Review: Ο «Όλιβερ Τουίστ» με πείθει ότι αν σώσεις ένα παιδί, σώζεις τον κόσμο όλο
Αν μου λέγατε ότι ο «Όλιβερ Τουίστ» μπορεί να γίνει παιδική παράσταση και κυρίως κατανοητή για μικρά παιδιά, θα ήμουν αρκετά δύσπιστη. Ένα διαχρονικό αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας του Κάρολου Ντίκενς με αρκετή σκληρότητα από γραφής για ένα μικρό παιδί. Αλλά όταν τη σκηνοθεσία την αναλαμβάνει ο μάγος Δημήτρης Αδάμης, προσωπικά μου γκρεμίζεται κάθε αμφιβολία ότι η παράσταση θα είναι το λιγότερο φιλική προς μια παιδική ψυχή.

Βρισκόμαστε στην Αγγλία του 1840, εν μέσω βιομηχανικής επανάστασης με ό,τι σημαίνει και συνεπάγεται αυτό για τις οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες. Βρίσκουμε τον Όλιβερ Τουίστ σε ορφανοτροφείο, από το οποίο το σκάει προκειμένου να βρει μια καλύτερη τύχη. Τα παιδιά αναρωτιούνται αν στο τέλος θα καταφέρει να γλιτώσει και από τις δυσκολίες που θα του φέρει η ίδια η ζωή…Ο Δημήτρης Αδάμης, γνώστης του παιδικού θεάτρου, έκανε το θαύμα του, πρώτα με τη διασκευή και έπειτα με τη σκηνοθεσία αυτού του υπέροχου έργου. Πόσα μαθήματα μπορεί να περάσει στην παιδική καρδιά και στο παιδικό μυαλό, χωρίς το παιδί να το αντιληφθεί. Χωρίς να κρυφτούν οι δυσκολίες του Όλιβερ, ο Αδάμης έφερε το έργο στα μέτρα των παιδιών και εστίασε στο ότι η δύναμη της καλοσύνης και της παιδικής αθωότητας μπορεί να είναι το κλειδί για πολλά. Δε στοχεύει στη διδαχή, αλλά προβληματίζει για έννοιες και βιώματα που αντιμετωπίζουμε όλοι από μικρά παιδιά μέχρι και μεγαλώνοντας. Τα σκηνικά και τα κοστούμια της Δόμνας Ζαφειροπούλου σε μεταφέρουν στο παλιό Λονδίνο. Η μουσική παραπέμπει άλλοτε σε σκωτσέζικη, άλλοτε σε παραδοσιακή αγγλική, άλλοτε σε ιρλανδική. Ίσως αυτή τη μουσική να άκουγε και ο Όλιβερ αν μπορούσε. Ειδική μνεία πρέπει να κάνω στους παραμυθένιους και κινηματογραφικούς φωτισμούς της Κατερίνας Μαραγκουδάκη. Είναι ικανοί να εξάψουν τη φαντασία των παιδιών…
Το περιβάλλον μπορεί να είναι διαφορετικό, αλλά δυστυχώς – και αυτό το λέω με πλήρη επίγνωση – οι συνθήκες δεν έχουν αλλάξει. Υπάρχει ακόμα σκληρότητα, αδικία, εκμετάλλευση, ανισότητες, απλά έχει αλλάξει ο τρόπος έκφρασής τους και το πώς τις αντιλαμβάνεται ο ενήλικας. Τα παιδιά, όμως, πάντα τις αντιλαμβάνονται με τον ίδιο τρόπο. Το παιδί θα πει «πεινάω» και θα εννοεί «πεινάω», θα πει «πονάω» και θα εννοεί «πονάω»! Όταν ένα παιδί πεινάει, πονάει, υποφέρει, η κοινωνία οφείλει να το προστατεύσει. Αν δεν το κάνει, είναι υπεύθυνη, είναι ένοχη. Οφείλει να στέκεται προσοχή μπροστά στο παιδί!
«Αν γυρίσει σε αυτό το σπίτι, τότε υπάρχει ελπίδα σε αυτό τον κόσμο».
Όταν ένα παιδί γλιτώνει από τη φτώχεια, τη μιζέρια, την κακοποίηση, υπάρχει ελπίδα. Και αυτή την ελπίδα, πρέπει εμείς οι ενήλικες να την καλλιεργούμε. Πρέπει να φροντίζουμε τα αθώα μπουμπούκια της κοινωνίας μας, γιατί αλλιώς κινδυνεύουν, μαραίνονται, μαραζώνουν και πεθαίνουν... Πρέπει να έχουμε το θάρρος να καλλιεργούμε συνεχώς την ελπίδα μέσα μας. Γιατί σώζοντας ένα παιδί, σώζουμε τον εαυτό μας, την κοινωνία, τον κόσμο όλο!



