Interview: Η Ασημίνα Αναστασοπούλου μας μιλά για την παράσταση «Καρυάτιδα»

Μια Δευτέρα βραδάκι στο θέατρο Δάσους μαζεύτηκε η Θεσσαλονίκη για να συναντήσει… την Καρυάτιδα. Τι συμβαίνει όταν η χαμένη έκτη Καρυάτιδα επιστρέφει επιτέλους στην πατρίδα; Η χώρα φοράει τα καλά της. Οι κάμερες στήνονται. Οι λόγοι ετοιμάζονται. Οι δηλώσεις ξαναγράφονται. Οι μηχανισμοί δουλεύουν υπερωρίες. Οι τόνοι ανεβαίνουν. Και κάπου εκεί, η εθνική συγκίνηση συναντά την πολιτική παράνοια, η επίσημη γραμμή συγκρούεται με τα κρυφά παρασκήνια και η Ελλάδα κάνει αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα: να μετατρέπει το μεγαλείο σε φιάσκο και το φιάσκο σε ξεκαρδιστικό θέαμα. Ο Γιώργος Καπουτζίδης καταφέρνει άλλη μια φορά να εντυπωσιάσει με τον ευφυέστατο χιούμορ του και τους καλογραμμένους χαρακτήρες, που ζωντάνεψαν από τον ταλαντούχο θίασο του. Κατάφερε ακόμα να μας αγγίξει βαθιά με μερικές πολύ δυνατές συναισθηματικά σκηνές. Μια από αυτές τις σκηνές που ξεχώρισαν και συγκίνησαν όλο το κοινό ήταν ο μονόλογος της Βιολέτας, στην οποία έδωσε ζωή η ηθοποιός Ασημίνα Αναστασοπούλου. Μιλήσαμε μαζί της σχετικά με τον ρόλο της στο έργο αλλά και το πώς βιώνει η ίδια την συνεργασία αυτή γενικότερα. 

Στην παράσταση «Καρυάτιδα» έχετε τον ρόλο της Βιολέτας. Θα θέλατε να μας την συστήσετε;

Η Βιολέτα είναι ένας αγνός και αθώος χαρακτήρας. Τρέφει μεγάλη αγάπη για τον πολιτισμό της Ελλάδας. Είναι βαθιά ρομαντική, αγνοεί πλήρως το κακό που μπορεί να υπάρχει στον κόσμο, αδυνατεί να σκεφτεί έτσι, είναι καλοπροαίρετη (για τους άλλους χαζή), εργατική και συνεπής στη δουλειά της. Από μικρή είχε βρεθεί με τους γονείς της στο Βρετανικό Μουσείο και είδε από κοντά την Καρυάτιδα. Ένιωσε μια μεγάλη σύνδεση μαζί της. Έτσι, λοιπόν, αποφάσισε να σπουδάσει αρχαιολογία και να έρθει πιο κοντά με όλον αυτόν τον κόσμο που την ενέπνεε. Για να τα βγάλει πέρα δούλεψε σε μια καφετέρια. Ταυτόχρονα ο πατέρας της ήθελε να την βάλει στο υπουργείο με μέσο. Εκείνη δεν ήθελε να βρει δουλειά με αυτόν τον τρόπο. Αλλά, όταν ανακοινώθηκε πως η Καρυάτιδα θα επιστρέψει στην Ελλάδα και ότι θα έρθει στο υπουργείο, τότε ένιωσε ότι το όνειρό της πραγματοποιείται. Γι’ αυτό και δέχτηκε την πρόταση του πατέρα της και ξεκίνησε να δουλεύει ως γραμματέας στο υπουργείο. Στην παράσταση την βλέπουμε τη στιγμή που ανυπομονεί να αντικρίσει μετά από πολλά χρόνια την Καρυάτιδα, την χαμένη της «αδερφή».

Πόσο κοντά νιώθετε εσείς ως Ασημίνα στη Βιολέτα; Στον συγκινητικό μονόλογό της αποκαλύπτει το πάθος της για την αρχαία ιστορία της Ελλάδας, το δέος που της προκαλεί και τη συγκίνησή της για την επιστροφή της Καρυάτιδας. Θα λέγατε πως μοιράζεστε αυτές τις σκέψεις και συναισθήματα μαζί της;

Με συγκινεί βαθιά η αγνότητά της και ο τρόπος με τον οποίο βλέπει τον κόσμο. Θαυμάζω κι εγώ, όπως και η Βιολέτα, την αρχαία ιστορία της Ελλάδας όπως και κάθε αρχαία ιστορία οποιουδήποτε πολιτισμού. Απολαμβάνω, σε κάθε ταξίδι που κάνω, να επισκέπτομαι μουσεία. Νιώθω ότι έρχομαι κοντά στον πολιτισμό της κάθε χώρας, της κουλτούρας του, της τέχνης του. Αλλά, δεν το αντιλαμβάνομαι τόσο με την έννοια της πατρίδας, αλλά με την έννοια της "ρίζας". Η Βιολέτα βρέθηκε σε μια ξένη χώρα, στο Βρετανικό Μουσείο, και αντίκρισε ένα γλυπτό της αρχαίας ελληνικής ιστορίας. Κάτι τέτοιο μπορώ να πω πως μου έχει συμβεί. Ως παιδί με διπλή υπηκοότητα (ελληνική και γερμανική), μου έχει συμβεί να βρεθώ στη Γερμανία και μέσα από την τέχνη, μέσα από έναν πίνακα ή ένα άγαλμα να νιώσω δέος, αλλά ταυτόχρονα και κάτι οικείο. Πως κάπως περίεργα ενυπάρχω κι εγώ εδώ. Με έναν τρόπο υποσυνείδητο. Οι ρίζες μας, η μνήμη του πολιτισμού είναι το παρελθόν μας, είναι η ταυτότητά μας. Ο τρόπος που περιγράφει η Βιολέτα την Καρυάτιδα, στριμωγμένη σε έναν χώρο στενό και παρατημένη, αφρόντιστη, δείχνει μια τρομερή ευαισθησία απέναντι σε κάτι που για εκείνη έχει ζωή. Και δεν είναι απλά ένα άγαλμα. Ζει ήδη πολλά περισσότερα χρόνια από μας και αν μπορούσε να μας μιλήσει, θα μας είχε αφηγηθεί πολλές ιστορίες για όλους τους καιρούς, από το 421 π.χ. μέχρι και σήμερα. Ήδη αυτό είναι συγκινητικό από μόνο του. Επίσης, κάτι άλλο για μένα που μου προκαλεί δέος και όταν αφηγούμαι τον μονόλογό της με καταβάλλει είναι αυτή η ησυχία, αυτή η σιωπή του αγάλματος. Η ησυχία είναι ένας φοβερός τόπος που μπορείς να συνομιλήσεις χωρίς να χρησιμοποιήσεις τη γλώσσα σου. Όμως, λειτουργούν όλες οι άλλες αισθήσεις σου που στη σύγχρονη κοινωνία έχουν συνηθίσει να τεμπελιάζουν. Για μένα, λοιπόν, αυτή η παύση, όπως μια παύση πάνω στη σκηνή, μπορεί να είναι μαγική.

Τι πιστεύετε θα γινόταν στη σημερινή Ελλάδα αν γυρνούσε η πολυπόθητη Καρυάτιδα; Πόσο αληθινά θα ήταν όσα ο Γιώργος Καπουτζίδης παρουσιάζει με τρομερή σάτυρα στην παράσταση του;

Χαχαχαχα! Αν γυρνούσε η Καρυάτιδα στην Ελλάδα... σίγουρα θα ήταν μεγάλο γεγονός. Πιστεύω πως πολύ εύκολα θα μπορούσαν να συμβούν όλα αυτά που σατιρίζει ο Γιώργος Καπουτζίδης στο έργο του. Αλλά όπως πολλά πράγματα στην Ελλάδα, έτσι και αυτό, δεν θα ήταν τόσο ένα γεγονός που θα αφορούσε την επιστροφή της Καρυάτιδας ως στοιχείο πολιτισμού και τρομερής συγκίνησης που συνδέει τον ελληνικό λαό. Όλα γυρνάνε, δυστυχώς, γύρω από το χρήμα και την κερδοσκοπία. Οπότε η Καρυάτιδα θα ισοδυναμούσε με μια τεράστια οικονομική ευκαιρία, γι’ αυτούς που θα έπεφτε στα χέρια τους. Φυσικά και θα υπήρχαν άνθρωποι (βλ.Βιολέτα) που θα ήθελαν να προσδώσουν ένα νόημα σε όλο αυτό. Αλλά, όπως γράφεται και στο έργο: Είναι ανεκτίμητη για ποιον; Βάζω στοίχημα ότι ανάμεσα σε αυτήν και σε 50 χιλιάδες ευρώ, όλοι θα διάλεγαν τα λεφτά.

Με την παράσταση κάνετε περιοδεία σε πολλές πόλεις της Ελλάδας. Θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας μια στιγμή είτε από τις παραστάσεις στην Αθήνα είτε από την έως τώρα περιοδεία που ήταν πολύ δυνατή και θα σας μείνει αξέχαστη;

Πολύ δύσκολη ερώτηση γιατί η παράσταση μας παίζεται πολύ καιρό και οι στιγμές μας με τον θίασο είναι πάρα πολλές. Έχω πολλές να απαριθμήσω.Νομίζω πως θα μείνω σε ένα γεγονός που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Τον χειμώνα που μας πέρασε έσπασα το πόδι μου και αναγκάστηκα να βγάλω όλη την παράσταση σε ένα αναπηρικό καροτσάκι. Ήταν μια αρκετά δύσκολη περίοδος για μένα. Όμως, μέσα σε όλη τη δυσκολία, η ομάδα αυτή στάθηκε βράχος δίπλα μου προσφέροντάς μου φοβερή φροντίδα. Και αυτό είχε και την πλάκα του γιατί ενώ σαν Ασημίνα όλοι με πρόσεχαν, τη Βιολέτα στην παράσταση δεν την λαμβάνει κανείς υπόψιν. Και είχε πολλή πλάκα να παρατηρώ τους συναδέλφους μου να έχουν την έννοια μου και ταυτόχρονα να με αγνοούν. Ήταν απολαυστικό. Κατά τα άλλα έχω άπειρες στιγμές με λάθη, σαρδάμ και σεντόνια στην παράσταση που ήταν απίστευτα αστεία. Θέλω πολύ χρόνο για να τα πω. Χαχαχα. Ψήσε καφέ.

Τι κρατάτε εσείς σε προσωπικό επίπεδο από αυτή την παράσταση; Ποια στιγμή, ποιο νόημα είναι αυτό που σας έχει αγγίξει πιο βαθιά;

Η Βιολέτα είναι ένας άνθρωπος που ακουμπάει στη γλυκιά και τρυφερή πλευρά μου. Και όσο με έχει συντροφεύσει έχουμε περάσει πολύ όμορφα. Το έργο βέβαια δεν μένει σε μια "καλή" Βιολέτα αλλά αποκαλύπτει όλη τη διαφθορά και τη διαπλοκή του συστήματος και της κάθε κυβέρνησης, η οποία προκειμένου να κουκουλώσει τις αδυναμίες της και την ανικανότητα της μπορεί να πατήσει ακόμη και "επί πτωμάτων". Μέσα σε αυτό το ζοφερό κλίμα του καιρού μας εγώ κρατάω την ομορφιά που έχει να αφηγούμαστε όλοι μια ιστορία. Κρατάω τους φοβερούς συναδέλφους μου που είναι ένας κι ένας, κρατάω όλο αυτό το χιούμορ που ο Γιώργος Καπουτζίδης έχει δώσει σε αυτό το έργο, τον τρόπο που η Κατερίνα Μαυρογεώργη ένωσε την ομάδα αυτή και τέλος κρατάω την ελπίδα ότι ίσως κάποτε ο κόσμος αυτός να υπάρξει δίκαιος, να δοθεί μεγαλύτερη και ουσιαστική σημασία στον πολιτισμό και στις τέχνες. Και να γεμίσει ο κόσμος  με πλάσματα όπως η Βιολέτα ακόμα κι αν όλοι την θεωρούν χαζή. Κρατάω τη Βιολέτα που μου δίνει την ελπίδα αυτή.

Ευχαριστούμε πολύ την Ασημίνα Αναστασοπούλου για τον χρόνο και τα όμορφα λόγια της και της ευχόμαστε μέσα από την καρδιά μας τα καλύτερα!

Βένια Καραγκιόζη

Πληροφορίες για την παράσταση