Interview: Η Παναγιώτα Μπιμπλή στο We Love Theater|«Για τον Άμλετ, ρε!»
Τη φετινή θεατρική σεζόν, στο Θέατρο Φούρνος, θα ανέβει η παράσταση "Για τον Άμλετ ρε", ένας νέος μονόλογος- μάυρη κωμωδία σε κείμενο, σκηνοθεσία και ερμηνεία της Παναγιώτας Μπιμπλή.
Βρεθήκαμε λοιπόν με την Παναγιώτα λίγες ημέρες πριν την πρεμιέρα της παράστασης για να μας μιλήσει για όσα πρέπει να γνωρίζουμε για αυτήν.
Από πού γεννήθηκε η ιδέα για το «Για τον Άμλετ, ρε!»; Ποια ήταν η αρχική σκέψη ή η προσωπική παρατήρηση που σας οδήγησε να γράψετε αυτή την ιστορία;
Τη χρονιά που πέρασε, παρακολούθησα ένα από τα εργαστήρια θεατρικής γραφής του Μικρού Εθνικού, με διδάσκουσα τη συγγραφέα και σκηνοθέτιδα Ειρήνη Δερμιτζάκη. Εκεί, κάθε εβδομάδα ερχόμασταν σε επαφή με ένα διαφορετικό είδος θεατρικής γραφής, για το οποίο έπρεπε να γράψουμε μία εργασία λίγων σελίδων.
Όταν έφτασε η ώρα του μονολόγου, ένιωθα τρομερή ανάγκη να γράψω κάτι κωμικό. Κι έτσι, όπως συνήθως κάνω, ξεκίνησα το «ψάξιμο» από τον εαυτό μου…
Τι έχει πλάκα στη ζωή μου; Οι αποτυχίες μου.
Οι απορρίψεις και η επιμονή, το πώς έχω μάθει απ’ έξω τους διαλόγους που κάνουμε στις ακροάσεις και στα γραφεία casting, τα βλέμματα, τα κλισέ…
Είναι κι αυτό μια γλώσσα που μαθαίνεται. Και ξεκίνησα να γράφω παίζοντας μ’ αυτή τη γλώσσα. Μετά άνοιξαν κι άλλες πολλές πόρτες στο μυαλό μου, αλλά αυτή ήταν η αρχή.
Η ηρωίδα, η Πηνελόπη Μπουρλή, βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή της ζωής της. Πόσο εύκολο είναι τελικά να διεκδικήσει κανείς να ακουστεί και να αναγνωριστεί σε έναν χώρο τόσο απαιτητικό;
Πολύ σωστά τα συνδέεις αυτά τα δύο κι έτσι τα συνέδεσα κι εγώ.
Συναντάμε την Πηνελόπη σ’ αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή και μας ενδιαφέρει (ελπίζω!) να την ακούσουμε ακριβώς επειδή βρίσκεται στο όριό της.
Η εποχή μας είναι, κατ’ εμέ, σκληρή, φοβερά απαιτητική, όχι μόνο για να πετύχει κανείς στον τομέα του, αλλά και μόνο για να επιβιώσει.
Κι έτσι, κάπως, η πλειοψηφία τρέχει, αγωνιά, δουλεύει πολύ και συχνά καλύπτει βιαστικά την ανάγκη της για ψυχαγωγία μόνο με «σκρολάρισμα».
Οπότε, θέλει ίσως να φτάσει κανείς σ’ ένα όριο για να σταματήσει και να πει: «Μισό λεπτό, εγώ αρνούμαι να συνεχίσω έτσι».
Και στον συγκεκριμένο χώρο, για να αναγνωριστείς, ναι, από τη μέχρι τώρα εμπειρία μου, αν δεν έχεις κάποιου είδους «προβάδισμα» ή μια συνθήκη ζωής που να σου επιτρέπει να ασκείς την τέχνη σου αφοσιωμένος σ’ αυτήν, δεν είναι εύκολο.
Αλλά αυτά ακριβώς θα σας πει η Πηνελόπη, γλαφυρά και καυστικά!
Ο τίτλος «Για τον Άμλετ, ρε!» φαίνεται να έχει κάτι προκλητικό, έως και επαναστατικό. Τι συμβολίζει για εσάς ο Άμλετ μέσα σε αυτή την ιστορία και γιατί επιλέξατε να τον βάλετε στον τίτλο, ενώ η ηρωίδα σας δεν έχει σκοπό να αναμετρηθεί μαζί του;
Το πώς εμφανίζεται ο Άμλετ στην ακρόαση της Πηνελόπης, για να είμαι ειλικρινής, είναι κάτι που θα ’θελα να το βιώσουμε μαζί την ώρα της παράστασης!
Καταλαβαίνω πως ο τίτλος, σε συνδυασμό με την περιγραφή του έργου, μπορεί να φαίνεται κάπως ασύμβατος. Λακωνικά, θα πω πως πολλές φορές έχω παρατηρήσει τους ανθρώπους να μιλάμε για θεατρικούς ήρωες με μεγαλύτερο σεβασμό και συμπόνια απ’ ό,τι για πραγματικούς ανθρώπους με αντίστοιχα, ίσως, γνωρίσματα, που βρίσκονται γύρω μας στην κοινωνία ή ακόμη και στον στενό μας περίγυρο.
Προς αυτή την κατεύθυνση δείχνει ο τίτλος, με κωμική… αλλά ναι, όντως, και λίγο δηκτική διάθεση!
Το ότι ο Άμλετ, επίσης, έχει μείνει στη σκέψη μας ως ο κατεξοχήν αναποφάσιστος ήρωας έχει να κάνει με το γιατί θα τον συναντήσουμε.
Η παράσταση είναι τελικά μια αναφορά στο ίδιο το θέατρο ή ένας τρόπος να μιλήσετε για τις προσδοκίες, τις φιλοδοξίες και τις ματαιώσεις μας;
Νομίζω το δεύτερο κι απλώς τυχαίνει ο πιο οικείος κόσμος για εμένα να είναι αυτός του θεάτρου.
Ικανοποίηση, όμως, θα πάρω αν ο κάθε θεατής, ασχέτως επαγγελματικής ιδιότητας, συνδεθεί με την Πηνελόπη – η οποία πολύ θα ήθελε να ασχολείται μόνο με την τέχνη της και τα όνειρά της, αλλά την απασχολεί βαθύτατα και η φορολογία της…
Αν μπορούσατε να ευχηθείτε κάτι στο κοινό που θα έρθει να δει το «Για τον Άμλετ, ρε!», τι θα θέλατε να πάρει μαζί του φεύγοντας από το θέατρο;
Εύχομαι να μη χάσουν πολύτιμο χρόνο περιμένοντας να τους διαλέξει κάποιος.
Είτε αυτός είναι εργοδότης, φίλος, ερωτικός σύντροφος ή ό,τι άλλο.
Εύχομαι να διαλέξουν μόνοι τους τον ρόλο τους στο «έργο» και να τον ευχαριστηθούν όσο περισσότερο γίνεται ως την υπόκλιση…
Ευχαριστώ την Παναγιώτα για την όμορφη συζήτηση και το χρόνο της! Θα τα πούμε ξανά στην παράσταση!
