Interview: Οι ηθοποιοί της παράστασης «Πυρεξία – Τρία οράματα για τη Μέση Ανατολή» στέλνουν το δικό τους μήνυμα για ειρήνη
- Ανδρονίκη Προκόπη
- πριν από 2 ώρες
- διαβάστηκε 3 λεπτά
Την ώρα που ετοιμάζω αυτή τη συνέντευξη, ξεσπά ένας ακόμη πόλεμος στη Μέση Ανατολή. Η περιοχή αυτή φλέγεται για ακόμα μια (και πολλοστή) φορά. Θα δανειστώ για ακόμα μια φορά τα λόγια του Roberto Benigni: «Μπορεί ο πόλεμος να εξανθρωπιστεί; Το πιο απάνθρωπο πράγμα στον κόσμο; Ο πόλεμος δεν πρέπει να εξανθρωπιστεί. Πρέπει να εξαφανιστεί!».
Με αφορμή, λοιπόν, τη φρίκη και τις φρικαλεότητες που λαμβάνουν χώρα στον κόσμο, αποφάσισα να κουβεντιάσω με τους ηθοποιούς της παράστασης «Πυρεξία – Τρία οράματα για τη Μέση Ανατολή» για τον απάνθρωπο πόλεμο, για την ανθρωπότητα και την πανανθρώπινη αξία της ειρήνης, που τόσο την έχουμε ανάγκη... Άλλωστε το ίδιο το έργο καταλήγει ότι μόνο μέσα από την αγάπη και την ειρήνη μπορεί η ανθρωπότητα να προχωρήσει...
Δημήτρης Γεωργαλάς
Ως ηθοποιός και ως ρόλος, τι γνώμη θα είχατε αν αυτό που πρεσβεύετε συνέβαινε στη χώρα σας; Αναφέρομαι στην πρώτη ιστορία.
Ουσιαστικά, η ερώτηση είναι τι θα έκανα αν κάποιος εισέβαλε στη χώρα μου, γκρέμιζε το σπίτι μου και ξεκινούσε να χτίσει κάτι άλλο πάνω στα ερείπιά μου. Ουσιαστικά, είναι αυτό που συμβαίνει αυτό τον καιρό πολύ κοντά μας, κι έχει γίνει μια αφόρητη καθημερινότητα και απειλή για όλους μας! Δεν ξέρω αν θα μπορούσα μόνος μου να κάνω τίποτα, αλλά πιστεύω ότι σε τέτοιες περιπτώσεις ενώνεσαι με την πατρίδα σου και πολεμάς, υπερασπίζεσαι τη ζωή σου. Εύχομαι να πάψει να συμβαίνει. Η ανθρώπινη ιστορία έχει καταντήσει ένας αποτροπιασμός!
Μιράντα Ζησιμοπούλου
Πού αρχίζει και πού σταματάει η ευαισθησία της ηρωίδας σας; Υπάρχει; Μήπως ξυπνάει στην πορεία της ιστορίας;
Ο τρόπος που προσέγγισα την Τάνια είναι βασισμένος στο ότι προϋπάρχει ευαισθησία μέσα της, κάτι που φαίνεται και από το επάγγελμα που επιλέγει να ασκήσει (ενώ τη θέτει σε κίνδυνο έμμεσα). Άλλωστε, πιστεύω πως όλοι οι ήρωες του έργου έχουν μέσα τους την ίδια ικανότητα να παραμερίσουν τελικά τις όποιες διαφορές και αντιστάσεις τους. Διαφορετικά δε θα το έκαναν. Σίγουρα όμως για ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ιστορίας, η Τάνια αντιστέκεται σε αυτό που συμβαίνει, αφενός λόγω της νοοτροπίας με την οποία έχει μεγαλώσει και αφετέρου λόγω φόβου. Είναι όμως – έξυπνα και πολύ συμβολικά γραμμένη στο κείμενο από τη συγγραφέα κα Γουάλας – η μεταστροφή της Τάνιας, μόλις αντιληφθεί πως ο άνθρωπος που έχει απέναντί της, το μόνο που θέλει είναι να την καταλάβει, να τη βοηθήσει και να της δώσει το χώρο να εκφραστεί ανοιχτά.
Φανή Γέμτου
Η ηρωίδα σας, αφού έχει χάσει σπίτι, πατρίδα, οικογένεια, σε τι πιστεύει τώρα πια; Προσμένει κάτι;
Η Παλαιστίνια Ουμ Χισάμ, η ηρωίδα μου, δεν ελπίζει τίποτα, δε φοβάται τίποτα, είναι ελεύθερη, όπως λέει και ο Καζαντζάκης.
Στέκεται πλέον μέσα στο χώρο και στο χρόνο με τη σοφία ενός ανθρώπου που δεν έχει ούτε να χάσει ούτε να κερδίσει κάτι. Γιατί ό,τι ήταν να χαθεί ή να κερδηθεί, έχει ήδη συμβεί. Τα πάντα μοιάζουν να έχουν συντελεστεί κι όμως, με έναν παράξενο τρόπο, μοιάζουν να συντελούνται ξανά και ξανά. Ο θεατής παρακολουθεί την ηρωίδα σε ένα μεταβατικό στάδιο, σε μια συνθήκη που έχεις την αίσθηση ότι επαναλαμβάνεται ένας φαύλος κύκλος μέχρι να υπάρξει μια υπέρτατη λύτρωση ή μια τελική λύση.
Το περιβάλλον της πρώτης ιστορίας φέρει μια έντονη μεταφυσική διάσταση. Η Ουμ Χισάμ, όπως και οι άλλοι χαρακτήρες, κινούνται σε υπαρξιακά μεταίχμια. Δεν ξέρω αν υπάρχει μια χειροπιαστή λύτρωση να προσμένει και ίσως η ίδια η ηρωίδα να το γνωρίζει καλά αυτό. Παρ’ όλα αυτά στέκεται απέναντι στο μοιραίο, δίπλα σε ανθρώπους που τη συνδέουν και ταυτόχρονα τη χωρίζουν πολλά και απρόσμενα πράγματα, με τη βαθιά σοφία ενός ανθρώπου που κοιτά τον κόσμο με βλέμμα διαπεραστικό και με μια τρυφερή αγάπη και κατανόηση για την ανθρώπινη φύση, από την οποία κανείς μα κανείς δεν ξέφυγε ποτέ.
Δημήτρης Τσιγκριμάνης
Ποιο είναι πιο δύσκολο και πιο ψυχοφθόρο; Να συμπονέσετε τον εχθρό σας ή να περιγράψετε σε εμάς στο σήμερα όλα όσα προκαλεί ο πόλεμος και ίσως δεν τα φανταζόμαστε εμείς; Ποιες είναι οι δυσκολίες και οι αντιθέσεις – αντιφάσεις των δύο χαρακτήρων (του Ισραηλινού στρατιώτη και του Ιρακινού φοιτητή);
Και τα δύο είναι εξίσου δύσκολα. Το να συμπονέσεις τον εχθρό προϋποθέτει να παραμερίσεις τον δικό σου εγωισμό, να αντιμετωπίσεις τον άλλον επί ίσοις όροις και να προσπαθήσεις να μπεις για λίγο στα παπούτσια του. Επίσης το να προσπαθείς να συνέπειες ενός πολέμου σε μια θεατρική συνθήκη όταν δίπλα σου γίνεται ένας πραγματικός πόλεμος, είναι σε ένα βαθμό τραγική ειρωνεία.
Το να καλείσαι να υποδυθείς στα πλαίσια μιας παράστασης τόσο τον κατακτητή όσο και τον αντιστεκόμενο, είναι μια πρόκληση. Όχι τόσο ερμηνευτικά, όσο συνειδησιακά: πρέπει με έναν τρόπο να αναλύσεις τις προθέσεις και των δύο, να δικαιολογήσεις σε κάποιο βαθμό τις πράξεις τους και να προσπαθήσεις να τους αντιμετωπίσεις με τον ίδιο σεβασμό, όσο κι αν αυτό μερικές φορές έρχεται σε αντίθεση με προσωπικές σου εκτιμήσεις.
Σας ευχαριστώ θερμά για το χρόνο σας και για την κουβέντα μας! Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα.
