ζωή του; Μήπως έχεις σκεφτεί τι θα γινόταν αν είχες επιλέξει κάποια άλλη κατεύθυνση στη ζωή σου; Μήπως τελικά αλλοτριώθηκες κι αγάπησες την ρουτίνα; Ή έκανες κάποια από τα όνειρα σου πραγματικότητα; Πόσα αν έχουν κάθε μέρα οι σκέψεις σου;
Το έργο «Ένα κάποιο κενό» της Βαλέριας Δημητριάδου, που παρακολουθήσαμε στο Θέατρο Εμπορικόν, εξετάζει την υπαρξιακή αναζήτηση του σύγχρονου ανθρώπου με ευαισθησία και χιούμορ. Η παράσταση αποτελείται από εφτά παράλληλες ιστορίες που συνδέονται μεταξύ τους, κι έχουν ως κοινή συνισταμένη την εσωτερική απομόνωση του ανθρώπου και την ανάγκη του να νοηματοδοτήσει με κάποιον τρόπο την ύπαρξή του. Παρακολουθούμε ιστορίες απλών ανθρώπων που θα μπορούσαν να ζουν στο διπλανό σπίτι ή να είμαστε εμείς, που παρά την φαινομενική «κανονικότητα» της ζωής τους κρύβουν πληγές του παρελθόντος κι επαναλαμβανόμενες αστοχίες. Μικρές ρωγμές που δημιουργούνται κατά την διάρκεια της ζωής τους, τους κάνουν να συνειδητοποιούν πώς θα ήταν η ζωή τους έξω από τους ρόλους που έχουν υιοθετήσει, και μπορεί και να μην αποχωριστούν ποτέ. Καθ' όλη την διάρκεια της παράστασης αιωρείται κι ακονίζεται ένα ερώτημα, προσωπικό και καθολικό ταυτόχρονα, «Μπορούμε να σπάσουμε τα δεσμά μας και να βγούμε από αυτούς τους ρόλους;».
Η σκηνοθεσία της Βαλέριας Δημητριάδου είναι θαυμαστή κι ανάλογη της ποιότητας του κειμένου. Ο χώρος, επιμέλειας της Ζωής Μολυβδά Φαμέλη, λιτός, σχεδόν γυμνός, μετατρέπεται σε τόπο μνήμης και συναισθηματικού φορτίου, χωρίς να στερείται τίποτα. Ιδιαίτερα αποτελεσματική είναι η χρήση του φωτισμού, επιμέλειας Ιωάννας Αθανασίου και Τάσου Παλαιορούτα, ο οποίος λειτουργεί συμβολικά, όπως επίσης και της μουσικής επιμέλειας του Φοίβου Παπαγιάννη, με τα live κομμάτια που ερμηνεύει ο Νικόλας Παπαδομιχελάκης με την συνοδεία γιουκαλίλι να είναι μια εξαιρετική νότα που εντείνει την συναισθηματική φόρτιση. Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι αριστουργηματικές στην απλότητά τους καθώς ξεχωρίζουν για την αμεσότητα και την ειλικρίνειά τους. Το βάρος πέφτει περισσότερο στο ανείπωτο παρά στον λόγο, στοιχείο που ενισχύει τη συνολική αίσθηση της απουσίας. Η χρήση του video, που επιμελήθηκε ο Αποστόλης Κουτσιανικούλης, είναι καίριας σημασίας και προσδίδει κάτι το ξεχωριστό στο σύνολο της παράστασης.
Το έργο απευθύνεται σε θεατές που είναι πρόθυμοι να αφεθούν στη σιωπή και στον εσωτερικό διάλογο, προσφέροντας μια εμπειρία βαθιά ανθρώπινη και ουσιαστική. Απαιτεί μια διάθεση εσωτερικής παρατήρησης κι ερμηνείας με ενεργή συμμετοχή. Όλοι οι χαρακτήρες της παράστασης έχουν κάτι από εμάς, τα βιώματα, οι προβληματισμοί, η καθημερινότητα τους είναι καθ' όλα γνώριμα.
Μια εξαιρετική παράσταση στην ολότητα της, χωρίς ίχνος διδακτισμού και πεσιμισμού που μας γεμίζει θάρρος κι ελπίδα πως είναι στο χέρι μας η συνειδητοποίηση κι η αλλαγή, επιβεβαιώνοντας ότι το κενό μπορεί τελικά να είναι γεμάτο νόημα αν δεν προσπαθήσουμε να το προσπεράσουμε ή να το κουκουλώσουμε.
Απόφοιτη Τ.Θ.Σ. Ε.Κ.Π.Α
