Search Results

Έχω την τιμή και την χαρά να φιλοξενώ στα διαδικτυακά μου κιτάπια έναν νέο και πολλά υποσχόμενο ηθοποιό, τον Γιώργο Τσουρουνάκη. Ο Γιώργος φέτος το καλοκαίρι "χορεύει" στα βήματα του "χορού", στην αρχαία τραγωδία "Φιλοκτήτης". Η παράσταση κάνει πρεμιέρα στο τέλος Ιουνίου. Πώς είναι για σένα η εμπειρία να συμμετέχεις σε μια παράσταση όπως ο «Φιλοκτήτης»; Ειδικά μέσα από τον ρόλο του Χορού, που δεν είναι πάντα εύκολος. Η εμπειρία του να συμμετέχω στην παράσταση ο Φιλοκτήτης είναι πρωτόγνωρη για μένα, μιας και είναι η πρώτη φορά που θα είμαι μέλος μιας αρχαίας τραγωδίας. Πρόκειται για ένα έργο που αφορά την προδοσία και την εξαπάτηση, αλλά από δύο διαφορετικές οπτικές γωνιές, εκείνη των νεότερων και εκείνη των γηραιότερων. Πώς αντιλαμβάνεται, αντιμετωπίζει και χειρίζεται η κάθε γενιά τα ηθικά διλήμματα τα οποία συναντά. Ο ρόλος του Χορού είναι απαιτητικός, ακριβώς επειδή δεν είναι ατομικός. Δεν έχεις να αποδώσεις έναν χαρακτήρα με προσωπική διαδρομή, αλλά να ερμηνεύσεις μια φωνή κοινότητας. Αυτό απαιτεί μεγάλη ακρίβεια, ενέργεια και συντονισμό.  Είναι όμως και ένα πεδίο μεγάλης δημιουργικότητας. Ειδικά όταν δουλεύεις με έναν σκηνοθέτη όπως ο Γιώργος Κιμούλης που εμπιστεύεται και αναδεικνύει τη δυναμική του Χορού, μπορείς να εξερευνήσεις τη σωματικότητα, τον λόγο, τη μουσικότητα και τη συλλογική παρουσία στη σκηνή με τρόπους πολύ ιδιαίτερους. Ο Χορός στην παράσταση μας δεν είναι συμπληρωματικός, ο ρόλος του είναι βασικός και καθοριστικός, αφού είναι καθ' όλη τη διάρκεια επί σκηνής και αλληλεπιδρά ουσιαστικά με τους πρωταγωνιστές .  Ο Χορός έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο να "μιλά" στο κοινό σχολιάζοντας σχεδόν σε α' χρόνο τα γεγονότα. Εσύ πώς τον νιώθεις; Σου φαίνεται πιο δύσκολος ή πιο ελεύθερος σε σχέση με έναν βασικό/ατομικό ρόλο; Ο Χορός έχει πράγματι έναν μοναδικό τρόπο να συνομιλεί με το κοινό, ωστόσο δεν υπάρχουν μεγάλες διαφορές σε σχέση με έναν ατομικό ρόλο. Οι απαιτήσεις είναι αντίστοιχες μπορεί και μεγαλύτερες ανάλογα την καθοδήγηση από τον σκηνοθέτη και τον χορογράφο. Στη δική μας παράσταση ο Χορός έχει μια σημαντική και στιβαρή παρουσία σε όλη τη διάρκεια, που χρειάζεται απόλυτο συντονισμό, με το βλέμμα, το σώμα, τη συνεννόηση, την εγρήγορση, με στόχο την προστασία του αρχηγού. Και όλο αυτό με μια ειδική σωματική συνθήκη και συγκεκριμένη εκφορά λόγου. Αυτό του δίνει μια μοναδική δυναμική, αλλά αποτελεί και μια ιδιαίτερη πρόκληση για τον ηθοποιό ξεχωριστά .  Υπάρχει κάποιο κομμάτι όπως πχ. πρόβες, συνεργασία με τη σκηνοθετική ομάδα, η «χημεία» με τους υπόλοιπους του Χορού που σου "έμεινε" περισσότερο; Δεν θα μπορούσε να μην υπάρχει κάτι που έχω κρατήσει από την πορεία προς την υλοποίηση της παράστασής μας. Και δεν είναι ένα, είναι πολλά, ξεκινώντας από τις πρώτες συναντήσεις, αναλύοντας και μιλώντας για το έργο, μέσα από την μελέτη και την έρευνα που είχε κάνει ο Γιώργος Κιμούλης. Προέκυπταν συνεχώς νέα θέματα συζήτησης και μοιραζόταν μαζί μας τις σκέψεις του και τις απεριόριστες γνώσεις του. Η κάθε πρόβα μας λειτουργούσε πραγματικά σαν σεμινάριο !  Όπως το τραύμα του Φιλοκτητη, έτσι και τα "τραύματα" του κοινωνικοπολιτικού συστήματος, περιβάλλονται από μια δυσωδία. Χωρίς να "χρωματίσουμε" άτομα και καταστάσεις, θα ήθελα να μοιραστείς την γνώμη σου για τα μέχρι τώρα αποτελέσματα της δίκης για το Μάτι, αλλά και για τις εξελίξεις με το θέμα των Τεμπών . Θα συμφωνήσω απόλυτα με τη συσχέτιση της δυσοσμίας, όσον αφορά σε αυτές τις δυο σύγχρονες τραγωδίες. Σκορπίζοντας στάχτες και πόνο στη μια περίπτωση και ποτίζοντας την κοιλάδα των Τεμπών με αίμα στη δεύτερη και όλα αυτά λόγω λάθους, ανευθυνότητας και ανοργανωσιάς. Λάθος χειρισμοί και ελλιπή συστήματα δεν νοούνται όταν διακυβεύονται ανθρώπινες ζωές. Και δυστυχώς, αμφιβάλλω, θυμώνω και νιώθω τεράστια ανασφάλεια, γιατί πιστεύω -μακάρι να διαψευστώ - ότι το επόμενο ακραίο γεγονός θα καταλήξει σε μια ακόμα τραγωδία της εποχής μας.  Ο Φιλοκτήτης είναι προδομένος και αδικημένος από τον κοινωνικό του περίγυρο. Μολαταύτα όταν κρίνεται απαραίτητη η παρουσία του για την ολοκλήρωση της αποστολής, γίνεται προσπάθεια με δόλια κυρίως μέσα, για την επανένταξη του στην ομάδα. Πόσο διαχρονικό θεωρείς πως είναι αυτό το μάθημα και πόσο εύκολα πιστεύεις πως ένας άνθρωπος -σήμερα- μπορεί να υποκύψει σε αντίστοιχα καλέσματα, λόγω της ανάγκης να είναι αποδεκτός και αρεστός από τους άλλους; Σου έχει τύχει ποτέ; Είναι απίστευτο το πόσο διαχρονικός είναι ο Φιλοκτήτης. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που εγκαταλείφθηκε όταν δεν ήταν "χρήσιμος" και τον θυμήθηκαν ξανά όταν τον χρειάστηκαν. Αυτό το μοτίβο, δυστυχώς, το βλέπουμε συνέχεια γύρω μας – και στις σχέσεις και στη δουλειά και στην κοινωνία γενικότερα. Η ανάγκη να νιώθουμε αποδεκτοί είναι πολύ δυνατή και πολλές φορές μάς οδηγεί στο να βάζουμε στην άκρη τον εαυτό μας, απλώς για να "ανήκουμε" κάπου. Νομίζω ότι όλοι έχουμε μια παρόμοια εμπειρία! Ξέρω πως πιθανότατα σε κούρασα, αλλά θεωρώ πως όταν δίνεται η ευκαιρία, είναι καλό να ακούγονται οι απόψεις των νέων ανθρώπων για τα τεκταινόμενα. Μετά από την αδιαφιλο(κτητο)νίκητη επιτυχία της παράστασης το καλοκαίρι-κάτι που θεωρώ δεδομένο - τι "μαθήματα" πιστεύεις πως έχεις πάρει από το έργο αυτό, τι σε "άγγιξε" περισσότερο; Καθόλου δε με κούρασες – ίσα ίσα, χαίρομαι όταν υπάρχει διάθεση για ουσιαστική κουβέντα. Όσον αφορά την παράσταση, κάθε δουλειά κάτι σου αφήνει, αλλά σε αυτή συγκεκριμένα όλη η  διαδικασία από από το μηδέν μέχρι και τώρα που παίρνει σάρκα και οστά, ήταν κάτι το μοναδικό που νομίζω όλους μας έκανε όχι μόνο καλύτερους ηθοποιούς αλλά εμπλούτισε τις γνώσεις μας πάνω στο αντικείμενο μας. Νομίζω το πιο δυνατό που κράτησα είναι πως όταν αφιερωθείς πραγματικά σε κάτι – ακόμα κι αν στην αρχή σε τρομάζει ή σε ζορίζει – στο τέλος κάπως σε ανταμείβει. Οπότε ναι… αν αυτή η επιτυχία είναι “δεδομένη”, τότε είναι γιατί κάτι μέσα μας συντονίστηκε. Και αυτό είναι το πιο σπουδαίο. Καιιιι...ποια είναι τα πλάνα σου για τον χειμώνα; Τη νέα θεατρική σεζόν θα βρίσκομαι σε δυο παραγωγές του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού. «ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΤΣΙΡΚΟ» του Ιάκωβου Καμπανέλλη σε σκηνοθεσία του Πέτρου Ζούλια και στην «ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΠΑΡΙΣΙΩΝ» του Βίκτωρος Ουγκό σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη.  Και οι δύο αυτές παραγωγές θα ανέβουν στο Θέατρον, Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» από μέσα  Οκτώβρη και μετά! Ευρυγένης

Ένα Review ξεχωριστό σου γράφω αυτό το δειλινό απ' του Χελμού τα ύψη, για μια πανώρια κοπελιά ωσάν τα κρύα τα νερά που πνίγηκε στη θλίψη. Είναι Γκόλφω η κοπελιά που ο έρως έφτιαξε φωλιά μες στα ζεστά της στήθη, που για χατίρι ενός γαμπρού έβαλε μες στο δόλιο νου, να σβήσει όλα τα ήθη. Κι ήταν ο Τάσος ο γαμπρός, του Ζήση ο γιδοβοσκός, το τίμιο παλικάρι, που μες στης Γκόλφως της καρδιά, πήγε και άναψε φωτιά, κυρά του θα την πάρει. Μα ο Κίτσος του Ζήση ανεψιός, στη Γκόλφω δίνει γη και βιός γυναίκα αν την επάρει, μα η Γκόλφω από έρωτα τυφλή, ματιά δε ρίχνει πονηρή όσο κι αν τη φλερτάρει. Αλίμονο όμως θεατή, μοιραία πλεκτάνη θα στηθεί, λες και δε φτάναν ούλα, του Ζήση η κόρη η ακριβή, τη Γκόλφω θε να εκδικηθεί, η άκαρδη η Σταυρούλα. Κι έτσι ζητεί από τον μπαμπά να τάξει στάνες και παρά στον Τάσο την φτωχάλα, άντρας δικός της αν γενεί, και στη φτωχή τη Γκόλφω μας να ρίξει τη ροχάλα. Κι έτσι του Ζήση ο παράς στον Τάσο γυάλισε μεμιάς, τη φτώχεια του να σβήσει, θα πάρει όλα τα λεφτά, γυναίκα, δούλα και κυρά θα είν' η μικρή του Ζήση. Τα νέα ταξίδεψαν γοργά, κι έφτασαν τάχιστα στα αφτιά της δύσμοιρης της Γκόλφως, που σαν τα άκουσε μεμιάς, σφίχτηκε ο κόλπος της καρδιάς, φτερούγισε ο κόρφος. Στο άκουσμα αυτής της συμφοράς η Γκόλφω σάλεψε μεμιάς, κατάρες τώρα ρίχνει. του Τάσου πλέον το πουλί, ποτέ του πια μη σηκωθεί, το έδαφος να δείχνει. Κατάρες, δαίμονες, θεοί τον Τάσο δε φοβίζουν, διώχνει τη Γκόλφω μακριά, παίρνει Σταυρούλα και λεφτά, γαμήλιο γλέντι και χαρές οι δυο τους κανονίζουν. Και να σου η Γκόλφω η καψερή, φτάνει στο γλέντι μοναχή, την τρέλα της ξεχνάει, στον Τάσο πάει να ευχηθεί, να 'χει χαρά και να ευτυχεί, με αυτή που αγαπάει. Σαν τις ευχές τις έδωσε ξαφνιάζοντας τους όλους, πήρε τον δρόμο τον μακρύ για του Χελμού την κορυφή, τον Χάρο τώρα πάει να βρει, να φύγει γι' άλλους κόσμους... Οι εντυπώσεις μας για την παράσταση Η Golfω είναι μια εύθυμη παράσταση, χωρίς βέβαια να λείπει το original δράμα της Γκόφλως. Η ομάδα των ηθοποιών, τέσσερις στον αριθμό, μέσα από συνεχείς εναλλαγές ερμηνεύουν όλους τους πρωταγωνιστικούς ρόλους του έργου. Το σημαντικότερο όμως, είναι πως αποδίδουν ανά πάσα ώρα και στιγμή τα συναισθήματα αυτών. Χαρά, λύπη, έρωτας, θυμός, πόνος... Η Golfω, αποτελεί έναν στρόβιλο συναισθημάτων που έρχεται να μας ξεσηκώσει και να μας συγκινήσει. Η διάρκεια της παράστασης (περί τα 75 λεπτά) είναι υπεραρκετή ώστε να γελάσετε και να συγκινηθείτε παρέα με τους ηθοποιούς, σε αυτό το ταξίδι γεμάτο έρωτα και διαπλοκή. Το έργο του Σπ. Περεσιάδη, πάντα επίκαιρο, μας θυμίζει ποιες είναι οι πραγματικές αξίες στη ζωή και πως η αγάπη είναι αυτή που πάντα νικάει στο τέλος... ή όχι; Η Golfω, θα σας περιμένει μέχρι το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Απρίλη, στο Θέατρο 104, στο Γκάζι! Καλή θέαση! Ευρυγένης

Στη θεατρική σκηνή του Αντώνη Αντωνίου, σε σκηνοθεσία του ίδιου αλλά και της αγαπημένης Νατάσας Ασσήκη, ανεβαίνει από Τεταρτη ως Κυριακή "Το σημειωματάριο" του Jean-Claude Carrière. Η Ελένη Κούστα και ο Νίκος Νίκας, στο "Σημειωματάριο". Πρόκειται για μια παράσταση με πολύ γρήγορο ρυθμό, σπιρτόζικη, με καυστικό χιούμορ και φυσικά ρομάντζο. Εδώ που τα λέμε δε μπορείς να περιμένεις και κάτι λιγότερο από έναν από τους πλέον αναγνωρισμένους Γάλλους συγγραφείς και σεναριογράφους του 20ου αιώνα. Η πλοκή: Κάπου στο Παρίσι, στον πέμπτο όροφο μιας μεγάλης πολυκατοικίαας, σε ένα περιποιημένο ιδιόκτητο διαμερισματάκι, ζει ο Ζαν Ζακ. Ο Ζαν Ζακ, είναι ένας ορκισμένος εργένης-νομικός σύμβουλος στο επάγγελμα- με μεγαλύτερη του "προίκα" την ατζέντα του. Μια ατζέντα-ημερολόγιο όπου καταγράφει όλες τις κατακτήσεις του. Μολαταύτα, φαίνεται πως η "κατάκτηση" της περασμένης νύχτας, ξέχασε μισάνοιχτη της πόρτα του διαμερίσματος φεύγοντας και μια γυναίκα άρπαξε την ευκαιρία για να μπει. Τι νέα ή μάλλον, τι παλιά φέρει αυτή η γυναίκα για τον Ζαν Ζακ; Δεν ξέρουμε πως τη λένε ούτε από που έρχεται αλλά ξέρουμε πως ψάχνει έναν άνδρα. Έναν άνδρα που μαζί του μοιράστηκε κάτι μαγικό. Μπήκε σε λάθος διαμέρισμα; Είναι στον σωστό όροφο; Μήπως μπήκε σε λάθος πολυκατοικία; Πόσο τυχαία πέρασε το κατώφλι του Ζαν Ζακ; Η συνέχεια επί σκηνής! Τον Νίκο Νίκα τον ξέρετε. Αν όχι, να αναφέρω πως είναι ενεργός από τις αρχές της δεκαετίας του '90, ενώ ευρύτερα γνωστός- τουλάχιστον στη γενιά μου (δηλαδή τους μπαρμπάδες της δεκαετίας του '90), έγινε από τη σειρά "Μαύρα Μεσάνυχτα" ως ο δικηγόρος Ερρίκος Γκίκας. Αν και έχουν περάσει σχεδόν 18 χρόνια από τότε, θυμάμαι πως ήταν μια από αυτές τις μαγικές στιγμές που ο ηθοποιός εμφανίζεται στο γυαλί και αμέσως αντιδράς σαν τον Dicaprio στο παρακάτω meme, συνειδητοποιώντας πως είναι η φωνή αμέτρητων χαρακτήρων από αγαπημένες παιδικές σειρές. Εγώ, όταν είδα/άκουσα τον Νίκο Νίκα στα "Μαύρα Μεσάνυχτα" Αφήνω το κομμάτι nostalgia aka περασμένα μεγαλεία και επανέρχομαι στο "Σημειωματάριο". Για να καταφέρω να περάσω το μήνυμα σωστά, θα σας πω πως ο χαρακτήρας του Νίκου Νίκα λοιπόν, ο Ζαν Ζακ, είναι κάτι μεταξύ του Μάνθου Φουστάνου και του Barney Stinson. Ένας αθεράπευτος γυναικάς που πίσω από το προσωπείο του δυναμικού άνδρα (εν προκειμένω δικηγόρου) καταφέρνει από βράδυ σε βράδυ ή από βδομάδα σε βδομάδα, να πετυχαίνει άλλη μια καταχώρηση στο "Σημειωματάριο" του. Ο Νίκος Νίκας, κατοπτρίζει απόλυτα το physique αυτού του άνδρα. Καλοστεκούμενος, όχι πολύ μεγάλος αλλά ούτε και πολύ μικρός, με τη χαρακτηριστική φωνή του και το εκφραστικό του βλέμμα, φαίνεται πως είναι ένας άνθρωπος με αυτοπεποίθηση, έτοιμος να "καμακώσει" την επόμενη γοργόνα που θα του κεντρίσει το ενδιαφέρον. Σβέλτος πάνω στη σκηνή, δυναμικός, με αυτοπεποίθηση σε κάθε κίνηση και βήμα του, συγκινητικός αλλά και αστείος, αποτελεί ιδανική επιλογή για τον ρόλο. Και απέναντί του, η Ελένη Κούστα. Απολογούμαι την παράβαση του "οι κυρίες προηγούνται", but nostalgia hit first. Η Ελένη Κούστα, γνωστή ηθοποιός του Εθνικού Θεάτρου και Θεατρολόγος, με εκατοντάδες μίλια στο κοντέρ σε θέατρο και τηλεόραση, ενσαρκώνει τη Σούζαν, τη γυναίκα που έρχεται και φέρνει τούμπα τη ζωή του Ζαν Ζακ. Η δυναμική που φέρνει στη σκηνή με την είσοδό της, προδίδει από το πρώτο δευτερόλεπτο πως η παράσταση είναι ένα έργο που παίζεται από δύο, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Εξίσου σβέλτη και εκφραστική, κουβαλάει μια κυκλοθυμία που κρατάει το κοινό σε μια μόνιμη εγρήγορση και μια απορία για το αν τελικά είναι το οφθαλμοφανές, δηλαδή μια παλιά κατάκτηση του Ζαν Ζακ ή κάποια πολύ καλά δασκαλεμένη γυναίκα, που έρχεται για να τον βάλει στη θέση του. Η Ελένη Κούστα και ο Νίκος Νίκας, στο "Σημειωματάριο" Η παράσταση έχει διάρκεια περίπου μια ώρα και ένα τέταρτο, και κυλάει πολύ ευχάριστα, με στιγμές που προκαλούν γέλιο, και άλλες που προκαλούν προβληματισμό και μικρές τσιμπιές συγκίνησης. Πόσο μόνος μπορεί να αισθάνεται ένας άνθρωπος που κάθε νέα μέρα προσδοκά να ρίξει ένα καινούριο άτομο στο κρεβάτι του; Τι γεμίζει περισσότερο την αχόρταγη ανθρώπινη ψυχή; Ο φθηνός, περιστασιακός έρωτας ή μια σχέση γεμάτη συντροφικότητα και δυνατές στιγμές; Πόσο όμως κρατάνε αυτές οι δυνατές στιγμές; Πότε μετατρέπονται σε ρουτίνα και πόσο εύκολο είναι τελικά να καταστρέψουμε όλα όσα μπορεί να χτίσουμε με κόπο, χρόνο και αγάπη, απλά επειδή "βαρεθήκαμε"; Δε θα σας απαντήσω εγώ, και σίγουρα δε θα πάρετε τις απαντήσεις σας από μια θεατρική παράσταση. Αυτό που μπορώ πω είναι πως θα παρακολουθήσετε μια καλοστημένη και έξυπνη θεατρική παράσταση, με δυο εξαιρετικούς ηθοποιούς, που θα σας ταρακουνήσει και θα σας "στείλει" σπίτι σας πιο ανάλαφρους ή...πιο φορτωμένους. Καλή θέαση! Ευρυγένης

WLT TEAM Σόνια Γεροδήμου Γενική Διεύθυνση agapametheatro@gmail.com Ευρυγένης Δημοσιογράφος evrygenislovestheater