Review: «Η Αθανασία του Αιγάλεω και η δόξα (;) της σημαδεμένης»
Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά επιτυχίας συνεχίζει τις παραστάσεις του το έργο «αθανασία» της Νεφέλης Μαϊστράλη στο Σύγχρονο Θέατρο. Σε σκηνοθεσία του Θανάση Ζερίτη, η αμφιλεγόμενη και μυστηριώδης υπόθεση της Αγίας Αθανασίας του Αιγάλεω, που συγκλόνισε την Ελλάδα του 20ού αιώνα, γίνεται το μέσο, για να προβληθεί μια πλευρά της πραγματικότητας του σήμερα, που πολύ συχνά επιθυμούμε να αγνοήσουμε.
Η Αθανασία του έργου της Μαϊστράλη είναι μια σύγχρονη, όχι πιστή εκδοχή της Αθανασίας των ιστορικών ντοκουμέντων. Πρόκειται για ένα νεαρό κορίτσι, η ζωή του οποίου αλλάζει ριζικά, καθώς ισχυρίζεται ότι βιώνει υπερφυσικές αλληλεπιδράσεις με Το Θείο, με απόδειξη τα χαραγμένα μηνύματα, που δηλώνει ότι Ο Θεός αφήνει στο στήθος της: χρησιμοποιώντας την επιδραστικότητα του διαδικτυακού «σύμπαντος», διαδίδει τις εμπειρίες της και γίνεται για τη χώρα της το μέγιστο «viral». Οι ομολογίες της κάνουν χιλιάδες κόσμου έτοιμες να στηριχθούν πάνω της, θεωρώντας την έναν νέο, πεφωτισμένο Μεσσία, έναν μεσάζοντα, μεταξύ Θεού και ανθρώπων. Η επιτυχία και το κέρδος δεν αργούν να φτάσουν, ενώ η επιρροή της Αθανασίας στους θρησκευτικούς της ακόλουθους μεγαλώνει ολοένα και παραπάνω. Η αλήθεια ωστόσο, που ακροβατεί ανάμεσα στην ουσία και την αίρεση, την ώθηση και τον προσηλυτισμό, ξεκινά να δείχνει το κομμάτια του προσώπου της, που φανερώνονται πιο σκληρά και σοβαρά επίκαιρα από κάθε προσδοκία.
Η σκηνοθεσία του Θανάση Ζερίτη επιτυγχάνει με άρτια σκηνική ρυθμολογία και σκηνική ομορφιά να «πλάσει» ένα περιβάλλον στη σκηνή, που σε κάθε θεατή φαινόταν οικείο, επειδή συνδεόταν άρρηκτα με την κοινωνική πραγματικότητα, αλλά ταυτόχρονα ζωντανό και ενδιαφέρον. Η ανάγκη των ανθρώπων όχι μόνο για επαφή, αλλά και για αναζήτηση όσων θα τους σώσει από τα προβλήματα και τις ανασφάλειες της προσωπικής τους ζωής, διά μέσου κάθε χρήστη του ίντερνετ, που αυτοαποκαλείται παντογνώστης και φωστήρας, αναδεικνύεται με τρόπο βαθιά υπαρξιακό και άμεσο, όπως η τραγική, αποκαρδιωτική συνέπεια τέτοιων επιπόλαιων επιρροών στην κοινωνία.
Κάθε μέλος του εν λόγω θιάσου ερμήνευσε τους ρόλους του με τέτοιον τρόπο, ώστε να εξυπηρετηθεί πλήρως η επαφή του κοινού με το έργο και όσα αυτό πραγματεύεται. Η Έλλη Τρίγγου απέδωσε με πηγαία αμεσότητα και ζωντάνια την εξέλιξη της Αθανασίας από αλλόκοτο και ευαίσθητο κορίτσι σε έναν πνευματικό αρχηγό μιας παραθρησκευτικής αυτοκρατορίας, καθώς και τις σκοτεινές, αψυχολόγητες εκφάνσεις του χαρακτήρα της και των προθέσεών της. Ο Γιώργος Νούσης απέδωσε με εκρηκτικό εκτόπισμα και ουσία την απόγνωση του ρόλου του, απέναντι όχι μόνο στη θρησκευτική παράνοια της Αθανασίας, αλλά και στον έρωτά του για εκείνη. Στην ομάδα συμμετέχει, επίσης, η Ειρήνη Μπουντάλη, που ερμήνευσε κάθε ρόλο της με ισορροπία και ακρίβεια, ενώ η ερμηνεία της ως μάνας, που αναζητά θεραπεία για το άρρωστο παιδί της, ήταν σπαρακτική και ανατριχιαστικά άμεση. Παράλληλα, στην παράστασή λαμβάνουν μέρος και οι Ελισαίος Βλάχος, Θανάσης Βλαβιανός και Τζίνη Παπαδοπούλου, οι οποίοι απέδωσαν κάθε χαρακτήρα τους, αναδεικνύοντας τη σκηνική τους εμπειρία και δεινότητα.
Το σλόγκαν «δόξα τη σημαδεμένη - δόξα τη χειρά Του» είναι η βασική φρασεολογία της παράστασης, όμως αντικατοπτρίζει πιστά και την τραγική ευκολία του ανθρώπου να ειδωλοποιεί όσα νιώθει ότι μπορεί να του φέρουν στη ζωή του ένα νόημα ή μία λύση στα προβλήματα, που ζει. Η παράσταση «αθανασία» ήταν ένα σκηνικό θέαμα τεχνικής και καλλιτεχνικής ολκής, που κατέδειξε την τρωτή και άσχημη πλευρά της πραγματικότητας, που οι άνθρωποι αποφεύγουμε να αντικρίσουμε.
