Σε μια εποχή που ο διαφορετικός χαρακτήρας, η διαφορετική από ιδεολογικά και εθνικά στερεότυπα άποψη, οι πολιτικές πεποιθήσεις κ.ά. αντιμετωπίζονται με μια ανθρωποφαγική σχεδόν διάθεση, με διδαχές μίσους και απαξίωσης, η αγάπη του Τσέχωφ για τον άνθρωπο καθώς και το χιούμορ του, μπορούν να αποδειχθούν καταλυτικά για όλους μας.

Η Σπυριδούλα γυρνάει στον Πειραιά και εμφανίζεται μπροστά στις άλλες γυναίκες που δουλεύουν στα σπίτια και εξιστορεί σε όλους μας τι συνέβη. Η αίθουσα σιωπά. Μόνο το κλάμα μας ακούγεται. Και η φωνή της Σπυριδούλας να λέει ότι "σιδέρωσαν εκείνη και όλες τις Σπυριδούλες και τους Σπυριδούλους αυτού του κόσμου γιατί τους το επιτρέψαμε". Και εκεί ο θεατής αντιμετωπίζει για πρώτη φορά μαζί με την κοινωνία και τον εαυτό του.

Η Ευγενία Δημητροπούλου υποδύθηκε ένα ρόλο αποκάλυψη για το ταλέντο της σε έναν μονόλογο που συντρίβει ό,τι πιστεύαμε πως είχαμε χτίσει έως τώρα.