Review: «Η παρέλαση» περνά με βαρύ βηματισμό έξω από το παράθυρο μας.
Studio Μαυρομιχάλη απόψε, και ο κόσμος μαζεύτηκε από νωρίς.
«Η παρέλαση» της Λούλας Αναγνωστάκη, σε σκηνοθεσία του Νεκτάριου Λιονάκη ετοιμάζεται να ξεκινήσει τον ζωηρό βηματισμό της.
Το μονόπρακτο της Λούλας Αναγνωστάκη αποτελεί το τρίτο και τελευταίο μέρος του έργου "Η τριλογία της Πόλης" και πραγματεύεται πολύ λιτά και αλληγορικά την κοινωνική απομόνωση ως μέσο αυτοπροστασίας. Παράλληλα βλέπουμε πώς λειτουργεί η τραυματική μνήμη και πώς μπορεί να επηρεάσει τις σχέσεις ακόμα και των πιο κοντινών μεταξύ τους ανθρώπων. Όλα αυτά κάτω από τη σκιά ενός πολέμου που φουντώνει.
Κόσμος έχει συγκεντρωθεί στην πλατεία.
Το πλήθος φωνάζει και επευφημεί ενώ τα άρματα πλησιάζουν.
Σε ένα υπόγειο δωμάτιο με ένα παράθυρο που μοιάζει πιο πολύ με φεγγίτης, παρακολουθούν την παρέλαση δύο παιδιά.
Δυο παιδιά που ζουν απομονωμένα, μακριά από τα μάτια του κόσμου.
Δυο παιδιά, η Ζωή και ο Άρης που η μόνη τους παρέα είναι αυτοί και οι εαυτοί τους.
Η Ζωή, ήρεμη και ώριμη μα συνάμα απρόβλεπτη και αδάμαστη, κάθεται στη γωνιά της πλέκοντας.
Η Ζωή που σαν καθρέφτης της ίδιας μας της ζωής, μέρα με τη μέρα ξετυλίγει το κουβάρι της και πλέκει νέες ιστορίες για να ζήσουμε.
Ιστορίες που γεμάτες χαρά και θλίψη. Ιστορίες γεμάτες ευτυχία αλλά και πόνο. Ιστορίες που μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους ή που βγάζουν το χειρότερο εαυτό μας.
Στο απέναντι κρεβάτι κάθεται ο Άρης.
Ένα γλυκό και αθώο παιδί, δύσκολο στην έκφραση με λόγια.
Πολεμάει τη μοναξιά του παίζοντας με τα χάρτινα καραβάκια του, αρμενίζοντας στο απέραντο πέλαγος της ζωής.
Τα πλοία του όμως δεν πλέουν σε ήρεμα νερά.
Κανόνια, όπλα, πόλεμος ταράζουν το ταξίδι τους.
Μια ναυμαχία μαίνεται και ταράζει τα φαινομενικά ήρεμα νερά της ζωής του.
Τους ρόλους της Ζωής και του Άρη έχουν επωμιστεί επάξια η Κωνσταντίνα Μάντζιου και ο Μανώλης Πίτερης.
Νέα παιδιά και οι δυο και κατά τα φαινόμενα, ιδιαίτερα ταλαντούχα!
Γοργοί και ταυτόχρονα ακίνητοι, σιωπηλοί και ταυτόχρονα εκκωφαντικοί, χορεύουν σε ένα χορό που δε φαίνεται να έχει τέλος και αρχή, σε έναν χορό που με βήμα σταθερό τους οδηγεί προς την πρώτη και ίσως τελευταία παρέλαση της ζωής τους.
Δε θα κρύψω πως μπορώ να φανταστώ και τους δυο σε μια από τις (λογικά περισσότερες απ' όσες χρειαζόμαστε) σειρές εποχής που η ελληνική τηλεόραση τιμάει τα τελευταία 7-8 έτη. Ως θεατής έχω φτάσει σε ένα σημείο να μη μπορώ να διαχωρίσω αν οι τηλεοπτικές ερμηνείες είναι πλέον θεατρικού επιπέδου ή αν το θέατρο αντλεί έμπνευση από το γυάλινο κουτί.
«Η παρέλαση» στο Studio Μαυρομιχάλη, αν και η διάρκειά της δεν ξεπερνά τη μία ώρα, θέλει γερό στομάχι και γερά νεύρα.
Αν μπορούσα να περιγράψω με μια λέξη την παράσταση, θα χρησιμοποιούσα την κυκλοθυμία.
Από την απόλυτη ησυχία περνά σε αμείωτη ένταση, και μετά πάλι από την αρχή.
Αν αντέχεις το κολύμπι στα κύματα, «Η παρέλαση» είναι για σένα.
Αν θες κάτι ανάλαφρο για να περάσεις χαλαρά τη βραδιά σου, στην αρχική μας σελίδα σίγουρα βρεις κάτι που σου ταιριάζει!
Καλή θέαση!
